Γιορτή απάτης. @haveatea.gr

imageedit_4_8694349020

 

ΧΙΟΝΙ 466_.jpg

 

 

imageedit_1_7781582526

 

Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή!

 

Επίτρεψέ μου να σε τοποθετήσω τούτες τις άγιες μέρες στους γιορτινούς δρόμους της πρωτεύουσας. Δεν πιστεύω να έχεις χάσει τέτοιο θέαμα. Από τα μέσα Νοεμβρίου, στην Αθήνα, αίφνης, γίνεται μια μικρή έκρηξη φωτός που μένει για κάμποσο καιρό μέχρι να επιστρέψει η κατοχυρωμένη της γκριζίλα. Πιάσε με, λοιπόν, από το χέρι και έλα να περπατήσουμε μαζί για λίγο. Θα είναι τιμή μου να σε ξεναγήσω στο κέντρο της πόλης μου.

Ξεκινάμε τον περίπατό μας από το σταθμό του μετρό στην πλατεία Συντάγματος. Κάθε χρόνο ένα μεγαλοπρεπές δέντρο επιδιώκει την ένωση των ανθρώπων κάτω από αυτό. Όλοι οι κάτοικοι θα νιώσουν το πνεύμα της αγάπης. Μα κοίτα το μεγάλο δέντρο, τόσο μεγάλη αγάπη πρέπει να νιώθεις. Πώς μπορείς να μην το βλέπεις; Πρέπει να αγκαλιάσεις το συνάνθρωπο, να νιώσεις τη γιορτινή ατμόσφαιρα. Αλλά όχι, κάτω από το δέντρο -εκτός από την υποκρισία- αντικρίζεις ανθρώπους με τα γιορτινά τους προσωπεία, πάλι μπροστά από μία οθόνη να προσπαθούν να απαθανατήσουν ένα πλαστικό χαμόγελο για τους εικονικούς τους φίλους. Όλα είναι καλά. Τι και αν τσακώθηκες με τον άντρα σου, τι κι αν σου τα ‘ψαλε το αφεντικό; Είναι Χριστούγεννα. Πρέπει να είμαστε χαρούμενοι. Είναι, εξάλλου, η γιορτή της απάτης.

Προχωρώντας στην Πανεπιστημίου, ή τη Σταδίου, ή όποιον άλλο δρόμο της Αθήνας επιλέξεις, το επόμενο φαινόμενο δεν αλλάζει. Στα αριστερά μας, κυρίες και κύριοι βλέπουμε ένα άγριο ζώο στο φυσικό του περιβάλλον. Ωχ, όχι, για περίμενε. Είναι ο συνάνθρωπός μας που τουρτουρίζει κάτω από μία ξεφτυσμένη κουβέρτα πάνω σε ένα χαρτόκουτο. Βρίσκεται δίπλα από την τράπεζα. Τι ειρωνεία… Τα μελανιασμένα του χέρια κρατούν ένα πλαστικό ποτήρι. Ένα κομμάτι από το χάρτινο στρώμα του έχει σκιστεί και πάνω γράφεται με αδύναμη γραφή η λέξη «ΠΕΙΝΑΩ». Μα ο περαστικός που περπατάει μπροστά μας είναι πονόψυχος και παραμερίζοντας το κασκόλ και το βαρύ παλτό του, βγάζει κάτι φραγκοδίφραγγα και τα αφήνει με τα δερμάτινα γάντια του μέσα στο ποτήρι που κρατάν τα παγωμένα χέρια. Είδες ήδη αρκετά.

Έλα, ας γυρίσουμε πίσω στο μετρό. Χαμογέλα και εσύ κοιτάζοντας τα λαμπάκια, ή απλά μείνε σιωπηλός να κοιτάζεις τα ακόμη γκρίζα πλακάκια. Μίλα και στο κινητό και άρχισε να διαφωνείς με το συνομιλητή σου για κάτι ανούσιο. Μετά θα πάμε σπίτι και όλα θα είναι εντάξει. Θα τυλιχτείς στην προσωπική σου μιζέρια και θα σε καταπιούν μόνο τα δικά σου βάσανα. Καθώς τα σκέφτεσαι όλα αυτά στο κάθισμα του μετρό, εμφανίζεται και εκείνο το μικρό κοριτσάκι που το έχεις δει να μεγαλώνει και οι μόνες κουβέντες που βγαίνουν από το στόμα του να είναι για να του δώσεις λίγα ψίχουλα.

Έπειτα ίσως συνειδητοποιήσεις ότι και εσύ ο ίδιος έχεις ζητιανέψει, για αγάπη όμως. Μα πού είναι η αγάπη αυτές τις μέρες; Πού εξαφανίστηκε; Γιατί κανείς απλά δεν δίνει; Εσύ κι εγώ, αφού μπορούμε, γιατί δε δίνουμε; Μα καλά, γιατί δεν μου το λες τόση ώρα; Γράφω λάθος την λέξη όλη αυτή την ώρα. Αυτή είναι η γιορτή της απάτης. Παρόλα ταύτα, αν επιμένεις στη λέξη «αγάπη», τότε μέτρα τη σε χτύπους άγχους κάθε μέρα, σε άστεγους που τους τρώει το κρύο και σε τσιγγανάκια που παίζουν εμβατήρια χαμένης νιότης.

Μαρία

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s