Ο εαυτός μου, η προσωπικότητα μου. @haveatea.gr

imageedit_4_8694349020

 

Μετέωρα 023.JPG

 

 

imageedit_1_9726331572

 

Αισθήματα, εαυτός, προσωπικότητα.

Κάνουμε τα πάντα για να μοιάσουμε στους άλλους και τίποτα για να μοιάσουμε στον εαυτό μας, κάνουμε τα πάντα για να μας αποδεχτούν, να μας κοιτούν με δέος, σεβασμό, ισότητα. Σαν αίνιγμα μου ακούγεται, άνισος αγώνας, χωρίς νικητή, μόνο ηττημένους.

Ποτέ δεν θα δούμε στα μάτια των άλλων αυτό που θέλουμε, αυτό που ποθούμε, γιατί αυτό βρίσκεται μέσα μας και μόνο -ψάχνοντας στην ψυχή μας μόνο, διαβαίνοντας το δικό μας μαγικό κόσμο θα πλέξουμε το ποίημα που θα μας οδήγησε στην επιβεβαίωση, στην ηδονή, στο αίσθημα του γεμάτου που απεγνωσμένα αναζητούμε.Μόνο στο αινιγματικό καθρέπτισμα του ειδώλου μας στην αντανάκλαση της ψυχής μας.

Όταν λοιπόν σταματήσουμε να επηρεαζόμαστε και να νοιαζόμαστε για το τι θα μας χαρακτηρίσουν, τι θα σκεφτούν, πως θα μας δουν, τα μάτια ξυπνούν σε μια νέα πραγματικότητα. Ο λήθαργος τελειώνει , η ζωή αρχίζει και εσύ λάμπεις σαν άστρο φωτεινό, σαν ακατέργαστο διαμάντι, γεμάτο αισθήματα, εύθραυστο αλλά και έτοιμο να εκραγεί, ένα ηφαίστειο που κοχλάζει, έτοιμο να καλύψει με την καυτή του λάβα, ότι παλιό, πικρό άκαρπο και πάνω στο παρελθόν με σύμμαχο το ξέπνοο παρόν να δημιουργήσει την στιγμή, το παρόν και το μέλλον.

Δέχομαι ό, τι και να έρθει , ό, τι και να συμβεί , ούτως ή άλλως όλα γίνονται για ένα λόγο, για να υπάρχει αυτός ο μακρόσυρτος πόνος που χτυπά ανελέητα μέχρι να διψάς για νόημα. Επεξεργάζομαι τα ερεθίσματα και χαμογελώ, δεν είναι εύκολο αλλά μόνο όταν δεχτούμε και την πιο άσχημη, αιχμηρή πλευρά μας , το πιο αδιαπέραστο μας κομμάτι αρχίζουμε πραγματικά να υπάρχουμε, να ζούμε και να νιώθουμε την κάθε στιγμή ως παντοτινή.

Νιώθω, δεν ξέρω τι νιώθω, ένα πολύ περίεργο αίσθημα με διαπερνά, δυσνόητο, οδυνηρό. Με κάνει να νιώθω ευάλωτη, αλλά το δέχομαι , το νιώθω, το βιώνω. Έχω φτάσει σε ένα σημείο να αντιλαμβάνομαι την ζωή, την πραγματικότητα και το χρόνο ως κάτι πολύ ρευστό με γνώμονα το άγνωστο και το τυχαίο προχωρώ, ζω, νιώθω και αναζητώ.

Ζω όλες μου τις στιγμές στο έπακρο, ποτέ δε θα υπάρξει αυτό που ζω τώρα για δεύτερη φορά, αυτή η στιγμή που βιώνω τα αισθήματα που με διαπερνούν, οι αισθήσεις που ξυπνούν. Βιώνω αντιμετωπίζω την ζωή, πάντα ως μοναδική, καθώς πανομοιότυπη στιγμή ποτέ δεν θα υπάρξει. Κοιτώ οτιδήποτε σαν να το κοιτώ για πρώτη και τελευταία φορά.

Είμαι σε μια κατάσταση αλλαγής; Λένε ότι όταν ο τρόπος σκέψης μας αλλάζει, κάθε φορά που ένας καινούριος ορίζοντας ανοίγεται μέσα μας, νιώθουμε δυσφορία, αγωνία ερωτηματικά, αισθήματα που ούτε καν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε.

Τίποτα δεν είναι σίγουρο, είναι στο χέρι μας να κοιτάξουμε  το τίποτα κατάματα  και να το κάνουμε τα πάντα, να δημιουργήσουμε, να ζωγραφίσουμε το μονοπάτι της ζωή μας με πολλά χρώματα, με έντονες αντιθέσεις ή με μια γνωστή, οικεία και συνάμα άγνωστη αχνάδα, με πόλης δάση, βουνά, ήχους εμπειρίες, ρυθμό, τραγούδι, αισθήματα. Τραύματα, κενό, πόνος, έλλειψη, μελαγχολία πάντα υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν.

Θα απλώνουν τα δίχτυα τους, θα χρωματίζουν και άλλοτε θα ξεζουμίζουν την όποια στιγμή νιώθεις έστω κι λίγη ευτυχία. Το  θέμα είναι να το δεχτείς, να το βιώσεις, να το χαρείς και να χαμογελάσεις με την δυστυχία, με την μελαγχολία, με την τρικυμία, γιατί όλα είναι εμπειρίες. Αν το σπρώξεις μακριά θα σε σπρώξει πίσω με την ίδια δύναμη και ένταση, γι’ αυτό πρόσεχε…μπορεί να πέσεις.

Φωτεινή

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s