▷ Βόλτες δίχως προορισμό. @haveatea.gr

imageedit_4_8694349020

 

032.JPG

 

 

imageedit_1_6692473888

Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή!

 

 

Τα μάτια της μισόκλειστα και η ανάσα της κοφτή. Οι σκέψεις μπαινοβγαίνουν στο κεφάλι της σαν να αλλάζει κανάλια στην τηλεόραση. Οι παλάμες της μόνιμα ιδρωμένες και τα άκρα της παγωμένα. Το ταβάνι κατεβαίνει, οι τοίχοι στενεύουν. Το δωμάτιο κλείνει, το ίδιο και η φωνή της. Το φως τρεμοσβήνει και νιώθει την κρίση να έρχεται.

Σηκώνεται, φοράει παπούτσια και μπουφάν. Παίρνει τηλέφωνο, κλειδιά και τσιγάρα και κατεβαίνει τις σκάλες. Βγαίνει στον δρόμο και χαράζει μια πρόχειρη πορεία στο μυαλό της. Αποφασίζει σήμερα να ανηφορίσει και ξεκινάει. Το βήμα της βαρύ αλλά γρήγορο. Δε θέλει να χαζεύει και κυρίως, δε θέλει να δίνει την εντύπωση ότι είναι πρόθυμη για συνομιλίες. Στην απέναντι πλευρά του δρόμου βρίσκεται πάντα μια τζαμαρία με περιεχόμενο που προσπαθεί να αφήσει πίσω.

Περνάει από έξω με την ανάσα κομμένη και το βλέμμα της χαμηλωμένο. Συνεχίζει τη βόλτα της αποφεύγοντας κάθε οπτική επαφή με περαστικό. Κάθε φορά που φτάνει σε διασταύρωση, αποφασίζει στα γρήγορα ποιο δρόμο θα ακολουθήσει. Παίρνει την οδό μέχρι το τέλος της ή μέχρι εκεί που της φαίνεται ενδιαφέρουσα και αλλάζει. Προσπαθεί να θυμάται την πορεία της για να γυρίσει από την ίδια. Δεν τα καταφέρνει ποτέ. Ο προσανατολισμός είναι άγνωστη λέξη και το μυαλό της βρίσκεται σε σύγχιση.

Ρίγη διαπερνούν τη ραχοκοκκαλιά της σχεδόν κάθε δέκα λεπτά. Τα δόντια της σφιγμένα και η γλώσσα της κολλημένη στον ουρανίσκο. Ανέκφραστη σαν πορτραίτο του Μοντιλιάνι και βιαστική σαν να έχει προορισμό, φτάνει σε ένα ικανοποιητικό σημείο. Διαφορετικό κάθε φορά. Ψάχνει για παγκάκι ή πεζούλι, κάθεται και ανάβει ένα τσιγάρο. Τα πόδια της σταυρωμένα, κινούνται νευρικά. Το βλέμμα της κολλημένο ευθεία μπροστά. Καμιά δυο αστραπιαίες σκέψεις, της φέρνουν ευφορία. Νιώθοντας τύψεις για την προσωρινή της χαρά, επανέρχεται γρήγορα στην πραγματικότητα. Το πρόσωπό της ξανασκληραίνει, η αναπνοή της ξαναβαραίνει και νιώθει πλέον τους παλμούς της να χτυπούν στον λαιμό και στους κροτάφους της.

Σε μια κατάσταση μεταξύ λογικής και παράνοιας, σβήνει το τσιγάρο της και παίρνει την πρώτη κατηφόρα που βρίσκει. Κατεβαίνει με το ίδιο βάδισμα και το ίδιο ύφος, όμως σίγουρα με πιο ελαφρύ κεφάλι. Περνάει ξανά έξω από την «ανεπιθύμητη» τζαμαρία, υπερήφανη που πλέον την έχει αφήσει πίσω της και φτάνει στο σπίτι. Ανεβαίνει τις σκάλες και ηρεμεί, ξεφυσάει με δύναμη και επικροτεί τον εαυτό της που τα κατάφερε και σήμερα.

Η ίδια λούπα συνεχίζεται για μήνες. Ήταν ο καθημερινός της τρόπος να παραμένει λογική, όταν ό,τι της συνέβαινε ήταν παράλογο. Πλέον οι τοίχοι δε στενεύουν, πλέον δεν προσέχει καν τη τζαμαρία και όταν βγαίνει από το σπίτι, έχει προορισμό.

Ειρήνη

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s