▷ Δε χώρεσα ποτέ και πουθενά για να φορέσω μια φανταχτερή ταμπέλα. @haveatea.gr

imageedit_4_8694349020

 

25394124_1367673856694765_1895661765_n

 

 

imageedit_4_8600324973

 

Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή!

 

Όλοι μας λίγο πολύ γνωρίζουμε τον εαυτό μας από την καλή και από την ανάποδη. Μπορεί πολλές φορές να μην καταφέρνουμε να τον αγαπάμε στο έπακρο, αλλά μαθαίνουμε να ζούμε μαζί του, μέρα με τη μέρα, διότι αν υπάρχει κάτι μοναδικά δικό μας και ξεχωριστό σε αυτό τον κόσμο είναι η αντανάκλαση μας στον καθρεύτη.

Όντας ένας πολύ δύσκολος άνθρωπος κι εγώ, δυσκολεύομαι να βάλω ταμπέλες στον ίδιο μου τον εαυτό. Χα, και τι νόμιζες φίλε μου πως είμαι εγώ; Δεν χωράει η προσωπικότητα μου σε μερικές μόνο λέξεις. Δεν χωράει το εγώ μου και η οπτική μου σε αδιάφορα καλούπια του κοινού. Ο καθένας μας θα μπορούσε να καταχωρίσει στον εαυτό του μια τεράστια ταμπέλα του γούστου του για να απατήσει με υπέροχη επιτυχία τα φαινόμενα του κόσμου. Μα δεν είναι έτσι γλυκέ μου. Τα φαινόμενα όπως μας μαθαίνανε από μικρά παιδάκια, απατούν, και πολύ μάλιστα.

Καλώς ή κακώς με το πέρασμα των χρόνων , η ανθρώπινη φυλή εξελίσσεται ολοένα και γρηγορότερα. Χάνοντας βέβαια την ανθρωπιά της και βυθίζοντας τον ανθρώπινο εγκέφαλο στα βαθιά νερά της τεχνολογίας και των social media. Πόσοι από εμάς ξεπουλάμε καθημερινά το σώμα και την καθημερινότητα μας , για να κερδίσουμε μερικά likes; Το θέμα όμως δεν είναι εδώ, αλλά στο πόσο δύσκολο είναι να βρεις αληθινούς ανθρώπους εκεί έξω. Όχι στο facebook και στο istagram, ξέρεις, εκεί, στα πάρκα της πόλης, σε στενά, σε βόλτες στην παραλία. Να βρεις ανθρώπους να σου μιλήσουν για τη ζωή, την πραγματική ζωή, όχι αυτή που παρουσιάζουμε όλοι μας σε φθηνά posts και stories.

Την ζωή που περιέχει αναποδιές και δυσκολίες, που έχει ανάγκη από αγκαλιές και ανθρώπινη επαφή. Ποιός ήταν δίπλα σου στα αλήθεια με ένα μόνο τυπικό μήνυμα; Έχουμε χάσει την αίσθηση των ανθρώπων μέσα από την ανάγκη μας για φιγούρα και μετράμε τους φίλους μας σε ακόλουθους και views. Πόσο φθηνοί έχουμε γίνει εμείς οι ίδιοι πια; Για αυτό αγαπητέ μου, αν σε ρωτήσουν ποτέ να με χαρακτηρίσεις με λίγες μόνο λέξεις μην σκεφτείς το προφίλ μου. Ούτε τα στημένα χαμόγελα των φωτογραφιών μου που σε κάνουν να πιστεύεις σε μια δική μου ουτοπική ζωή.

Σκέψου πόσα ξέρεις για την πραγματικότητα μου και πόσο στα αλήθεια κοντά μου έχεις φτάσει, μέτρα πόσα φυσικά μου χαμόγελα έχεις δει και αν θυμάσαι τον ήχο της φωνής μου. Γιατί αν δεν ξέρεις ή δεν θυμάσαι ούτε ένα από αυτά, πες καλύτερα πως δεν με ξέρεις, πως δεν με γνώρισες ποτέ. Δεν θα χωρέσω εγώ στις λέξεις και τις οπτικές του κύκλου σου. Δεν θα στριμωχτώ σε παλιές σου φευγαλέες στιγμές και αναμνήσεις. Δεν χώρεσα ποτέ και πουθενά για να φορέσω μια φανταχτερή ταμπέλα.

Σήλια

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s