▷ 12:01 αποφάσισε, να είσαι πια ο εαυτός σου. @haveatea.gr

imageedit_4_8694349020

 

Screenshot_8.png

 

 

imageedit_1_7781582526

 

Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή!

 

Κυριακή 24 Δεκεμβρίου, ώρα 11:58, Σταθμός Ευαγγελισμού. Ξημερώνουν Χριστούγεννα και η παρέα έχει σπάσει. Οι επιβάτες βρίσκουμε τις θέσεις μας στις τετράδες του βαγονιού. Πέφτει σιωπή. Ακούγεται μόνο η γνώριμη φωνή στα ηχεία και οι ράγες να τσιρίζουν κάτω από το τρένο.

«Ώστε είμαστε προορισμένοι να μας βρούν τα χριστούγεννα μαζί, ένα μάτσο άγνωστοι, σε ένα βαγόνι με την ελπίδα της επιστροφής στο σπίτι.», σκέφτομαι. Το έλκηθρο του Άη-Βασίλη αρχίζει να κάνει βόλτες στο λαιμό μου και μία ακατανίκητη επιθυμία να ευχηθώ «Καλά Χριστούγεννα» σε όλους μόλις το ρολόι δείξει μεσάνυχτα αρχίζει να κάνει βόλτες στο μυαλό μου. 11:59, σκέφτομαι ότι μπορώ να το κάνω. Και να με περάσουν για τρελή, τι έγινε; Σάμπως θα με ξαναδούν; Στην τελική, μία καλή πράξη θα κάνω. Όλο και κάποιος θα μου χαμογελάσει και θα μου ευχηθεί πίσω.

00:00, Χριστούγεννα «Είναι Χριστούγεννα» αναλογίζομαι και χαμογελάω. Μπορώ ακόμη να το κάνω. Μπορώ να τολμήσω, δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Μάθε να τολμάς. Ξεκίνα από τα μικρά πράγματα. Κοίτα τους όλους αυτούς… Έξι στους οχτώ στις δύο αυτές τετράδες, φωτίζεται από το τεχνητό φως του smartphone. Άραγε, πρόσεξαν ότι είναι Χριστούγεννα; Εκείνος ο κύριος μπροστά από το τάμπλετ, κοιτάζει το ψηφιακό του ρολόι. Αντιλήφθηκε την αλλαγή της ημερομηνίας; Μπορεί αυτός να τολμήσει. Αστραπιαίες σκέψεις.

Μα δεν τρελαίνομαι καν για αυτές τις γιορτές. Αλλά σιχαίνομαι να χάνω ευκαιρίες. 00:03, Χριστούγεννα, Σταθμός Αμπελοκήπων. Τελικά δεν έκανα τίποτα. Δεν ευχήθηκα σε κανέναν. Η μεγαλύτερη γιορτή του χρόνου με βρήκε σιωπηλή ανάμεσα σε αγνώστους, να παλεύω για ένα ανούσιο στοίχημα με τον εαυτό μου. Άφησα τη μάζα να με αφομιώσει και να με πνίξει, κάνοντάς με να αισθάνομαι ακόμη ένα μέλος του πλήθους. Έβαλα τον εαυτό μου στη θέση όλων αυτών των ανθρώπων.

Πόσο έξω από τους πραγματικούς τους εαυτούς μπορεί να βρίσκονται απλά και μόνο επειδή φοβούνται να εκφραστούν; Πώς θυσιάζουμε τους εαυτούς μας στο βωμό μιας καθώς πρέπει εικόνας. Και τι θα πει ο κόσμος; Και αν μας πουν τρελούς; Τι θα γίνει αν σταθούμε έξω από το πλήθος και για μία μόνο φορά είμαστε εμείς; Πραγματικά εμείς. Λοιπόν, μόνο αν προσπαθήσουμε, θα μάθουμε.

Μαρία

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s