Ένα κείμενο για το ίδιο το κείμενο. @haveatea.gr

JZTw9a

 

9be23ebe01fe851a06df1c76eace589b.jpg

 

 

S0zNO7

 

Άλλο ένα βράδυ χωρίς έμπνευση. Άλλο ένα βράδυ που αποφάσισα να μείνω σπίτι και να πιέσω τον εαυτό μου να γράψει εκείνο το καθιερωμένο, εβδομαδιαίο κείμενο. Όχι πως δε μου αρέσει, κατά κάποιο τρόπο με ολοκληρώνει. Όχι πως δεν έχω διάθεση, ανυπομονώ για τη στιγμή που θα γράψω και πάλι. Απλώς, ορισμένες φορές μου λείπει το κίνητρο.

Με τις ίδιες μηχανικές κινήσεις όπως κάθε φορά, ανοίγω το πρόγραμμα επεξεργασίας κειμένου και παίρνω μια μπύρα από το ψυγείο. Κάθομαι οκλαδόν στο κρεβάτι και παίρνοντας μπροστά μου τον υπολογιστή, πίνω την πρώτη γουλιά. «Τώρα πρέπει να ψάξεις σοβαρά» σκέφτομαι και αισιόδοξη αρχίζω να συλλογίζομαι θέματα που με προβληματίζουν ή με έχουν απασχολήσει τις τελευταίες μέρες. Όλα μου φαίνονται κοινά.

Προσπαθώντας να μην επαναλαμβάνομαι, αφήνω στην άκρη αυτές τις σκέψεις και αναλογίζομαι συζητήσεις που έκανα και τι θέμα θα μπορούσα να αποκομίσω από αυτές. Αμέσως μου έρχονται στο μυαλό εικόνες από μέρη που πήγα και άνθρωποι που συνάντησα. Σε μερικά από αυτά μένω λίγο παραπάνω, φέρνοντας στο μυαλό μου ένα αστείο που άκουσα, ένα ζεστό χαμόγελο που μπορεί να είδα ή ένα καθαρό βλέμμα που μπορεί να θαύμασα.

Παρ’ όλα αυτά ψάχνω ακόμη για θέμα, όσο και αν επιθυμώ να γράψω για εκείνο το βλέμμα ή εκείνο το αστείο. Έχοντας πιει ήδη το μισό μπουκάλι, δεν απογοητεύομαι και συνεχίζω να σκέφτομαι μανιωδώς. Αναζητώ κάτι πρωτότυπο ή παράξενο, όμως όσο περνάει η ώρα μου φαίνεται ακόμη πιο χρονοβόρο κι έτσι στρέφομαι πάλι στα δικά μου. Νιώθω σαν να στέκομαι στη μέση ενός τεράστιου αυτοκινητόδρομου πνιγμένου στην κίνηση, όπου τα αυτοκίνητα προσωποποιώντας τις σκέψεις μου, τρέχουν με ιλιγγιώδεις ταχύτητες και με προσπερνούν.

Κάπου εκεί κοντά στην απογοήτευση βρίσκω κάτι συμπαθητικό και κρατάω μια σημείωση, σαν απλώς να πατήθηκε ένας διακόπτης στο κεφάλι μου. Η σημείωση γίνεται αμέσως πρόταση, η πρόταση γίνεται σειρά και μέχρι να τελειώσει το μπουκάλι μου, η σειρά έχει γίνει παράγραφος. Συνεχίζω μηχανικά στη δεύτερη και στην τρίτη παράγραφο χωρίς πολλές διακοπές. Σαν το κείμενο να υπήρχε ήδη μέσα μου.  Σαν να ήξερα ακριβώς το περιεχόμενο, χωρίς να ξέρω να χρησιμοποιώ τα δάχτυλα ή τα πλήκτρα του υπολογιστή.

Χαρούμενη για το κατόρθωμά μου, νιώθω ένα μικρό αναπήδημα σαν να είμαι κοντά στο να εκπληρώσω έναν στόχο. Πλησιάζοντας προς το τέλος και ενώ ακόμη γράφω, φαντασιώνομαι πρόχειρα την κατάλληλη κατάληξη, όπως ακριβώς κάνω και τώρα. Δε μου αρέσει καμία από τις υποψήφιες και έτσι κάνω μια παύση και ξεκινώ να διαβάζω από την αρχή το κείμενό μου. Μην έχοντας φτάσει καλά καλά στην τρίτη σειρά, μου έρχεται μια ιδέα για τέλος, πάλι ακριβώς σαν να υπήρχε εκεί από πάντα. Τη γράφω γρήγορα και κάπου εδώ, μη έχοντας δώσει την προσοχή που της αρμόζει, αποφασίζω ότι πρέπει να βάλω τελεία.

Ειρήνη

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s