Η θέα από ψηλά. @haveatea.gr

pNuPyH

 

159

 

 

5aLYLH

 

Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή!

 

Τραβάς χειρόφρενο στο ψηλότερο σημείο που μπορείς να βρείς. Κλείνεις τους προβολείς και αφήνες το φυσικό μπλε σκοτάδι να αγκαλιάσει το όχημα, μαζί με εσένα μέσα. Αποφασίζεις να αφήσεις το ραδιόφωνο να παίζει απαλή μουσική στη χαμηλότερη δυνατή ένταση, ίσα ίσα να το ακούς εσύ. Αναπάυεις το κεφάλι σου πάνω στο κάθισμα. Εκπνοή.

Κοιτάζεις έξω από το παράθυρο. Το σκούρο μπλέ σεντόνι τρυπιέται από πορτοκαλί και λευκά φώτα. Τα λευκά τρεμοσβήνουν. Εκεί βρίσκονται τα πιο απομακρυσμένα σπίτια. Τα πορτοκαλί σχηματίζουν σχήματα, ατελείωτες διπλές γραμμές. Οι κεντρικοί δρόμοι σε καλούν. Αλλά δεν ξεχωρίζεις τίποτα από αυτά, παρά μόνο ένα τρύπιο σεντόνι. Δεν μπορεί, πρέπει να δεις καλύτερα. Δεν μπορεί αυτός ο τόπος που είναι γεμάτος οργή και κίνηση όλη μέρα, ξαφνικά να γαλήνεψε έτσι.

Πού πήγαν όλα εκείνα τα δίποδα εργατικά μιρμίγκια, μπας και κρύφτηκαν στις φωλιές τους; Τα πολυάσχολα κτίρια και οι πλημμυρισμένοι δρόμοι από εκεί πάνω φαντάζουν αμελητέοι. Οι ήχοι της πόλης αντηχούν μακρινές, σαν σε ένα ξεθωριασμένο όνειρο. Εδώ πάνω ακούγεται μόνο το θρόισμα των φύλλων και περιστασιακά οι ρόδες των αυτοκινήτων πάνω στο χώμα, που έρχονται και αυτά για να ξεχαστούν από την εξελιγμένη τεχνολογία τους. Ένα πεύκο έχει φυτρώσει πλάγια στο γκρεμό. «Τυχερό» σκέφτεσαι, «Δεν χάνει στιγμή εδώ πάνω». Ναι, πράγματι, γενήθηκε και μεγάλωσε έξω από το χάος, παρακολουθώντας το από μακριά. Εκεί που η ανθρώπινη αναίδεια δεν έχει εξαπλωθεί ολότελα. DEI8t-Ζηλεύεις την τόση ηρεμία. Αλλά δεν θα παρατούσες ποτέ τη βαβούρα που κάθε μέρα σου θυμίζει ότι είσαι ζωντανός σκοτώνοντάς σε με τη ρουτίνα. Απλώνεις ίσα ίσα το δάχτυλο να πιάσεις τις πράσινες βελόνες. Σε εμποδίζουν οι μεταλικές μπάρες. Έχουν τοποθετηθεί εκεί για την ασφάλεια τη δική σου, μα και του οχήματός σου. Μα τι αφελής. Ακουμπάς με την παλάμη σου τη μπάρα, ώστε να αισθανθείς την υγρασία που της άφησε πάνω η σημερινή μέρα. Η αφή σου αφυπνίζεται με την αίσθηση της υγρασίας και ξυπνάς από τη λήθη σου. Μα δεν τραβάει άλλο αυτή η κατάσταση.

Πότε πρόλαβες να πεθάνεις πριν μάθεις να ζείς; Κοιτάζεις τα βράχια που επεκτείνονται προς τα κάτω. «Δεν αξίζει τον κόπο» σκέφτεσαι και κάνεις μεταβολή προς το αμάξι. Βάζεις μπρος τη μηχανή και η φούσκα σπάει. Πίσω στον πραγματικό κόσμο. Κατεβάζεις το χειρόφρενο και για μία μοναδική στιγμή σκέφτεσαι να αφεθείς στη μοίρα σου και το αμάξι να τσουλήσει μόνο του όπου του κάνει κέφι. Μα ξέρεις ότι δεν θα το κάνεις. Ξεκινάς να κατεβαίνεις την πλαγιά με τον ίδιο τρόπο που ανέβηκες: μέσα σε μία μηχανοποιημένη πραγματικότητα.

 

3f6c8e114945c6183919e964bc379925

 

 

8.png

_AMKSW  dSbWNU  OZ_pOL

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s