Κι απόψε σ’ αναζήτησα. @haveatea.gr

pNuPyH

 

7e0edd19776a14da5fcafdb9b480372c.jpg

 

qiKjTa

 

Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή!

 

Εσύ…

Να το λοιπόν, ήρθε πάλι το καθιερωμένο βράδυ που πρέπει κάτι να γράψω. Πάλι δεν βγαίνει λέξη, βλέπεις. Πάλι σπάω το κεφάλι μου, προσπαθώ να βάλω λέξεις σε σειρά, να κάνω έστω μια πρόταση που θα μπορούσε να σε χαρακτηρίζει. Τζίφος. Προσπάθησα κι άλλες φορές, κι άλλα όμορφα βράδια, να σου γράψω. Να στα πω όλα με τη σωστή γραμματική σειρά. Χωρίς μεθυσμένα βλέματα και λόγια. Ξέρεις με τον συνηθισμένο τρόπο που το ανθρώπινο είδος εκφράζει τα συναισθήματα του.

Το άρωμά σου…

Ναι αυτό. Κάτι που εγώ δεν μπόρεσα να κάνω ποτέ βέβαια, αλλά για εμένα θα μιλήσουμε κάποια άλλη στιγμή. Αυτή τη στιγμή, μιλάω για ‘σενα. Το θέμα μου είσαι εσύ. Εσύ και αυτό το εθιστικό χαμόγελο σου. Εσύ και όλο αυτό το αστραφτερό σου περιτύλιγμα. Εσύ και όλα όσα σε σχηματίζουν και σε ολοκληρώνουν. Το άρωμα σου, οι κινήσεις σου, ακόμη και ο τρόπος που με κοιτάς, ο ήχος της φωνής σου, ο τρόπος που φυσάς τον καπνό και άλλα τόσα που δεν μπορώ να απαριθμήσω σωστά. Απλά εσύ, και όλο σου το μεγαλείο που έχετε συνεπάρει τελευταία το μυαλουδάκι μου.

Δε μιλάμε πια…

Είναι δυόμιση το βράδυ κι εγώ δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο, πέρα από σένα. Βασικά, πάει καιρός που δεν υπάρχουν και πολλά πράγματα να σκεφτώ, ή να θέλω, εκτός από σένα. Ίσως τώρα να φταίει που δε μιλάμε και τόσο, ίσως να θέλω κάπου να ξεσπάσω, ίσως τελικά απλά τα λόγια να μην είναι και τόσο κακή ιδέα όταν κάθε πράξη έχει αποτύχει. Δε μου αρέσει να γκρινιάζω, το ξέρεις αυτό. Όλα τα ξέρεις για εμένα, γαμώτο, γι’ αυτό και δεν έχω από που να πιαστώ και τι να σου πω. Τραγική η κατάστασή μου. Μα αφού ξεκίνησα, θα το πάω μέχρι το τέλος. Γιατί η αρχή ούτως ή άλλως, ήταν πραγματικά κακή εμπειρία. DEI8t-

Πριν σε γνωρίσω…

Μέχρι να συναντήσω εσένα, κορόιδευα τον τρόπο που όλοι οι άνθρωποι γύρω μου πίστευαν σε κάτι ξεχωριστό, κάτι μοναδικό και εύθραυστο. Κολλούσαν ένα ταμπελάκι πάνω… ναι, θυμήθηκα, έρωτας. Δεν ξέρω πραγματικά πως μπορούν να χωρέσουν τόσα πολλά συναισθήματα μέσα σε μία τόση δα λέξη. Μα όσα κοροϊδεύεις, τα κάνεις κι εσύ κάποια στιγμή έτσι δεν λένε; Ήρθε και η δική μου στιγμή λοιπόν, να ρίξω τον τοίχο μου και να παραδεχτώ σαν δειλό παιδάκι που φοβάται την αλήθεια, πως ο έρωτας ή όπως θέλει να το ονομάζει ο καθένας μας δεν σε ρωτάει. Έρχεται με φόρα, σε ξεσηκώνει, σε μεθά, σε κάνει να φτάνεις στα όρια σου με μερικά μόνο βλέματα και πάνω από όλα σε κάνει να φοβάσαι. Να τρέμεις, να μην μπορείς να σκεφτείς καθαρά, κάθε σου κίνηση και λέξη να είναι προμελετημένη.

Έρχομαι.

Και είναι όλα τόσο όμορφα. Είναι όλα ρίσκα της στιγμής. Ένα τρένο που περνά με ταχύτητα μπροστά από τα μάτια σου και πρέπει να αποφασίσεις άμεσα αν θα δειλιάσεις και θα μείνεις πίσω ή θα ανέβεις και όπου σε κατεβάσει. Δεν θέλει ο έρωτας σκέψη μωρό μου. Θέλει τρέλα και αυθορμητισμό. Θέλει να μην κοιτάς την ώρα και να τον αφήνεις να σε ταξιδεύει. Είναι τρεις και όλα τελείωσαν. Μαζί κι οι δικαιολογίες, οι λέξεις και το ποτό μου επίσης. Οπότε θα σηκωθώ απόλυτα δική σου και θα ‘ρθω να σε βρω. Θα έρθω να σε φιλήσω, να σου πω να μείνεις, να σου πω τι θα γίνει με εμάς, γιατί πρέπει να ξέρεις, να ξέρουμε κι οι δυο. Γιατί είναι εγωιστικό, γιατί είναι ανώριμο κι επικίνδυνο, μα είναι αυτό που θέλω. Και βαρέθηκα να ντρέπομαι για όλα όσα θέλω. Σε πέντε λεπτά, θα βρίσκομαι έξω απ’ το σπίτι σου. Σε πέντε λεπτά, θα σου πω ότι σε θέλω. Κατέβα.

 

462cd4387e2bb47bc3c18144a4c23dc1.png

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s