Κι οι άνθρωποι να φεύγουν ξανά και ξανά. @haveatea.gr

pNuPyH

 

 

c4c1f03f68d910790a3363541009edfd.jpg

 

 

4

 

Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή!

 

Τον κοιτάζεις να φεύγει. Απομακρύνεται από κοντά σου με ένα αποχαιρετιστήριο φιλί. Φοβάσαι πως θα είναι η τελευταία φορά. Και έχεις δίκιο. Μα πώς μπορείς να βλέπεις το φως όταν έχεις συνηθίσει να σου θάβουν την ψυχή κάτω από το έδαφος; Όλα φαίνονται καλά. Τι μπορεί να πάει στραβά;

Όμως, γιατί δεν μου φέρεται όπως πρώτα; Μήπως βαρέθηκε κι αυτός; Μπορεί απλά να μην θέλει να με πληγώσει. Μπορεί απλά να έχει βολευτεί. Δεν μπορείς να ξέρεις. Φοβάσαι κάθε βήμα σου. Υπόσχεσαι πως δε θα τον αφήσεις να φύγει, γιατί νιώθεις ότι επιτέλους κάποιος νοιάστηκε όσο εσύ. Όμως φοβάσαι πως το κάθε βήμα σου θα είναι και το τελευταίο σας. Όχι, άγγελέ μου, μην φύγεις και εσύ.

Από πότε έχεις να νιώσεις ασφάλεια σε μία σχέση; Σε αγκάλιασε ποτέ κανείς τόσο σφιχτά όσο εκείνος; Δεν θες να πιστέψεις πως είναι απλά ένας ενθουσιασμός και όλα αυτά θα εξατμιστούν με το πέρας του χρόνου. Ένας κόμπος σκαρφαλώνει με ευκολία στο λαιμό σου καθώς περπατάτε δίπλα δίπλα. Γνώριμη αίσθηση. Είναι η ανασφάλεια που σε κάνει να πιστεύεις πως δεν είσαι αρκετή και πως με την πρώτη ευκαιρία, θα είσαι ακόμη μια σειρά γραμμένη στο τεφτέρι του. Δεν θα νιώσει τίποτα ουσιαστικό για ‘σένα, ανόητη…

Περιμένεις κάτι όμορφο; Περιμένεις όντως να ακούσεις από τα χείλη του αυτά που δεν σου έχει πει ποτέ κανείς; Ότι νοιάζεται; Ότι σε θέλει πλάι του; Τουλάχιστον αυτή τη φορά ήσουν επιλογή. Μετά σε αγκαλιάζει και ξεχνάς τα πάντα. Τόσο αφελής… Μα αυτό συμβαίνει όταν αυτό που αποζητάς σου δίνεται, έστω και ψεύτικα, στιγμιαία (γιατί έτσι την πάτησες και τις προηγούμενες φορές, θυμάσαι;). Μέσα σου ουρλιάζεις και απαιτείς κάτι αληθινό, έστω για μία φορά. Δίνεις τα πάντα. Αποφασίζεις να κάνεις το μεγάλο βήμα και να ανοιχτείς. Αφού είναι και εκείνος τόσο στοργικός.

Μα… ποιος σου είπε ότι είσαι ασφαλής; Κάθε στροφή μπορεί να είναι και μοιραία. Θα μπαλαντζάρει το όχημα και θα πέσεις στο κενό, ξανά. Με δάκρυα προσπαθείς να ξεκλειδώσεις το κλουβί που σε χώσανε για να δώσεις μια ευκαιρία σε αυτόν που το αξίζει. Αλλά δεν μπορείς μόνη σου. Παρά κάθεσαι στη γωνία, κουλουριασμένη και φοβισμένη. Τον κοιτάζεις έξω από το κελί, θέλει να σε φτάσει. Του πετάς τα κλειδιά. Αυτός πρέπει να το κάνει. Δεν το σκέφτεται καν. Ανοίγει τη φυλακή σου, σα να ήταν το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Σε πλησιάζει αργά και με απλωμένο το χέρι. Κοιτάζεις διστακτικά. Δική σου η απόφαση…

 

3f6c8e114945c6183919e964bc379925

 

 

Συντάκτης : Μαρία Τ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s