Κι απόψε προτιμήσαμε τη σιωπή. @haveatea.gr

pNuPyH

 

f4eb0f64e1404e5b82226d9e6821408f.jpg

 

 

imageedit_10_6185877911.png

 

Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή!

 

Απόψε έχω την ανάγκη να σου μιλήσω. Πνίγομαι στις σκέψεις μου. Δεν μπορώ να πάρω ανάσα. Κι εσύ δεν το γνωρίζεις, μεταφράζεις τη σιωπή μου σε αδιαφορία. Θέλω να μιλήσω για σένα, για το πόσο σε θέλω. Να σου πω ότι μου έλειψες. Να σου στείλω μια καληνύχτα ορμώμενη από μια φράση που διάβασα και σε σκέφτηκα: «The truth is nobody really knows what they’ re doing».

Κανείς δεν ξέρει τι τελικά κάνει πραγματικά σε όλη του τη ζωή. Ούτε αν πράττει σωστά, αν στηρίζει αρκετά τους ανθρώπους που αγαπά, αν έχει γίνει αυτό που επιθυμούσε. Κανείς δεν γεννήθηκε, να ξέρει. Απλά παράγει έργο με την πεποίθηση και ίσως την ελπίδα ότι κάνει το σωστό για όλους. Δοκιμάζουμε και δοκιμαζόμαστε με δουλειές, ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις. Κάποια πετυχαίνουν κι άλλα όχι, αλλά εν τέλει είναι και τα δύο εξίσου αποδεκτά. Δεν έχει σημασία η χρονική στιγμή ή η φάση στην οποία βρισκόμαστε, γιατί πάντα κάτι θα υπάρχει προς επίλυση, ίσως κάποιες φορές σε μια πιο ήπια μορφή.

Είναι «οκ» να μην ξέρουμε πώς να το διαχειριστούμε, προσπαθούμε, μαθαίνουμε και στηριζόμαστε στον εαυτό μας ή σε άλλους ανθρώπους. Μόνο με αυτόν τον τρόπο ξεπερνάμε εν τέλει τις δυσκολίες και τους δικούς μας προσωπικούς εφιάλτες. Όλα εκείνα τα τείχη που χτίσαμε από φόβο και λειτούργησαν ως εμπόδια μπροστά από τον τελικό μας στόχο. Η λύτρωση του καθενός παίρνει σάρκα και οστά σε διαφορετικές μορφές.

Εσύ, μπορεί να την ονομάζεις επαγγελματική επιτυχία, αυτός οικονομική ευημερία, εκείνη φυλετική ανεξαρτησία, εγώ όμως, τη λύτρωση την έχω βρει στα μάτια σου. Σε αυτά τα μάτια που βλέπω την αντανάκλαση του εαυτού μου, στη βέλτιστη μορφή του. Εικόνα και πνεύμα να συνδέονται τόσο αρμονικά μεταξύ τούς, σαν να χορεύουν τανγκό σε mood ρομαντικό. Τα βήματα σταθερά, το ένα μετά το άλλο, στον τέλειο χορό, που δημιουργήθηκε απόψε για χάρη των ματιών σου.

Έστω και να γνώριζες κάτι από όλα αυτά. Έστω κι αν χορευαμε αυτό το τανγκό μαζί για μια στιγμή. Χιλιάδες συναισθήματα και στο τέλος σιωπή. Όχι αδιαφορία, όχι παθητικότητα, αν δεν μπορείς να νιώσεις έρωτα, να γεμίσεις με μίσος, είναι εξίσου έντονο. Με αυτόν τον τρόπο θυμόμαστε πως είμαστε ακόμα ζωντανοί και παλεύουμε για κάτι. Να, όπως εγώ για σένα. Τελειώνω εδώ, με εκείνο το χαμόγελο σου, που μόνο έρωτα και σεβασμό μου βγάζει.

 

mariak

 

 

Συντάκτης : Μαρία – Δήμητρα

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Κι απόψε προτιμήσαμε τη σιωπή. @haveatea.gr

  1. Ζουσα σ εναν εφιαλτη. Η ζωη προσπαθησε πολλες φορες να με ριξει κατω, αλλα εγω προσπαθουσα. Πολλες φορες δεν πιστευα πως θ ανεβω ξανα στα ποδια μου, πολλες φορες σκεφτηκα να τα παρατησω. Να φυγω. Να ανακαλυψω τροπους για να μην ειμαι τοσο ευαισθητος. Βλεπεις η κοινωνια και ο ιδιος σου ο εαυτος απαιτει να εισαι σκληρος και δυνατος για ολους. Ψαχνεις συνεχως να σωζεις ψυχες ανθρωπων και να νιωθεις καλα με αυτο. Στο τελος ομως της ημερας δεν υπαρχει κανεις για σενα. Απλα ενα κρεβατι, μια σιωπη. Ολα αυτα ομως εσβησαν. Σταματησαν. Καταστραφηκαν. Υπαρχει ο ανθρωπος που τον βλεπεις και ξερεις πως ειναι η αδερφη ψυχη σου. Και εσυ μ εσωσες. Με βρηκες κουρελι, αλλα με εκανες αξιοθαυμαστο. Ανακαλυψα πως ειμαι πολλα περισσοτερα απ οτι πιστευα, και ολο αυτο το εκανες εσυ. Δεν νομιζω να υπαρξει αγαπη σαν την δικη μας. Δεν πιστευω πως κανεις εστω και λιγο θα ακουμπησει το δεσιμο και την αγαπη που εμεις οι δυο δημιουργησαμε. Κανεις. Ησουν το αστερι μου. Η ζωη μου. Ο λογος που ηθελα να γινομαι καλυτερος. Για εσενα. Για μας.
    Περνανε μερες ωρες λεπτα. Θα περασουν μηνες χρονια. Αλλα και παλι εσυ μενεις εδω. Δεν ειναι κατι υλικο που σε θυμιζει. Ειναι ολα στο κεφαλι μου και δεν μπορουν να βγουν.
    Σαγαπω και σε λατρευω για ολο σου το ειναι. Η ψυχη σου ηταν μικρου παιδιου που το μονο που ζητουσε ηταν λιγη αγαπη. Και την αγαπη αυτη στην εδωσα και θα στην εδινα παλι απλοχερα. Κ ας ξερω πως θα καταληγαμε ξανα ετσι.
    Δεν μπορω να σταματησω να σε σκεφτομαι. Θυμαμαι σου ελεγα πως δεν θα μας νικησει κανεις, αλλα μονο το μυαλο σου. Και ακομα δεν το δεχομαι αυτο. Γιατι ηθελες τα αστερια, και εγω θα στα εδινα. Σου χρωσταω ολοκληρη τη ζωη μου.
    Θυμαμαι πως ενα πρωι, ξυπνησα και σου ειπα, οτι ειδα τον χειροτερο εφιαλτη της ζωης μου.
    Ειμασταν μαζι, περναγαμε καλα, ηξερα πως πλεον βρηκα τ αλλο μου μισο και γω στην ζωη. Και ξαφνου εκει, γυρναγα το βλεμμα μου, και εσυ εξαφανισμενη. Ουρλιαζα απο φοβο μισος στεναχωρια «ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ.ΜΗΝ ΦΥΓΕΙΣ. ΓΥΡΝΑ ΠΙΣΩ ΣΑΓΑΠΩ»
    Ομως κανεις δεν με ακουσε.
    Τελικα δεν ηταν απλα ονειρο. Αυτο τον εφιαλτη τον εκπληρωσες εσυ. Εφυγες. Χωρις κατι. Χωρις μια κουβεντα. Χωρις να εχω την ευκαιρια εστω να δω τα δυο σου ματια, που αγαπησα οσο τιποτα.
    Αραγε εσυ ησουν η αγαπη της ζωης μου, η ο ανθρωπος που ηθελε να με δει να καταστρεφομαι; Εχω μπερδευτει. Δεν ξερω αν σαγαπω η αν σε μισω.
    Ξερω μονο πως περναει ο καιρος και η απουσια γινεται αβασταχτη.
    Δεν ξρω τι κανεις, δεν ξερω πως εισαι, δεν ξερω αν ηδη με ξεχασες. Δεν ξερω αν με εσβησες τοσο απλα.
    Εγω θα σαγαπω. Οπως τοτε . Οπως παντοτε. Θα σε περιμενω να ρθεις να με βρεις και να με ξυπνησεις απ ολο αυτο, και να πεις «Ξυπνα αγαπη μου , ηταν απλα ενας εφιαλτης».
    Μου λειπεις.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s