Φέρε μου πίσω το καλοκαίρι μας. @haveatea.gr

logotelikoaspro

 

opp_5.png

 

 

imageedit_1_5879790022.png

 

Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή!

 

Θυμάμαι το άσπρο χρώμα του καλοκαιριού. Την θέλω πίσω αυτή την απόχρωση. Όπως θέλω πίσω και τον ήλιο που μου καίει το σώμα και ξανθαίνει τα μαλλιά μου. Τον ήλιο που εμφανίζει τις φακίδες μου. Θυμάμαι την πρωινή δροσιά και τον μεσημεριανό καύσωνα.

Από νωρίς το πρωί μπορούσες να νιώσεις τα πρώτα ίχνη ζέστης να απλώνονται σιγά σιγά, προϊδεάζοντας έτσι τους πάντες για το τι επρόκειτο να ακολουθήσει σε λίγες μόλις ώρες. Μου λείπει η ζέστη, το φως, οι ανατολές και το πορτοκαλί φεγγάρι. Μου λείπει η θάλασσα. Πριν ανατήλει εντελώς ο ήλιος, πριν γεμίσει ο κόσμος με το εκτυφλωτικό φως του καλοκαιρινού μεσημεριανού ήλιου, τότε η θάλασσα ήταν πραγματικά ζωντανή. Θυμάμαι την ησυχία και την ηρεμία που επικρατούσε. Ούτε οι πιο όμορφες λέξεις δεν θα μπορούσαν να περιγράψουν αυτό το σκηνικό. Ήταν λες και όλα τα στοιχεία της φύσης, όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί, ήταν όλα και τίποτα συγχρόνως. Κι εγώ είχα την τιμή να είμαι κομμάτι αυτού του συνόλου.

Δεν βιαζόμουν, δεν ανησυχούσα, δεν φοβόμουν, είχα όλη την υπόλοιπη μέρα για να βιαστώ, να ανησυχήσω και να φοβηθώ. Η ατμόσφαιρα γύρω μου δεν άξιζε τίποτα λιγότερο από την απόλητη αφοσίωση μου. Είχα παράδωθει στην ηρεμία, ήμουν κομμάτι της ηρεμίας. Με θυμάμαι να κολυμπάω αργά, προσεχτικά, προσπαθώντας να γίνω ένα με το νερό. Να κοιτάω τον ήλιο κατάματα για μερικά δευτερόλεπτα και μετά να βλέπω χρωματιστές κουκκίδες να χορεύουν πάνω στην επιφάνεια του νερού.

Θυμάμαι που βουτούσα κάθε λίγο και λιγάκι ανοίγοντας τα μάτια μου κάτω από το νερό για να δω ένα άπειρο να απλώνεται προς όλες τις κατευθύνσεις. Να βγάζω το κεφάλι μου από την θάλασσα και να με πονάνε τα μάτια μου, να τα νιώθω να καίνε και να κοκκινίζουν αλλά να μην μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να βουτήξω ξανά, κρατώντας την ανάσα μου όσο περισσότερο μπορώ και να βγαίνω πάλι ποθώντας αέρα.

Ήταν όλα τόσο γαλήνια: το φως, το νερό, εγώ. Μου λείπει αυτή η γαλήνη. Την θέλω πίσω. Θυμάμαι κι εσένα να έρχεσαι κοντά μου με κινήσεις ευλαβικές, μη θέλοντας να ταράξεις την ηρεμία, θέλοντας κι εσύ να γίνεις κομμάτι της. Σε θυμάμαι δίπλα μου, θυμάμαι την αύρα σου, την ανάσα σου, σταθερή και απαλή σε αντίθεση με την δικιά μου, γρήγορη και βαθιά. Θυμάμαι τα πάντα. Την θέλω πίσω αυτή την στιγμή. Μου λείπει. Εσύ μου λείπεις.

 

marian.png

 

 

 

Συντάκτης : Μαρία Ν.

 

 

 

#summer

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s