Οι ήρωες βρίσκονται ανάμεσα μας. @haveatea.gr

pNuPyH

 

b02dea152ff56ad9315958c61329b7e2.jpg

 

 

imageedit_2_6967289261

 

 

Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή!

 

Ήρθες μια νύχτα που όλα ήταν τόσο ανιαρά για εμένα. Από ολόκληρη την ημέρα μου, που τότε πια φάνταζε ότι απλά έφτανε στο τέλος της και δεν είχε -υποτίθεται- τίποτα άλλο να μου προσφέρει...

Επιστρέφοντας από μια βόλτα σε γνωστούς και φίλους πλήρως ξενερωμένη σκέφτηκα να πάω για ένα τελευταίο ποτό, πριν πάω σπίτι. Ήθελα βλέπεις να απαλλάξω τον εαυτό μου από αυτή την αίσθηση και να μου φτιάξω λίγο τη διάθεση. Μια φίλη ήταν διατεθειμένη να ακολουθήσει, καθώς ήταν νωρίς ακόμη για να βάλει τον εαυτό της στο πλευρό του «Μορφέα«. Μπήκαμε στο μπαρ, χαιρετήσαμε γνωστούς, παραγγείλαμε και εκεί που περιμέναμε το ποτό μας, εμφανίστηκες. Εισέβαλλες σαν σίφουνας στο χώρο, τον έκανες να μοιάζει δικός σου.

Μίλησες και χαμογέλασες στους πάντες. Σε όλους εκτός από εμένα και τη φίλη μου. Ήταν απορίας άξιο, ποιος είναι αυτός και που τον ξέρουν όλοι; Και ενώ είχα χαθεί λίγο σε αυτά τα ερωτηματικά, σε είδα μπροστά μου. Έκατσες σχεδόν απέναντι μου. Η παρουσία μου σου ήταν άγνωστη ακόμη. Δεν με ενόχλησε αυτό αντίθετα μου άφησε χρόνο να σε επεξεργαστώ. Παρατήρησα σχεδόν τα πάντα από την εμφάνιση σου, μέχρι το πως κατεβάζεις τη γουλιά από το ποτό σου. Όλα γιαμένα είχαν τη σημασία τους. Πίσω από κάθε σου κίνηση υπήρχε για μένα ένα στοιχείο για τον άνθρωπο που έβλεπα πρώτη φορά μπροστά μου και δεν μπορούσα να πάρω τα ματιά μου από πάνω του.

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός λένε. Και για μένα το πρώτο κοίταγμα στην εικόνα σου με έκανε διακαώς να σε γνωρίσω. Κάπου εκεί χαμένη στην αποκρυπτογράφηση της γλώσσας του σώματος έπαψα να είμαι μια άγνωστη παρουσία στο χώρο, αφού το παιχνίδι με τα μάτια δεν άργησε να ξεκινήσει. Σειρά είχαν τα πρώτα σφηνάκια γνωριμίας. Η ερώτηση για το ποια είμαι ήταν η επόμενη κίνηση σου στο μπάρμαν δίπλα, άλλωστε αυτοί τα ξέρουνε όλα για όλους. Γνωριστήκαμε, μιλήσαμε λίγο χαλαρά μέχρι που ήρθε η στιγμή που θα έβαζα το παλτό μου να φύγω. Προσπάθησες να με παροτρύνεις να μείνω κι άλλο αλλά αντιστάθηκα και έφυγα. Νομίζω τότε ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που σε άφησα.

Από εκείνη την ημέραή μάλλον τη νύχτα- κάθε καλημέρα με έβρισκε δίπλα στη σκέψη σου και όλες τις καληνύχτες μου προσπαθούσα να τις καθυστερήσω. Η αγαπημένη μου ώρα ήταν όταν μας έβρισκε το ξημέρωμα μαζί. Εκεί που το αχνό φως της ημέρας και το σκούρο χρώμα της νύχτας ενώνονται μέχρι να διαχωριστεί η μια από την άλλη. Πάντα ήθελα να υπάρχει μεταξύ μας ένας συνδετικός κρίκος, μια αέναη κίνηση που να πλέκει το νήμα που θα μας ενώνει, ώστε να μην υπάρχει ο φόβος να χαθεί αυτή η μαγεία που μου δημιουργούσες. Μια πρωτόγνωρη ομορφιά ξετυλίγονταν συνεχώς μπροστά μου και εγώ ένιωθα πλήρης, γεμάτη, ακούραστη και δυνατή να ξεπεράσω τα πάντα. Ένιωθα υπερήρωας γιατί πολύ απλά είχα βρει τον ήρωα μου!

 

vasso

 

 

 

 

 

Συντάκτης : Βάσω

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s