Τέλμα συναισθημάτων. @haveatea.gr

pNuPyH

 

iPiccy-Design.png

 

Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή!

 

 

Δεν μπορώ να κάνω μια όμορφη αρχή. Μπορώ μονάχα να πω ότι ζηλεύω. Ζηλεύω τελικά πολύ. Φθονώ το τσιγάρο που ακουμπά τα χείλη σου και το τυλίγεις ζεστά, το ζητάς και εξαρτάσαι από αυτό. Νιώθω ζήλια για αυτούς που σε αγγίζουν και δεν τους αποτρέπεις, ακόμα και για μένα που κάποτε σε ακουμπούσα ελεύθερα, έστω για λίγο.

Θα έδινα τα πάντα για να το βιώσω ξανά. Ίσως αυτό να είναι τελικά και το πρόβλημά μου. Ίσως μια αγκαλιά σου με έκανε να τα ξεχάσω όλα. Μα οι άνθρωποι είμαστε άπληστα πλάσματα. Θα ζητούσα κι άλλο ξανά και ξανά. Θα φερόμουν αχάριστα, χωρίς να εκτιμώ αυτό το θησαυρό. Μέχρι που θα τον έχανα μέσα από τα χέρια μου. Και τότε θα ερχόμουν στην ίδια θέση με τώρα: να ζητάω το ελάχιστο δυνατό. Σκεφτόμουν ότι κάθε φορά που θέλω να ξεπεράσω, αναζητώ κάτι νέο. Αυτό το νέο που σε αναγεννά και σε τροφοδοτεί με καινούριες ελπίδες. Τα ίδια εκείνα ζιζάνια που με ρίχνουν κάθε φορά στην ίδια λούπα απογοήτευσης.

Έτσι συνέβη και με σένα. Ήσουν μία σανίδα σε έναν ωκεανό, μία επαρκής σχεδία για εμένα. Αλλά δεν μπορούσα να πιαστώ από εσένα γιατί θα βούλιαζα. Δεν ανέχτηκες το βάρος μου. Παρόλα ταύτα, αντί να ψάχνω μία στεριά να γαληνέψω, συνεχίζω να πλέω δίπλα σου, πιστεύοντας πως κάποια στιγμή θα αλλάξει η σύστασή σου και ξαφνικά θα μπορέσουμε να πλέουμε μαζί. Αλλά δεν είναι έτσι… Αυτή η σανίδα δεν είναι για εμένα. Κάποιος άλλος ναυαγός ίσως τα καταφέρει. Θα την υποδεχτείς με αγάπη. Εγώ έχω μόνο τα ζιζάνια στην καρδιά μου. Τις μπάσταρδες ελπίδες που μου δημιουργούν ψευδαισθήσεις για εμάς.

Δεν είμαι ψευτορομαντική. Ξέρω μέσα μου ότι είμαι ξεγραμμένη για εσένα. Και αν δεν είμαι, σίγουρα δεν θα ήμουν η επιλογή σου. Γιατί από τις πρώτες μου σκέψεις ήταν ότι είσαι έξω από τα όρια μου. Τόσο ζωντανός και κατεστραμμένος. Φυσικά και δεν θα κοίταζες εμένα. Αλλά το έκανες… Το έκανες και τώρα χωρίς να το ξέρεις με διαλύεις σιγά σιγά. Το ξέρω πως δεν το θέλεις. Είναι ένας από τους λόγους που σε θέλω ακόμη. Μου φέρθηκες καλά εκεί που δεν είχα συνηθίσει να μου εκφράζονται έτσι.

Ζηλεύω τελικά πολύ. Μα πάνω απ’ όλα ζηλεύω εκείνη που έλαβε όλα όσα μπορούσες να μου δώσεις και τώρα δεν έχει μείνει σταγόνα για εμένα. Για χρόνια της έδινες, χωρίς να κρατάς κάτι για μετά. Αλλιώς θα είχα κάτι. Αν δεν είχες στερέψει, αν δεν είχες αναλωθεί, ίσως τώρα μου έδινες αυτά που ήθελα να πάρω από εσένα και που ήθελες να μου δώσεις. Αλλά η τύχη δεν ήταν με το μέρος μας. Εσύ είσαι μάλλον καλά με την κατάσταση αυτή, αλλά εγώ υποφέρω. Βασανίζομαι στην ιδέα ότι κάποτε την κοίταζες με τρόπο που εμένα δεν θα με κοιτάξεις ποτέ, που της έδωσες όλα εκείνα που χρόνια αναζητώ μέσα στη λούπα μου. Δεν έμεινε τίποτα για εμένα, ακούς; Και εγώ είχα κρατήσει τα πάντα για κάποιον σαν εσένα…

 

mariat.png

 

 

Συντάκτης : Μαρία Τ.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s