Τώρα πια, ξέρω ποια είμαι. @haveatea.gr

pNuPyH

 

iPiccy-Design

 

 

Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή!

 

Μεγαλώνοντας έχω δει πολλούς ανθρώπους να με αμφισβητούν, να μου λένε πως δεν αξίζω, πως δεν θα τα καταφέρω , πως δεν θα αντέξω. Ένιωθα τα σωθικά μου να καίγονται σε κάθε τους λέξη, σε κάθε υποτιμητικό τους βλέμμα, χωρίς να ξέρω το γιατί, κάθε φορά που κάτι με έσπρωχνε να κάνω ένα βήμα μπροστά, οι γύρω μου προσπαθούσαν να με πείσουν να κάνω δυο βήματα πίσω.    

Καιγόμουν από μία φωτιά που με ανάγκαζε να μην το βάζω κάτω, να επιμένω με πείσμα και θράσος, να μην βολεύομαι στα λίγα και να παλεύω καθημερινά να αποκτήσω όσα θέλω. Πεισματική άρνηση να θάψω όσα ονειρεύτηκα. Να μην αγνοώ την δύναμη μου, να γυρνώ την πλάτη στην παράνοια, να βρίσκω παράλογο έναν κόσμο που ευχαριστιέται να πληγώνει ανθρώπους, έναν γκρίζο κόσμο που θεωρεί αυτονόητο το ψέμα και την υποκρισία, που χαίρεται με την αποτυχία και φθονεί την επιτυχία του διπλανού του. Μου πήρε καιρό, μα τελικά κατάλαβα πως δε θα προσαρμοστώ ποτέ σε μια κοινωνία, που τα θεμέλιά της έχουν σαπίσει και τρίζουν.

Βρέθηκα για καιρό σε άρνηση, ψάχνοντας μονίμως μια έξοδο, καθώς πνιγόμουν μέσα σε δήθεν σχέσεις, σε δήθεν παρέες, σε δήθεν σ’ αγαπώ που ούρλιαζαν απελπισία. Αναρωτήθηκα πολλές φορές αν είμαι εγώ ο αλλόκοτος, ο παράξενος, ο υπερβολικά ρομαντικός ή ο απόλυτα ψυχρός άνθρωπος που τα βλέπει όλα από λάθος οπτική γωνία. Αλλά κάπου εκεί το κατάλαβα, πως μόνο η αγάπη μπορεί να γαληνέψει την ψυχή του ανθρώπου. Τα αυτιά μου επιλέγουν να ακούσουν μόνο αλήθειες και τα μάτια μου να συναντήσουν μόνο φωτεινά βλέμματα. Δεν είναι τείχη αυτά που έχω σηκώσει γύρω μου. Είναι τα όρια μου, που έθεσα μετά από βαθιά κι επίπονη αναζήτηση του εαυτού μου. Δεν προτίθομαι να επιτρέψω να τα περάσει κανείς.

Γιατί ερωτεύτηκα τη μοναξιά μου, την πιο δύσκολη ερωμένη. Είναι ζόρικη, απαιτητική και δύστροπη. Δύσκολα την κουμαντάρεις. Θα σε βρει ενώ ξοδεύεις το χρόνο σου μπροστά στην οθόνη ενός υπολογιστή, κρατώντας ένα βιβλίο που σου μαθαίνει κόσμους που δε γνώριζες ή μέσα σε ένα ασφυκτικά γεμάτο μπαρ. Θα τα βάλει μαζί σου, όταν θα αποκοιμιέσαι μόνος σου στον καναπέ. Συνήθως τρομάζει τους ανθρώπους. Προσπαθούν να την ξορκίσουν μέσα από δυνατές φωνές, κλείνοντας τα μάτια στην αλήθεια της. Μα εγώ δεν πάλεψα , δεν έβγαλα μιλιά. Στάθηκα απέναντί της, τη γνώρισα, ώσπου τελικά την αγάπησα και της επέτρεψα να μου διδάξει πολλά. Μου έμαθε να στέκομαι στα πόδια μου, να μην έχω ανάγκη κανέναν, να μην ψάχνω κανέναν ώμο να στηριχτώ. Μου έμαθε πως το κλαψούρισμα είναι απλά χάσιμο χρόνου και ζωής.

Γι’ αυτό αν κάποιος θελήσει να μπει στον κόσμο μου, δε θα καταφέρει ποτέ να με κάνει να τον έχω ανάγκη παρά μόνο να τον θέλω. Θα χρειαστεί να κερδίσει τον σεβασμό μου. Δε θα πεισθώ από μεγάλα λόγια, έμαθα να ακούω μόνο τα αληθινά, να τα ξεχωρίζω. Δε θα ενδώσω με τις φιγούρες του, τις βρίσκω γελοίες. Δε θα μου τραβήξει την προσοχή η φασαρία του, θα με κουράσει. Αν με απογοητεύσει, τίποτα δε θα είναι πια το ίδιο μέσα μου, ακόμα κι αν επιλέξει να μείνει.

Γιατί άνθρωποι σαν εμένα έχτισαν τη δύναμή τους γύρω από έναν πυρήνα τεράστιας ευαισθησίας, τον οποίο προστατεύουν καλά. Είναι τόσο απλός ο κόσμος μου κι είναι αστείο πως μέσα στη δύνη του μυαλού των ανθρώπων, φαντάζει πολύπλοκος. Δεν λυπάμαι για αυτούς που βολεύτηκαν στο λίγο τους, ούτε τους συγχωρώ. Ο καθένας από εμάς πορεύεται με τις επιλογές του. Και ναι, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι εκεί έξω, όπως και εγώ, που επιλέγουμε να χαριστούμε μόνο σε αυτούς που μπορούν να κολυμπήσουν σε θάλασσες βαθιές, ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών.

 

Σήλια

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s