Μια τρέλα η τέχνη. @haveatea.gr

imageedit_3_3257782865

 

 

iPiccy-Design.png

 

Τέχνη, δημιουργία, τι είναι παρά μια έκρηξη, μια βόμβα έτοιμη να εκραγεί ένα ηφαίστειο που κοχλάζει. Μια μελωδία, ασυνέχεια αρμονική ακανόνιστων χτύπων, η δημιουργία ένας δαίμονας και άγγελος μαζί. Σε γεμίζει και σε αδειάζει ταυτόχρονα, και δεν σταματά μέχρι να ικανοποιηθεί.

Πηγάζει από το εσωτερικό σου χωρίς να το ελέγχεις, σε κυριεύει και αναδύεται προς την επιφάνεια, μια τρέλα, σαν ένα αόρατο χέρι που ψάχνει, ψάχνει χωρίς τελειωμό και βρίσκει κάθε φορά και μια διαφορετική επιθυμία, ένα απωθημένο, τους πιο ασυνείδητους πόθους, τραύματα, πόνο για να παίξει. Έως ότου τα βρει και τα βγάλει έξω σε κοινή θέα, δεν ησυχάζει. Σε εκτονώνει και σε γειώνει όσο τίποτα άλλο. Ένα αίσθημα απερίγραπτης προσμονής, ενθουσιασμού και φόβου με τυλίγει κάθε φορά που πάω να εκφραστώ. Οποιοδήποτε μέσο και να χρησιμοποιήσω, το μολυβί, το κάρβουνο, το πινέλο, το σώμα. Ένας ρυθμός δημιουργείται, μια μελωδία προσωπική που δεν έχω ξανανιώσει.

Κάθε μέρα, κάθε προσπάθεια είναι διαφορετική, με αλλιώτικη ενέργεια, χροιά, μια καινούρια ζωή, κάθε απόφαση, κάθε δισταγμός, κάθε απόρριψη, κάθε βήμα, κάθε λεπτό μια ξεχωριστή πνοή, μια ακόμη προοπτική. Ένα σβήσιμο, ένα βήμα πίσω ή μήπως μπροστά; Μια μουτζούρα αταίριαστη που οδεύεις να ταιριάξεις, βηματισμοί ανυπολόγιστοι, χαοτικοί, χειραψίες ακανόνιστες, τραχιές και άλλοτε γλυκές σαν χάδι συνθέτουν την απόλυτη αρμονία.

Μια κατάθεση ψυχής η δημιουργία. Σαν όλα να είναι τυχαία και απολύτως προσδιορισμένα ακριβώς το ίδιο δευτερόλεπτο, όλα συγχρονισμένα και χαοτικά μαζί. Κοιτάς το σχέδιο και βλέπεις τον εσωτερικό σου κόσμο, την ψυχή σου στο χαρτί. Θέλει πολύ κουράγιο η δημιουργία, σαν να στέκεσαι γυμνός σε μια σκηνή, έτσι εκτίθεσαι, παρουσιάζεσαι ευάλωτος μπροστά σε όλο το κόσμο να σε κρίνει.

Πόσες φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να μαυρίζω το χαρτί με έντονες κινήσεις σαν να θέλω να γίνω ένα με αυτό το μαύρο και να εξαφανιστώ, πόσες φορές έχω σκίσει ένα σχέδιο, έχω μουτζουρώσει, έχω τσαλακώσει και πετάξει, σαν να πετώ μαζί και όλο το θυμό και την ένταση μου. Πόσες φορές έχω βγει στο δρόμο με ένα πλάγιο χαμόγελο χωρίς αιτία μόνο και μόνο επειδή μου βγήκε το σχέδιο, κατάφερα να κάνω πραγματικότητα αυτό το «κάτι» που είχα στο μυαλό μου, στην καρδιά μου που ήθελε τόσο απεγνωσμένα να »γεννηθεί» και όλα ξαφνικά φαίνεται να μπαίνουν στη θέση τους.

Όλο αυτό το παιχνίδι έχει μια ακατανόητη γοητεία, γιατί για παιχνίδι πρόκειται. Αμέτρητες προοπτικές, σαν ένα κολλάζ, κάθε νέα απόφαση και μια προσθήκη στην ακατανόητη αυτή σύνθεση πάνω στο χαρτί. Όταν πιάνω το πινέλο σαν να χάνεται ο κόσμος όλος νιώθω, όλα εξαφανίζονται, τίποτα δεν υπάρχει, πέρα από εμένα και αυτό το ανεξήγητο κάτι που του δίνω ζωή. Γεμίζω, εντυπώνω, εντυπώνομαι, βιώνω την οποιαδήποτε εμπειρία αλλά μετά μου επιβάλλεται από τον ίδιο μου τον εαυτό να την αναπαράγω, να κάνω τον κόσμο πάλι να δει, αλλά με νέα μάτια.

Κοιτώ, νιώθω, παρατηρώ την κάθε κίνηση, την κάθε λεπτομέρεια, ένα ενδιαφέρον χρωματισμό στο πεσμένο φθινοπωρινό φύλλο, μια ιριδίζουσα απόχρωση στο πεζοδρόμιο, ένα ξεφτισμένο τοίχο, κι όμως οι απαρατήρητες λεπτομέρειες, τα ψεγάδια, η «ασχήμια» είναι αυτά που μπορούν να σου δώσουν την περισσότερη έμπνευση, γιατί αυτή εν τέλει είναι η πραγματικότητα. Ο πόνος της ζωής γι’ αυτό κι εμείς με μόχθο και πόνο πάνω στον πόνο οδεύουμε να το ξεπεράσουμε, βρίσκουμε διεξόδους να ξεφεύγουμε, δημιουργούμε μια δικιά μας πραγματικότητα στο τέλος του δρόμου, μια φανταστική πόρτα. Ζωγραφίζουμε, την ανοίγουμε και πετάμε μακριά.

 

Φωτεινή

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s