Φεύγουν οι άνθρωποι, δεν το ‘ξερες; @haveatea.gr

Design

 

iPiccy-Design.png

 

Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή!

 

Είναι τέσσερις το ξημέρωμα. Εσύ ακόμα ξύπνιος προσπαθώντας να γράψεις ακριβώς πως νιώθεις. Τη μίσεις αυτή τη φωνή στο κεφάλι σου, που σου λέει να την ξεχάσεις. Μισείς το πόσο δίκιο έχει.

Οι άνθρωποι φεύγουν, απομακρύνονται. Ποτέ δεν πίστεψες πόσο πολύ πόνο προκάλει η καρδιά όταν ραγίζει. Μέχρι την στιγμή που ήσουν εσύ σωριασμένος στο πάτωμα του δωματίου σου με μάτια κατακόκκινα από το κλάμα, αναζητώντας για λίγο αξυγόνο. Πόναει όταν αντιλαμβάνεσαι ότι δεν ήσουν τόσο σημαντικός όσο πίστευες. Σε πλήγωσαν οι προσδοκίες σου.

Ήταν για εσένα το »ναι» άλλα ήσουν για εκείνη μόνο ένα »ίσως». Θυμάσαι κάθε λέξη που σου είπε, δεν μπορείς να σταματήσεις να την σκέφτεσαι. Δεν είναι πια δική σου άλλα εύχεσαι να ήταν. Δημιουργείς την ιδέα ότι κατάβαθος έχει μετανιώσει και θέλει να γυρίσει. Και συχνά ξεχνάς ότι ζεις σε ένα ψέμα. Βάζεις την λογική σου στο αθόρυβο και οι σκέψεις ότι βρίσκεσαι για άλλη μια φορά σε ένα παραλλήρημα διαμαρτύρονται στην άκρη του μυαλού σου.

Πονάει να σκέφτεσαι ότι όσο εύκολα μπήκε στην ζωή σου ένας άνθρωπος τόσο εύκολα σε άφησε μόνο. Έμοιαζες σαν ένα μαύρο ρόδο που περίμενε απελπισμένα κάποιον να το μυρίσει χωρίς να τον πληγώσουν τα αγκάθια του. Κι έτσι βυθίζεσαι γι’ άλλη μια φορά στις αναμνήσεις σου.  Ξανακοιτάς το χάρτι που σκόπευες να γράψεις αυτά που νιώθεις. Τίποτα. Αδυνατείς να τα αποτυπώσεις σε λόγια. Δεν θα μπορούσες να το περιγράψεις καλύτερα.

 

Μαρία Α.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s