Ουράνια σώματα οι άνθρωποι. @haveatea.gr

Design

 

 

iPiccy-Design.png

 

 

Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή!

 

Η νύχτα  πάντα φέρνει στην επιφάνεια στοχασμούς και θαμμένα συναισθήματα, μα δεν κάνει κάτι περισσότερο από κάθε καλλιτέχνη. Αποτυπώνει στον καμβά της, τον έναστρο ουρανό, την πορεία της ίδιας της ζωής μας. Είμαστε ουράνια σώματα, και όπως κι αυτά, τα σώματα μας περιπλέκονται, μα σπάνια αγγίζουν το ένα το άλλο. Όλα τους αφήνουν ένα στίγμα. Κι ανάμεσα στα αμέτρητα αυτά σώματα, ο καλλιτέχνης αναπόφευκτα διαλέγει να τονίσει όσα ξεχωρίζουν, όσα ξεστρατίζουν από τις αρμονικές τροχιές τους.

Αν  κάθε συναίσθημα, ανάλογα της έντασης του, αφήνει ένα αποτύπωμα, όπως εκείνο ενός σβησμένου αστεριού στον ουρανό, η αγάπη είναι ο απόηχος της σύγκρουσης δυο ουρανίων σωμάτων. Ποτέ αυτά τα σώματα δεν θα ‘χουν ίδια μάζα, ίδια τροχιά, ίδια σύσταση,  γι’ αυτό και  κάθε μια τους είναι μοναδική. Η αγάπη, λοιπόν, χρειάζεται δύο. Ο έρωτας, έναν. Μιλάμε για κατάρρευση ενός αστέρα. Μπορεί να υπάρχουν δύο, όμως ο καθένας καταρρέει ατομικά. Υπερθερμαίνεται σαν νιώσει έρωτα, φλέγεται, τυλίγοντας σ’ αυτές τις φλόγες τα πάντα που τον περιβάλλουν. Μπρος στο θέαμα αυτό, όλοι τρέπονται σε φυγή, ή καταστρέφονται. Μόνο ένα άλλο supernova, ένας άλλος ερωτευμένος,  αντέχει τη λαμπρότητα και τη θερμότητά του, και τότε, αν  τύχει και δυο υπερκαινοφανείς αστέρες πλησιάσουν, όλο το σύμπαν αντανακλά τη λάμψη τους.

Έτσι τιμά το θάρρος τους, την όμορφη αγριότητά τους. Δίνει για μια στιγμή στον καθένα τους τον ρόλο πρωταγωνιστή στον κόσμο, να ακούσουν όλοι το ομορφότερο στο σύμπαν κύκνειο άσμα, προτού οι αλλεπάλληλες, αυτές, εκρήξεις τα φέρουν ένα βήμα πριν το θάνατό τους. Τότε μια μαύρη τρύπα θα γεννηθεί πάνω στα αστρικά τους πτώματα, και θα ρουφήξει ακόρεστα το καθετί, σκέψεις, φίλους, παλιούς και επίδοξους νέους εραστές, ώσπου να γεμίσει το κενό και να μπορέσει να υπάρξει πάλι κάποια δημιουργία, εκεί όπου παλιά υπήρξε το ύψιστο δείγμα ζωής, ο έρωτας. Μα απ’ όλα τα φαινόμενα, είναι απ’ τα σπανιότερα.

Συχνότερα παρατηρούμε ετερόφωτα σώματα να περιφέρονται, ώσπου  να εισέλθουν στην ατμόσφαιρα ενός άλλου, προσπαθώντας να αλλάξουν κατά τι την σύσταση του, καταφέρνοντας να εξαϋλωθούν στην διάρκεια της πορείας, σαν εισβολέας, ή μοναχά να γρατσουνίσουν με την πρόσκρουση την επιφάνεια τους. Βλέπουμε αστέρες να λαμποκοπούν δίχως να ξέρουν το γιατί. Άσκοπες περιπλανήσεις, λόγω άγνοιας ύπαρξης του κάτι διαφορετικού, ή λόγω φόβου απέναντι στον πόνο. Δειλές υπάρξεις που μετράνε τη ζωή με τις αναπνοές, και όχι με τις στιγμές που δεν αντέχεις να αναπνεύσεις. Ένας δειλός, είπε ο Γκάντι, είναι ανίκανος να δείξει αγάπη, αυτό είναι προνόμιο των γενναίων. Και οι γενναίοι αυτοί θα νιώσουν ζωντανοί προτού πεθάνουν,  ενώ οι δειλοί πολλάκις θα πεθάνουνε πριν απ’ τον θάνατό τους.

Είμαστε, λοιπόν, ουράνια σώματα. Χάρισμα των λιπόψυχων τα υπόλοιπα, αφήστε μου έναν ήλιο.  Ένα αστέρι μακρινό σαν τα μαγευτικά που σε πλανεύουν μες τη νύχτα. Όσο ζω να λάμπω, περιμένοντας του έρωτα τον ερχομό για να καώ, κι ας σβήσω. Μη με λυπηθείτε, μη λυπάστε ποτέ τους ανθρώπους που βασανίζονται από έρωτα. Ο εκμηδενισμός δεν με τρομάζει όσο το παντοτινό μηδέν. Γιατί αυτό το «-εκ» προδίδει πως υπήρξε κάτι για να μηδενιστεί. Κι αυτό το κάτι, θαυμαστό σαν ήταν, τράβηξε για μια, έστω, στιγμή, την προσοχή του σύμπαντος.
Φάνης

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s