Χαιρετίσματα σε όσους με μείωσαν για να ανέβουν. @haveatea.gr

imageedit_13_8591509830

 

iPiccy-Design.png

 

Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή!

 

 

 

 

Κάθομαι στο σαλόνι με τη μητέρα μου και με την άκρη του ματιού μου την βλέπω να με κοιτάζει και να χαμογελά. Ποιος ξέρει τι θα μου πει πάλι… Θα την αποπάρω ή θα αυτοσαρκαστώ για να κρύψω την ενδεχόμενη συγκίνηση που θα μου επιφέρουν τα λόγια της. Κι όμως, δε σταματάει να με κοιτάει και να χαμογελάει, μα δεν μου λέει κιόλας τι σκέφτεται. Δεν αντέχω, η περιέργεια θα με φάει και όντας περίεργη από τη φύση μου, κάνω την κίνηση και την ρωτώ : «Τι σκέφτεσαι ρε μάνα;»

Τα μάτια της λάμπουν, τα χείλια της δεν τρεμοπαίζουν καθόλου και μου απαντά «Είμαι περήφανη για σένα». Φυσικά και δε μίλησα. Δεν την αποπήρα, δεν αυτοσαρκάστηκα, δεν έκανα τίποτα παρά μόνο της χαμογέλασα πίσω γεμάτη αισιοδοξία. Τα λόγια της δεν σταμάτησαν να παίζουν μέσα στο κεφάλι μου για την υπόλοιπη μέρα. Ένα αίσθημα δικαιοσύνης με κατέκλυζε και πραγματικά ένιωθα πιο δυνατή από ποτέ. Μα αυτό το συναίσθημα δεν άργησε να χαλάσει μιας και μια δεύτερη φωνή στο κεφάλι μου άρχισε να σκαλίζει τις σκέψεις μου. Αλήθεια, χάρηκε κανείς άλλος τόσο πολύ για μένα όσο η μητέρα μου; Αμφιβάλλω.

Ζω σε έναν κόσμο που οι περισσότεροι κοιτούν πώς να σε πατήσουν, να βγουν πάνω από σένα, να αποδείξουν ότι είναι καλύτεροι από σένα. Ελάχιστοι θα είναι δίπλα σου σε κάθε βήμα, σε κάθε σου επιλογή, και ακόμα λιγότεροι θα σε στηρίζουν στα λάθη σου. Κοιτώ πίσω και βλέπω ανθρώπους που πατούν τους γύρω τους σαν σκαλιά για να ανέβουν. Μα καλά αυτοί δεν έμαθαν πως κατά κάποιο τρόπο πατούν τον ίδιο τους τον εαυτό; Και πόσο ψηλά νομίζουν ότι θα πάνε; Απορώ λοιπόν… Να αφήσω αυτές τις σκέψεις να με βασανίζουν και άλλο; Ποιο το νόημα; Μάλλον κανένα!

Αφήνω τον κάθε κακοπροαίρετο πίσω μου. Ξέρω πως πλέον τους κοιτάζω εγώ από μεγαλύτερο ύψος, και όχι γιατί είναι η μύτη μου ψηλά, μα το κεφάλι μου. Έμαθα να σηκώνομαι όσο και αν νόμιζαν ότι με πατούσαν. Ο σπόρος ήταν ριζωμένος καλά στο χώμα και έτσι άνθιζε κάθε φορά και με κάθε ευκαιρία. Μπορεί πατώντας με να τρύπησαν το σώμα μου μα ποτέ δεν θα τρυπήσουν την ψυχή μου. Πήρα το ψέμα τους, το έπλασα και βρήκα την αλήθεια για τον εαυτό τους. Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει γι’ αυτό έχω μάθει να αντέχω στον πόνο. Χαιρετίσματα λοιπόν σε όσους με μείωσαν για να ανέβουν. Ελπίζω να μην τα ξαναπούμε!

 

Βίκυ

 

 

 

 

 

Photography By : @panos.kimp

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s