Η μαχαιριά των φίλων πονάει περισσότερο. @haveatea.gr

imageedit_13_8591509830

 

iPiccy-Design.png

 

 

Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή!

 

«Φίλοι». Μία λέξη που για μένα ορίζει άπειρα συναισθήματα. Μία σχέση ευλογημένη. Πολλοί μου είπαν πως αν δεν έχω φίλους, τότε δεν έχω τίποτα. Δεν ξέρω κατά πόσο είχαν δίκιο μιας και κάποτε συνήθιζα να έχω φίλους κι από τα πάντα τους κατέληξα στο τίποτα.

Άτομα που υποσχέθηκαν ότι θα είναι εκεί για μένα, θα με στηρίξουν και με την πρώτη ευκαιρία ήταν οι ίδιοι που με μαχαίρωσαν πισώπλατα. Ο πόνος αφόρητος, ακόμη και τώρα πονάω όταν τολμώ να αγγίζω τις πληγές μου. Μα δεν κάρφωσαν αρκετά βαθιά, δε με σκότωσαν. Μου έδωσαν το έναυσμα να τους διώξω από τη ζωή μου, προσπαθώντας να ορθοποδήσω και πάλι. Άκουσα πολλές φορές πως αν δεν κάνω κάτι, θα τους διώξω από κοντά μου. Είναι εύκολο να ρίχνεις το φταίξιμο στους άλλους. Ποιος θέλει να κουβαλάει τόσο βάρος στους ώμους του;

Κι έτσι και έκανα λοιπόν. Τους έδιωξα. Σκέφτομαι άραγε ήταν σωστή η επιλογή μου; Μήπως έφταιξα που δεν τους συγχώρεσα; Κι όμως η επιλογή ήταν σωστή. Όταν σπάσει το γυαλί, δεν ξανακολλάει, λένε. Το ίδιο συμβαίνει και με τις ανθρώπινες σχέσεις. Όταν ο άνθρωπός σου σε προδώσει χάνεται η εμπιστοσύνη και η ανάκτησή της μοιάζει αδύνατη. Και αν με ρωτάς γιατί δεν κάνω τα αδύνατα δυνατά, να ξέρεις πως κουράστηκα. Οι τύψεις παρόλα αυτά είναι εκεί. Κάθε πρωί η απόφασή μου μοιάζει σωστή, κάθε βράδυ σκέφτομαι τι θα είχε συμβεί αν είχα κάνει υπομονή κι έδινα μία τελευταία ευκαιρία, αν έβαζα μπροστά την φιλία και όχι το δικό μου καλό, αν… αν…

Και το φταίξιμο συνεχίζεται από άτομα που απομάκρυνα. Λένε πως φταίω και έχω μάθει να τα παρατάω, να μην προσπαθώ, να ισχυρίζονται δικές τους αλήθειες για καταστάσεις και γεγονότα που απέχουν πολύ από τη δική μου πραγματικότητα. Φαντάζω δειλή στα μάτια τους αλλά η κούραση μου είναι μεγαλύτερη από την φαντασία τους. Αρχίζω να αμφισβητώ τον εαυτό μου. Οι τύψεις έτσι ολοένα και αυξάνονται, χάνω τον ύπνο μου σκέφτομαι ότι μπορεί να έχουν δίκιο. Κι εκεί που είμαι χαμένη στις σκέψεις μου ένα χέρι ξαφνικά κρατάει το δικό μου, το χέρι ενός ανθρώπου που ήταν και θα είναι πάντα δίπλα μου. Αυτή η κίνηση ξυπνάει τη συνείδησή μου και μου λέει: «Ακόμα φτύνεις νερό από την τελευταία φορά που σε άφησαν «φίλοι» να πνιγείς. Ως πότε θα παίρνεις όλη την ευθύνη;»

 

Βίκυ

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s