Όχι άλλα «όρια και πρέπει» για τον έρωτα. @haveatea.gr #poetry

imageedit_13_8591509830

erwtashaveatea.png

Θα σας πω ένα παραμύθι για καιρούς, μα και για ήθη
μηνυμάτων θε να βρίθει, σ’ όλους μας αρέσουν μύθοι.
Φανερώνουν την αλήθεια, κατακρίνουν τη συνήθεια,
μνημονεύουν άξιους άθλους και ακραίες πράξεις πάθους.
Ήταν κάποτε ένας νέος, άκουγε στ’ όνομα Έρως
τον εβρήκε, όπως μαντεύετε, του έρωτα το βέλος.
Μα συγγνώμη, όμως, προτρέχω, δρόμο ακόμη πολύ έχω.
Τίποτα δεν ξεκινάει μόνο απ’ έρωτα και πάει
πάντα κάτι προϋπάρχει, κάτι που να γίνει στάχτη.
Έτσι θέλησ’ η Αφροδίτη, σαν θυσία, σαν ωδή της.

Έτσι κι ο δικός μας νέος, φλογερός μα και ωραίος
Είχε δώσει την ζωή του όλη στην εκπαίδευσή του,
μοναχός μα και στρατιώτης, ώστε να χριστεί ιππότης.
Ώσπου μία μαύρη μέρα, με ομίχλη και αέρα,
τον εδέχτηκαν στο τάγμα, μα ζητώντας του ένα πράγμα,
να ξεχάσει,  να αφήσει, μόνιμα να λησμονήσει
καθετί που η καρδιά του ήθελε να ‘χει κοντά του
την απόλαυση να χάσει, τις χαρές να θυσιάσει
να υπακούει σε κανόνες, να σωπάσει την καρδιά του
και την θέρμη της γυναίκας να την διώξει μακριά του
ο θεός τους και οι ίδιοι θα ‘ναι η μόνη συντροφιά του,
τότε θα ‘ταν τούτος ίδιος με τους άλλους αδερφούς του.
Μαγεμένος ο οπλίτης δέχτηκε να γίνει θύτης
και προσφέροντας θυσία να ονομαστεί ναϊτης.

Κι έτσι ο όμορφος μας νέος, έπαψε να είναι ωραίος
ήταν θαρρετός, γενναίος, μα αντί πάθους είχε δέος.
Και μια μέρα, ήταν Τρίτη, απ’ τον Μάγιστρο εζητήθη
Να κινήσει γοργά ο Έρως, γρήγορα να βρει το μέρος
όπου σφάζονται οι πιστοί, από άπιστου σπαθί
με σκοπό να τους συνδράμει, μα μ’ απώτερο να βρει
το άγιο κείνο το κιουπί, γι’ αυτό που σφάζονται λαοί
τα’ άγιο εκείνο το κομμάτι, το κομμάτι από πηλό,
δεν κάνει εντύπωση στο μάτι, μα ήτανε θαυματουργό
απ’ όλα διαφορετικό, κατάλαβες γιατί μιλώ.
Τον έστειλε στο Ισραήλ για τα’ άγιο δισκοπότηρο.

Οι εντολές του ήταν να σβήσει, όποιον άλλο συναντήσει
να ματώσει, να τρυπήσει, τον ισλαμισμό να δύσει.
Έτσι αφήνει την γαλήνη και μπαρκάρει στη Μεσσήνη
και σαν φθάνει στην ακτή, αντηχούν στ’ αυτιά του θρήνοι
μα δεν νοιάζεται για κείνους, των απλών θνητών τους θρήνους
με φωτιά και με μαχαίρι, προχωρεί και επιμένει,
στην αναζήτησή του, μακριά στους Άγιους Τόπους,
ψάχνοντας  γη και ουρανό, μα με χαμένους κόπους,
έψαχνε πάσχιζε να βρει, γυρνώντας σκάβοντας την γη
κείνο που θέλαν’ οι αδερφοί, βάζοντας βάρος στην ψυχή,
κάνοντας την ντροπή τιμή,  χτυπώντας δίχως αφορμή.

Ώσπου μια μέρα λαμπερή, μια θύελλα ήρθε να τον βρει
κι από της άμμου την οργή, τον έσωσε μία μορφή
μία μικρή σαρακηνή, που σίγουρα τον είχε δει
να κόβει, να δολοφονεί, τον κοίταζε με προσμονή.
Τα μάτια της είχαν μια σπίθα, σαν τον ήλιο της ερήμου,
και είπε «θεέ μου αυτή η σπίθα, έσπασε τη φυλακή μου»
Κι έτσι κατάλαβε ο Έρως, πως πράγματα μοναδικά,
δεν είναι τα κειμήλια, μα τα ιδανικά
Μια μέρα, δυο, θα πέρασε μαζί της, σαν αιώνας
ώσπου οι ιππότες του ναού τον πήραν κατά πόδας
Και μ’αλυσιδες και τους δύο σε δίκη εν μια νυκτί
τον ένα για λιποταξία, την άλλη για απιστία
και πάνω στην πυρά, καιγόταν η Σαμά (Samma=παράδεισος)
και είπε ψιθυριστά «άξιζε την πυρά»
και ο Έρως μετανιωμένος, που ήταν μυημένος
σκέφτηκε όσα έχασε για να ‘ναι στους ιππότας
και φώναξε με πάθος «Κατάρα στον θεό σας».
Και με τα λόγια αυτά έσβησε η αγάπη
Κέρδισε γι’ άλλη μια φορά η αδικία κι η απάτη.

*Όπου το τάγμα, η κοινωνία. Όπου οι κανόνες του, οι κανόνες του κοινωνικού κομφορμισμού, που μας θέλουν να θυσιάζουμε τα θέλω για τα πρέπει. Γαμώ τα πρέπει και τον συμβιβασμό τους. Θα μας δεχτούν όπως είμαστε. Φλογεροί και παθιασμένοι. Τολμήστε να αγαπήσετε, και μην τολμήσετε να θυσιάσετε την αγάπη.

Φάνης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s