Ψάχνοντας να βρω τον εαυτό μου σε παρέες μιας νύχτας, σε παγκάκια μιας βραδιάς. @haveatea.gr

imageedit_13_8591509830

 

haveatealonely.png

 

 

Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή!

 

Γεμίζεις τη βαλίτσα σου όλο χάρη, φοράς ένα όμορφο χαμόγελο, και ο επόμενος σου προορισμός βρίσκεται μόλις μερικά χιλιόμετρα μακριά. Εκεί που ξεκίνησαν όλα, εκεί που ξεκίνησες εσύ, και όλα όσα σε σχηματίζουν σήμερα σαν προσωπικότητα, όλα όσα έχεις ζήσει και κάτι όνειρα πεταμένα στην ατμόσφαιρα.

Δεν κρύβεται το πόσο σου έχει λείψει, το πόση ασφάλεια σου προσφέρει ο χώρος σου, ο τόπος σου, οι άνθρωποι σου, οι μυρωδιές και όλες αυτές οι αναμνήσεις. Αρκετές φορές γυρίζουμε στο παρελθόν μας για να επαναπροσδιορίσουμε θέλω, όνειρα, πρέπει και μη, και εγώ απόψε γύρισα για να με βρω. Πήρα μια βαθιά ανάσα και βούτηξα στο παρελθόν, ψάχνοντας επίμονα ένα κομμάτι μου. Ξέρεις μωρέ, εκείνο που μου θύμιζε ποια είμαι και που βαδίζω. Που μου έδινε κίνητρο για κάθε μου νέο ξεκίνημα. Πολλές φορές όμως η επιστροφή στα πάτρια εδάφη μας μπορεί να αποδειχθεί πιο καταστροφική κι από ότι φαντάζει μια ατομική βόμβα έτοιμη να εκραγεί.

Ξεκίνησα λοιπόν να ψάχνω, στα αγαπημένα μου μέρη, στις βόλτες μου στην παραλία, στα γέλια και τα τραγούδια μου με φίλους κάτι ήσυχα βράδια του καλοκαιριού. Σε κάτι βόλτες μου σε στέκια εφήμερα και παρέες ενός φεγγαριού, αλλά τζίφος. Έριξα μια γρήγορη ματιά στα ξενύχτια μου, ζαλισμένες βόλτες από μπαρ σε μπαρ με χορό και γέλια, σε πάρτι και ταβερνάκια της βραδιάς που έμπλεκα μέχρι το ξημέρωμα, μα ούτε εκεί ήμουν. Τόλμησα να περάσω μία βόλτα από τα μέρη που ηρεμούσα τις σκέψεις μου, κοιτώντας τον ουρανό, κάτι ξέφωτα ήταν σε μικρές ταράτσες που τώρα πια έχουν κλειδαριές, ή μικρά πάρκα δίπλα στη θάλασσα που τώρα έχουν γίνει πάρκινγκ. Ακόμη και το αγαπημένο μου παγκάκι σε εκείνο το μικρό πράσινο στενό της πόλης έχει εξαφανιστεί.

Χάθηκαν κι αυτά μαζί με μένα , στο πέρασμα του χρόνου και δεν βρίσκω διαφυγή. Τίποτα δεν είναι όπως το άφησα και πως να βρω εμένα πια; Περιπλανώμενη λοιπόν, στην έρημη πόλη που τόσο λάτρευα, δεν κοιτούσα πια δρόμους και μέρη, ζαλισμένη πια από τα όσα είδα κοντοστάθηκα έξω από ένα κτίριο. Και εκεί με είδα, κουλουριασμένη στα σκαλιά, μέσα στη βροχή και στο κρύο, ξημερώματα με μάτια να γυαλίζουν , περίμενα. Όπως κι άλλα τόσα βράδια που περίμενα στο ίδιο σημείο. Μα δεν ήρθες. Δεν ήρθες ποτέ. Και είχα τόσα να πω, μα τα έπνιξε ο χρόνος. Και δεν έχουν σημασία πια.

-Ξημέρωσε, έλα μικρέ μου εαυτέ, πιάσε το χέρι μου και πάμε, δεν θα έρθει κανείς. Δεν υπάρχει τίποτα για σένα εδώ. Έλα μαζί μου και θα σε πάω σε μέρη με χρώματα, μυρωδιές και ανθρώπους με χαμόγελα. Μην μου κλαις άλλο και μην περιμένεις άδικα, δεν θα γυρίσει, οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν, δεν το έμαθες ακόμη; Και τώρα θα φύγουμε μαζί, και δεν θα σε ξανά αφήσω πίσω, το υπόσχομαι.

 

Σήλια

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s