Όσοι και να ‘ρθουν, δε θα μου μοιάζουν. @haveatea.gr

imageedit_13_8591509830

 

haveateaonlyme.png

 

 

Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή!

 

Πέρασαν μήνες πολλοί. Πήραν μαζί τους δροσερά, όμορφα καλοκαίρια, και κρύους χειμώνες. Βυθίστηκαν εκατοντάδες αναμνήσεις – κάθε κύμα της θάλασσας έπαιρνε και από μια -. Το δροσερό αλατόνερο έκλεβε στο πέρασμα του όσα ειπώθηκαν αυτά τα βράδια του καλοκαιριού. Οι υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν ποτέ αποχώρησαν βιαστικά απ’ το μυαλό σου, σα να τις ανάγκασε μια στιβαρή φωνή.

Τα όνειρα μας παρέμειναν ανεκπλήρωτα. Τα δύο μας χείλη δεν ενώθηκαν ποτέ ξανά, χάνοντας έτσι την ελκυστική τους γεύση. Η ανάσα μου δεν γινόταν ένα με τη δικιά σου,ενώ η παρουσία σου γινόταν ολοένα και λιγότερο αισθητή. Χάθηκαν τα «θέλω», και όλες μας οι προσδοκίες. Μαζί τους, χαθήκαμε κι εμείς. Χάθηκε η επικοινωνία, τα κλιμακωτά μας συναισθήματα και οι ζέστες μας αγκαλιές. Κάθε μέρα που ξημέρωνε ήταν όμοια της προηγούμενης. Δεν είχε ενδιαφέρον, αφού δεν μας έβρισκε μαζί.

Τα βράδια συναντιόμασταν ξανά, μέχρι την ώρα που ξυπνούσα. Τότε σε έχανα, για ακόμη μια φορά. Λαχταρούσα την ώρα που θα έκλεινα τα μάτια μου και θα βρισκόμουν ξανά πλάι σου, θα χόρταινα τα απολαυστικά σου φιλιά και θα ένιωθα το σώμα σου κολλημένο στο δικό μου. Τα λόγια σου έμοιαζαν τόσο δελεαστικά. Άνετα τα άκουγα όλη νύχτα δίπλα στη θάλασσα. Δεν θυμάμαι πολλά απ’ τα απογεύματα μας. Ξέρω όμως πως ήταν ευχάριστα. Οτιδήποτε βίωνα μαζί σου, μου χάριζε μια δόση ευχαρίστησης και ηδονής.

Μέχρι και οι άπειροι μας τσακωμοί κρύβουν μέσα τους τόσο ωραίες αναμνήσεις. Πόσο μ’άρεσε να σε βλέπω να ζηλεύεις το καθετί που αγγίζω. Λάτρευα να σε βλέπω εξοργισμένο μαζί μου. Μου αποδείκνυε πόσο νοιάζεσαι και πόσο μ’αγαπάς, παρόλα τα ελαττώματα μου. Δεν επιδιώκω το κακό μου ανακαλώντας την κάθε μας στιγμή. Ίσως να το πετυχαίνω κιόλας, – ασυναίσθητα -, μα αναμνήσεις σαν τις δικιές μας πως να τις ξεχάσω μωρό μου; Μου είναι ακατόρθωτο να τις σβήσω, όσα θαλάσσια κύματα κι αν με καταβρέξουν, όσες καινούριες μέρες κι αν πρόκειται να έρθουν.

Το ενδεχόμενο να σε δω με άλλη, το αποκλείω. Είναι τόσο πιθανό, μα μου φαίνεται απίθανο. Δεν είμαι ικανή να φανταστώ διαφορετικό παραλήπτη της καληνύχτας σου.
Δεν επιθυμώ να σε αντικρίσω να ψιθυρίζεις σ’ άλλο αυτί τα » σ’ αγαπώ » μας. Είσαι δικός μου, και είμαι δική σου. Μάρτυρας το άρωμα σου στα ρούχα μου, κι όλα τα αδιάφορα μας βράδια.

 

Αθηνά

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s