Πίστη σε ονόματα ή σε θεωρίες; @haveatea.gr

imageedit_13_8591509830

 

haveateabelieve.png

 

Αν ήσουν ένα ζώο, ποιο θα ‘θελες να ήσουν; Θα ήσουν ο αετός, αγέρωχος και δυνατός; Θα ήσουν ένας λύκος, σκληρός, μοναχικός, ή μήπως ένας σκύλος, γλυκός, συντροφικός; Αν άνηκες στη φύση, τι θα ‘θελες να είσαι; Ορμητικό ποτάμι με ροή περιορισμένη ή ελεύθερο πουλί με ελευθερία δοσμένη; Αν λάτρευες Θεούς, πως θα έμοιαζαν αυτοί; Θα ήταν ένας, ή πολλοί; Φιλεύσπλαχνοι ή εκδικητικοί; Καθενός η απάντηση θα είναι διαφορετική, σε όλες τις ερωτήσεις, πλην, όμως, αυτής. Της τελευταίας. Η πίστη, κάτι τόσο προσωπικό, έχει μετατραπεί σε κάτι τόσο κοινό και «ξεπεσμένο» στα μάτια των πολλών. Και είναι κρίμα, γιατί η πίστη είναι το ίδιο σημαντική με την ιδιαιτερότητα του χαρακτήρα μας, που κάνει διαφορετικές τις επιλογές μας σε όλα τα προηγούμενα διλήμματα. Μπορεί να γίνει ο καθρέπτης του εσωτερικού μας.

Η πίστη είναι η βασική κινητήριος δύναμη του ανθρώπου. Από αρχαιοτάτων χρόνων, ο άνθρωπος θέλησε να έχει μια ανώτερη δύναμη, μέσω της οποίας να εξηγεί τα ανεξήγητα για αυτόν φαινόμενα, στην οποία να ρίχνει το φταίξιμο για όποια μεγάλη καταστροφή δεν κατάφερε να αποτρέψει, ως γνωστός ευθυνόφοβος, και, κατά κύριο λόγο, μια δύναμη που να τον πιέζει να προοδεύσει, να γίνει καλύτερος, γιατί ο άνθρωπος, σαν τα διαμάντια, δίχως πίεση μένει στάσιμος. Για αυτό ο κάθε άνθρωπος δόξαζε μια θεότητα περισσότερα, ανάλογα με τις ανάγκες του, ανάλογα με τον χαρακτήρα του. Ο κάθε άνθρωπος διαμόρφωνε την πίστη του ώστε να προάγει τα συμφέροντά του και τον σκοπό του. Διαφορετικοί λαοί μοιράζονταν την ίδια πίστη. Άρης, θεός του πολέμου των Ελλήνων, Μπέλος, των Βαβυλωνίων, Φρέιγια, των Βόρειων λαών. Η πίστη δεν γνωρίζει πρόσωπα. Δεν αναγνωρίζει εδαφικά όρια ή άλλες διακρίσεις. Αυτό το κάνει η προσωποποίηση της πίστης. Όλοι οι πολεμιστές προσεύχονταν για το ίδιο, επεδίωκαν το ίδιο, απλώς ο καθένας ονόμαζε διαφορετικά τον βοηθό εκπλήρωσης. Το ίδιο και οι αγρότες, οι γιατροί, οι ναυτικοί. Ώσπου οι άνθρωποι ωθηθήκαν στο να αποβάλλουν τη διαφορετικότητά τους, με την πρόφαση της «μίας, πραγματικής πίστης».

Πολλές «μοναδικές πραγματικές θρησκείες» ξεπρόβαλαν ανά τους αιώνες. Κάποιες κυριάρχησαν, με σχεδόν αποκλειστικό γνώμονα για την υιοθέτηση της μίας ή της άλλης, τον γεωγραφικό σου τόπο, και όχι τις προτιμήσεις σου. Σιγά, σιγά η μόδα του “fit in” πέρασε, και οδηγηθήκαμε στην έλλειψη πίστης σε οτιδήποτε ανώτερο από εμάς. Αυτό το ολίσθημα είναι ακόμη μεγαλύτερο. Είμαστε αδύναμοι, μικροί, και ανούσιοι. Η ζωή μας δεν έχει νόημα, παρά όποιο νόημα την αναγκάσουμε εμείς να έχει. Πριν το κατανοήσεις αυτό, αμφισβητείς τα θεμέλια της κάθε πίστης, αμφισβητείς τον σκοπό των πραγμάτων, αμφισβητείς τα πάντα, αναζητώντας τον πραγματικό σκοπό, την αλήθεια. Μα μόλις μάθεις πως η αλήθεια είναι πως «φίλε, απλά είσαι εδώ, έτυχε, σκάσε και κάνε ότι καλύτερο μπορείς», τότε, γυρνάς πίσω στην πίστη.

Λίγη φιλοσοφία τείνει να στρέψει τον άνθρωπο προς τον αθεϊσμό. Αλλά το βάθος στη φιλοσοφία φέρνει τις σκέψεις των ανθρώπων στη θρησκεία (Φράνσις Μπέικον). Όχι απαραίτητα στη θρησκεία όπως την γνωρίζουμε, αλλά σε μια μορφή πίστης σε κάτι ανώτερο, που, ίσως, να δίνει νόημα στη ζωή μας. Κάθε αδύναμο ον έχει ανάγκη από μια ψευδαίσθηση ισχύος και απώτερου σκοπού. Και ο άνθρωπος έχει την ατυχία να μπορεί να συνειδητοποιήσει την απόλυτη αδυναμία του.

 

Φάνης

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s