Τα «πρότυπα» των social media. @haveatea.gr

imageedit_13_8591509830

 

haveateasocialmediaeffect.png

 

Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή! 

 

Η Χ είναι 17 ετών. Έχει Instagram, Facebook, Snapchat και ό, τι άλλο μπορεί να την κάνει να νιώσει περισσότερη αυτοπεποίθηση. Έχουν φυτρώσει σαν τα μανιτάρια πια αυτές οι εφαρμογές. Φυσικά όμως η παραγωγή εξαρτάται από τη ζήτηση και την κατανάλωση. Κοινώς οι νέοι έχουν βυθιστεί σε μια εικονική λήθη που τους κάνει να ξεχνούν ό, τι γύρω τους αποτελεί κοινωνική πραγματικότητα. Η απόσπαση των νέων από τα σοβαρά ζητήματα παγκοσμίου επιπέδου και η μαζοποίηση τους έχει τώρα πια άλλο πρόσωπο, ούτε πολιτικούς, ούτε δημοσιογράφους.

Αλήθεια αναρωτήθηκε κανένας μας τα τελευταία χρόνια γιατί οι νέοι μοιάζουν με μηχανοποιημένα «playmobils» καταδικασμένα να υπακούν στους κανόνες των συσκευών τους; Νόμιζα πως »κουλ» θεωρείται το ξεχωριστό. Άραγε που προσπαθούν να μοιάσουν τόσο απεγνωσμένα; Θαρρώ σε ένα πρότυπο, ένα »μοντέλο» ομορφιάς που έχει επικρατήσει τα τελευταία χρόνια. Θα μου πεις αυτό υπήρχε ανέκαθεν. Όμως το πρότυπο ομορφιάς στην πάροδο του χρόνου έως και σήμερα έχει αλλάξει και επηρεαστεί πλήρως από τις κοινωνικές συνθήκες. Υπήρχε πάντα, εκεί, όμως, να μας θυμίζει πως δεν υπάρχει τίποτα πιο εφήμερο και επιφανειακό στη ζωή από την ομορφιά και τη δόξα της.
Τι έχει αλλάξει λοιπόν τώρα και το φαινόμενο αυτό της μαζοποίησης στη μόδα έχει γιγαντωθεί τόσο απελπιστικά; Φυσικά η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα δεν είναι άλλη από τα social media. Με τη βοήθεια της τεχνολογίας τα μέσα επικοινωνίας πλέον έχουν γίνει υπερδύναμη στον πλανήτη, δύναμη που έχει ξεφύγει πια από τα χέρια της τηλεόρασης και των δημοσιογράφων. Η τεχνολογία πήρε τη δύναμη αυτή και απλόχερα τη χάρισε σαν »Δούρειο Ίππο» σε κάθε σπιτικό ή μάλλον σε κάθε δωμάτιο ενός σπιτιού με την πόρτα κλειστή. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να υποτάξεις, να υπνωτίσεις, και να χειραγωγήσεις κάποιον από το να μπεις στα τείχη του ως δώρο. Τεχνική αρχαία αλλά αλάνθαστη.

Δεν υπάρχει λοιπόν τίποτα που οι νέοι θα υπακούσουν περισσότερο από αυτό που θα προστάξει η οθόνη τους. Ένα »σκρολλάρισμα» σε φωτογραφίες στο Instagram είναι υπεραρκετό για να φορέσει, να φάει, να πιει, να αγοράσει, να πάει σε ό, τι και όπου είδε, να προσαρμόσει το σώμα, το στυλ και τη συμπεριφορά του όσο πιο κοντά σε αυτό που είδε, και υστέρα να το αποτυπώσει στο φακό και να το ανεβάσει και εκείνος φυσικά. Γελοίο το να προσπαθούν να ξεχωρίσουν κάνοντας το ίδιο ακριβώς πράγμα με όλους τους άλλους. Και υστέρα αν κοιτάξεις τον »τέλειο» λογαριασμό τους δε βλέπεις παρά την πραγματική τους δυστυχία διότι τίποτα από αυτά που έκαναν, έφαγαν. ήπιαν, φόρεσαν δεν προήλθε από έμφυτη επιθυμία και βούληση, μα από υποσυνείδητη επιβολή τους. Είναι πολύ λυπηρό, κουραστικό και ψυχοφθόρο να είναι συνεχώς σε έναν αγώνα να μείνουν στην »επιφάνεια» της μόδας μαζί με όλους τους άλλους και να μην »πνιγούν» στον πάτο της κοινωνικής πυραμίδας και απομόνωσης.

Ζούμε τα πιο ωραία και ζωντανά χρόνια της ζωής μας σαν νεκροί. Έχουμε γίνει τα ρομπότ του κινητού μας με αυτό να έχει γίνει πια προέκταση του χεριού μας. Και φυσικά όλο αυτό δεν αποτελεί ένα απλό πρότυπο ομορφιάς. Αποτελεί πρότυπο ζωής. Δε σου λένε πια μόνο πως θα ντυθείς, πως θα βαφτείς ή τι θα αγοράσεις. Σου λένε ακριβώς τι να κάνεις από την ώρα που ξυπνάς μέχρι την ώρα που θα κοιμηθείς. Αποτελεί πρότυπο σκέψης, ή μάλλον έλλειψης σκέψης. Διότι αν θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τους νέους της εποχής με κάποιο τρόπο αυτός θα ήταν μη σκεπτόμενα όντα ή ετερόφωτα όντα. Και όλο αυτό δεν προοικονομεί τίποτε άλλο παρά ένα χειρότερο κόσμο. Οι μεγαλύτερες γενιές, γενιές τεμπέληδων και άπληστων κυρίως, έχτισαν ή μάλλον άφησαν για εμάς έναν κόσμο… καμμένη γη. Σε όλους του τομείς, περιβαλλοντικά, οικονομικά, πνευματικά και ηθικά. Φανταστείτε λοιπόν μια γένια καθοδηγούμενων, υλιστών και ναρκισιστών που μπορεί να οδηγήσει των κόσμο.

Εγώ πάντως ευελπιστώ, στην πορεία της ζωής μου, όσο κοιτάω φωτογραφίες, να έχω λίγες και αληθινές. Να κοιτώ κάθε μια από αυτές και να μου θυμίζει μια ιστορία να γελάω ή να κλαίω και όχι μια σωρό άσκοπων, επιτηδευμένων φωτογραφιών. Οι άνθρωποι που θα έχω φωτογραφίες μαζί τους θα είναι εκείνοι που πραγματικά αξίζουν, που υπήρξαν κεφάλαιο στη ζωή μου. Τα τοπία και το φόντο θα σημαίνουν όντως κάτι για μένα. Για μένα όμως, μόνο για μένα, σαν inside joke, και όχι προορισμοί που έσπευδαν όλοι να γνωστοποιήσουν ότι πήγαν.

Βλέπετε φωτογραφίες χωρίς συναισθήματα και ιστορίες από πίσω, πόζες κενές, άδειες και τετριμμένες, εντελώς ρηχές σαν εκείνες των μοντέλων που το χαμόγελο και η τελειότητα τους διαρκεί μέχρι να πεις »φλας», μέχρι ο φακός να αποτυπώσει την πιο αληθοφανή πόζα και μόλις οι κάμερες κλείσουν, να βγάλει τα ακριβά ρούχα, κοσμήματα και μακιγιάζ, και εκείνος που στη φωτογραφία αγκάλιαζε, φεύγοντας δεν θα τον αποχαιρετήσει καν. Γίναμε χωρίς να το καταλάβουμε ηθοποιοί/μοντέλα στην ίδια μας τη ζωή, δίχως να τη ζούμε. Θα λατρεύω να κοιτώ τις πραγματικές φωτογραφίες μου χωρίς να ντρέπομαι ή μετανιώνω για αυτές….Εσύ;

 

Νικολέττα

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s