Τα μάτια δεν ψεύδονται ποτέ. @haveatea.gr

imageedit_13_8591509830

 

haveateaeyes.png

 

 

 Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή! 

 

Τα μάτια δεν λένε ψέματα. Γι’αυτό πρέπει να κοιτάμε τα μάτια, λένε. Τα μάτια μιλούν όταν το μυαλό μπλοκάρει, όταν η γλώσσα μπερδεύεται και δεν μπορεί να αρθρώσει τις λέξεις. Όταν δεν μπορούμε να βγάλουμε φωνή, τότε μιλούν τα μάτια, έτσι λένε. Κι όμως δεν μας κοιτάνε όλοι στα μάτια – εγώ δεν τους κοιτάω όλους στα μάτια.

Όταν ήμουν μικρή ποτέ δεν τους κοιτούσα, μιας και δεν ήθελα να με κοιτάξουν αυτοί. Πίστευα τότε πως θα έβλεπαν την αλήθεια. Ακόμα και όταν δεν έλεγα ψέματα δεν ήθελα να τους αφήσω να δουν μέσα στα μάτια μου, προτιμούσα να κοιτάζω κάτω. Στο κάτω-κάτω το έκανα για το δικό τους καλό, σε κάποιους δεν θα άρεσε η αλήθεια. Μεγάλωνα και θύμωνα με αυτούς που νόμιζαν πως με ξέρουν. Οπότε συνέχιζα να κοιτάω αλλού-οπουδήποτε αλλού, μοναχά όχι στα μάτια.

Πίστευαν πως είμαι ντροπαλή. Τελικά ακόμα κι όταν δεν τους κοιτούσα εκείνοι συνέχιζαν να βγάζουν συμπεράσματα. Τα μάτια λένε πάντα την αλήθεια… Τώρα δεν ξέρω ποια είναι η αλήθεια μου. Τώρα αφήνω τους άλλους να με κοιτάξουν στα μάτια. Τους αφήνω να νομίζουν πως με ξέρουν, να πιστεύουν πως με έχουν καταλάβει. Βαρέθηκα να τους πηγαίνω κόντρα. Μόνο που ακόμα και τώρα δεν μπορώ να αφήσω τους πάντες να βλέπουν το βλέμμα μου για πολλή ώρα. Μόνο ελάχιστους ανθρώπους μπορώ να εμπιστευτώ και να νιώσω αρκετά άνετα μαζί τους, ώστε να τους το επιτρέψω. Μόνο με ελάχιστους μπορώ να ξέρω πως δεν θα παρερμηνεύσουν αυτό που βλέπουν.

Εκείνος είναι ένας απ’ τους λίγους αυτούς ανθρώπους. Εκείνον μπορώ να τον κοιτάζω στα μάτια ώρες ατέλειωτες, εκείνον τον αφήνω να με κοιτάξει στα μάτια με τις ώρες. Μόνο που δεν ξέρει πως είναι ιδιαίτερος για εμένα. Δεν ξέρει πως είναι από τους λίγους, που εμπιστεύομαι. Τα μάτια λένε πάντα την αλήθεια. Εγώ δεν ξέρω ποια είναι η αλήθεια μου, δεν ξέρω τι βλέπει στα μάτια μου όταν με κοιτάζει. Η παρηγοριά μου είναι ότι άμα δεν του άρεσε αυτό που βλέπει, ίσως θα σταματούσε να κοιτάει. Αλλά όπως είπα αυτό είναι μόνο μια παρηγοριά, μία άμυνα του οργανισμού μου.

Κι αν τα μάτια μας μπορούν να πουν ψέματα; Αν τα μάτια δεν λένε μόνο αλήθειες αλλά μπορούν και να τις κρύψουν, να τις σκεπάσουν, να τις στολίσουν με περίτεχνο τρόπο έτσι ώστε να αρέσουν στον παρατηρητή; Εγώ τι βλέπω όταν τον κοιτάω; Την αλήθεια του; Το ψέμα του; Αυτός τι βλέπει κάθε φορά που με κοιτάει; Θέλω να του πω κάθε φορά που ο χρόνος γύρω μας σταματάει, κάθε φορά που μοιάζει να υπάρχει μόνο εκείνος και τίποτα άλλο γύρω μου, πως τον νοιάζομαι και πως θέλω να είναι καλά, να του πω πως δεν περνάει μέρα που να μην τον σκεφτώ.

Θέλω να του πω, πως αξίζει πολλά περισσότερα, πως εγώ θα είμαι πάντα εδώ γι’ αυτόν. Αλλά είναι από τις φορές που το μυαλό μπλοκάρει, κι η γλώσσα μπερδεύεται. Είναι από τις φορές που πρέπει να μιλήσουν τα μάτια, που τα μάτια πρέπει να πουν την αλήθεια. Μπορεί όμως και τα μάτια να δυσκολεύονται σε κάτι τέτοιες στιγμές. Δεν ξέρω τι βλέπει όταν με κοιτάει, την αλήθεια μου ή το ψέμα μου. Και δεν ξέρω αν πρέπει να εμπιστευτώ στα μάτια πια, τη διήγηση της αλήθειας μου.

 

Μαρία Ν.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s