«Δεν μπορώ να ταιριάξω σε παρέες.» #yourcupoftea

iPiccy-Design.png

 

haveateayourcupoftea.png

 

 

 

 Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή! 

 

Κλικ. – Όταν επιτέλους όλα βγάζουν νόημα. Όταν όλα τα κομμάτια του παζλ εφαρμόζουν σωστά. Αυτό που γίνεται όταν βρίσκεις την δεύτερη οικογένεια σου πριν καν καταλάβεις πως και τι έχει συμβεί. Κλικ. Το ακούω παντού γύρω μου κι όμως δεν προέρχεται ποτέ από εμένα ο ποθητός αυτός ήχος. Εγώ δεν κάνω κλικ με κανέναν. Έχω μονάχα γνωστούς στην ζωή μου, κανέναν φίλο όμως. Για κολλητούς ούτε λόγος να γίνεται.

Δεν είναι λίγες οι φορές που κατηγορώ τον εαυτό μου για την έλλειψη του ήχου και των ανθρώπων. Δεν γίνεται, λέω στο πρόσωπο που με κοιτάει στον καθρέφτη, έχω κάτι και απωθώ τους ανθρώπους, τους κρατάω, τους διώχνω μακριά μου όταν το μόνο που θέλω είναι η συντροφιά τους. Εγώ φταίω. Καταλήγω να βγαίνω έξω με άτομα που δεν ξέρω απλά και μόνο για να μην είμαι μόνη μου. Γελάω επειδή γελάνε – τα καλύτερα χαμόγελα μου τα έχω σπαταλήσει σε κάτι τέτοια βράδια. Αλλά δεν πειράζει, γιατί το ψεύτικο χαμόγελο, οι ψεύτικες παρέες, όλα είναι καλύτερα από το τίποτα. Έτσι δεν είναι;

Δυσκολεύομαι να κάνω καινούριες παρέες και δεν μου αρέσει η μοναξιά που αντικαθιστά τους φίλους. Παλιά δεν ήμουν έτσι. Τι μου έχει συμβεί; Έχω αλλάξει τόσο πολύ; Έχουν αλλάξει οι άλλοι και έχω μείνει εγώ η ίδια σε έναν κόσμο που δεν παύει να αλλάζει; Όχι, δεν φταίω εγώ. Βαρέθηκα να είμαι εγώ συνέχεια αυτή που πρέπει να προσαρμόζεται. Ειδικά όταν η ενέργεια της προσαρμογής δεν αξίζει καν τον κόπο. Ειδικά όταν προσαρμόζομαι σε κάτι ψεύτικο. Γιατί να μην αλλάξουν οι άλλοι για μένα μία φορά; Ας μπουν αυτοί μία φορά στον κόπο να κάνουν το πρώτο βήμα γιατί εγώ κουράστηκα και δεν με κρατάνε άλλο τα πόδια μου.

Μπορεί να ακούγονται πολύ εγωιστικά όλα αυτά, αλλά η αλήθεια είναι πως απλά απογοητεύτηκα τόσες φορές που πλέον, φοβάμαι. Ίσως να τρέμω την επόμενη απόρριψη, την επόμενη απογοήτευση περισσότερο από την μοναξιά μου. Και τι δεν έχω κάνει για αυτό το κλικ… Όλα για ένα κλικ… Για ένα κλικ παλεύουμε είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι, για ένα κλικ, για την αποδοχή, κάνουμε το πρώτο βήμα, για ένα κλικ ακούμε με τις ώρες και καταπίνουμε της δεύτερες σκέψεις, για ένα κλικ αναμένουμε, ψάχνουμε μια παρέα, μία δεύτερη οικογένεια.

Και ξαφνικά από εκεί που δεν το περίμενα, όταν είχα παραιτηθεί εντελώς, τότε που πραγματικά δεν άντεχα άλλο, όταν αποδέχτηκα την μοναξιά μου και κατάφερα να ζήσω μαζί της αντί να της κλείνω συνέχεια την πόρτα, τότε το άκουσα, -αν και στην αρχή νόμιζα πως παράκουσα. Κλικ.

 

Μαρία Ν.
για τη Μαρίζα.

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s