Οι δικοί μου οι άνθρωποι… @haveatea.gr

imageedit_13_8591509830

 

 

haveateahumans.png

 

 

 Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή! 

 

Το μεγαλύτερο δώρο που η ζωή μπορεί να σου δώσει, είναι ανθρώπους ικανούς να ακούν τους ψιθύρους σου να φωνάζουν. Σε αυτούς δεν θα μπορείς συχνά να αντισταθείς. Πάντα θα έχεις ανάγκη μια πρόσκληση τους, μια κλήση, ένα μήνυμα, ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, ένα «είμαι καλά», μια υπενθύμιση της παρουσίας τους.

Πάντα θα νοιάζεσαι για το πώς περνούν, πώς νιώθουν, αν ζουν ή αν απλά επιβιώνουν. Πάντα θα νοιάζονται, και σε αυτή τη μικρή διαρκή ανταλλαγή ενδιαφέροντος κρύβεται κάτι βαθύτερο. Κρύβεται μια αγάπη αποκομμένη από οτιδήποτε «ροζ» με το οποίο έχουμε συνηθίσει να την πλαισιώνουμε. Αποκομμένη από δήθεν λόγια, δήθεν δώρα, δήθεν στιγμές. Μια αγάπη συναισθημάτων και πράξεων. Καθημερινή και μόνιμη. Μια αγάπη σε διαρκή ισχύ και όχι εκείνη που θυμάται κανείς να εκφράσει σε κάποια παγκόσμια ημέρα ή σε κάποια εμπορευματοποιημένη γιορτή.

Άλλωστε, αυτός ο κόμπος στο στομάχι, αυτή η σουβλιά στο μέσα σου, στη σκέψη και μόνο του χαμού τους, της φυγής από δίπλα σου, μαρτυρά πολλά. Ίσως σκέφτηκες πολλούς διαβάζοντας αυτές τις γραμμές. Τη μάνα, τον πατέρα, την αδερφή, τον αδερφό, την γιαγιά, τον παππού, εκείνο τον αγαπημένο θείο ή θεία, το φίλο τον καρδιακό, τον περασμένο έρωτα, τη σχέση σου, εκείνον τον ένα που λατρεύεις. Και τώρα πια καταλαβαίνεις πως για να πεις ότι ζεις, για να νιώσεις ουσιαστικά ζωντανός, χρειάζεσαι γύρω σου τους αγαπημένους σου ανθρώπους.

Ανθρώπους που θα έχουν μια ψυχή γεμάτη από εσένα. Που μέσα τους θα βλέπεις την καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου, αυτή που δημιουργήσατε μαζί. Οι εφήμεροι, προσωρινοί άνθρωποι βέβαια, πάντα θα υπάρχουν. Δεκάδες, χιλιάδες θα περάσουν απ’ τη ζωή σου, και το μόνο που θα αφήσουν πίσω τους θα είναι ένα ανεπαίσθητο ρεύμα ανέμου καθώς θα φεύγουν και θα χάνονται. Τι γίνεται όμως με εκείνους που πάντα μένουν; Μένουν στη σκέψη, την ανάμνηση, σε κάθε χθες και κάθε σήμερα. Μπορείς να φανταστείς το αύριο δίχως έναν από αυτούς στο πλευρό σου;

Συχνά χρειάζεσαι κοντά σου άτομα που σε ξέρουν, σε καταλαβαίνουν. Που δεν θα παρεξηγήσουν μια πράξη ή μια κουβέντα σου, δεν θα παρερμηνεύσουν τα λόγια σου, δεν θα σε αναγκάσουν να ζυγίσεις τις σκέψεις σου. Θα αγκαλιάσουν την αδυναμία σου, θα χαρούν με τη χαρά σου, θα πάρουν τη λύπη σου. Που ένα χαμόγελό τους, θα είναι αρκετό. Εκείνους τους λίγους, τους ελάχιστους που ένα βλέμμα τους αρκεί για να πει όσα οι λέξεις διστάζουν. Εκείνους που αγαπάς λίγο πιο πολύ, γιατί σε αφήνουν να ακουμπήσεις την ψυχή σου επάνω τους.

Κάθε στιγμή μαζί τους είναι μοναδική. Κάθε επαφή, συζήτηση, επικοινωνία ανοίγει μπροστά σου ένα ποτάμι αναμνήσεων στο οποίο μπορείς να βουτάς όποτε νιώσεις την ανάγκη.

Σου εύχομαι το ποτάμι αυτό, να μην στερέψει ποτέ!

 

Έμμα

 

 

 

#οικογένεια

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s