Αγαπημένο μου ημερολόγιο, όχι άλλο πόλεμο. @haveatea.gr

logotelikoaspro

 

haveateawar.png

 

 

 Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή! 

 

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Σου γράφω για μια ακόμη φορά, για να μοιραστώ τους προβληματισμούς μου μαζί σου. Μιας και πλέον μονάχα σε εσένα μπορώ να μιλήσω. Το βράδυ μου ήταν πάλι πολύ τρομακτικό, ο ύπνος δύσκολα με επισκέπτεται υπό το άκουσμα πυροβολισμών. Έχει γίνει πλέον συνήθεια να ακούω συνεχώς αυτούς τους ήχους, καμιά φορά πιέζω τον εαυτό μου να θυμηθεί πως ήταν πριν. Πριν ξεκινήσει αυτός ο πόλεμος για «ειρήνη». Βλέπεις, έτσι το ονομάζουν.

Τα χέρια όλων μας δεμένα, τα στόματα μας φιμωμένα, και η ψυχή μας άγρια βιασμένη απ’ όλες αυτές τις εικόνες. Τα βράδια όταν προσπαθώ να ταξιδέψω μακριά από αυτήν την κόλαση, αναρωτιέμαι γιατί; Γιατί να γίνεται αυτό; Γιατί τόσο κακό πάνω σε αυτόν τον πλανήτη;  Βάζουν σαν ασπίδα την ειρήνη, πως πολεμούν για την παγκόσμια ειρήνη. Μα αν η ειρήνη είχε ανθρώπινη μορφή, αν είχε λαλιά να μιλήσει θα φώναζε σαν τρελή πως την καταστρέφουν. Δεν ξέρω καν γιατί σε αυτόν το κόσμο γνωρίζουμε τις λέξεις «όπλα», «πόλεμος», «πρόσφυγες». Αυτές οι λέξεις δεν θα έπρεπε να υπάρχουν στο λεξιλόγιο μας. Κάποτε ήταν τα παιδάκια της Αφρικής που πεινούσαν, μετά εμφανίστηκε ο άμαχος πληθυσμός της Συρίας του Αφγανιστάν και ένα σωρό άλλων χωρών.

Και τώρα, είναι εδώ. Δεν ήταν ποτέ μακριά από εμένα, απλά έτσι άφηνα τον εαυτό μου να πιστεύει. Θεωρούσα πως εμείς είμαστε πολίτες της Ευρώπης και αυτές οι βιαιότητες ανήκουν σε άλλον αιώνα. Μα ο κόσμος μου καταστράφηκε μέσα σε λίγα κλάσματα του δευτερολέπτου. Τώρα πια αρχίζω να εκτιμώ πράγματα που παλιά παραπονιόμουν. Μου λείπει πολύ η εκπαίδευση, τώρα μονάχα προπαγάνδα ταΐζουν τα μυαλά μας. Νοσταλγώ την ελευθερία και την ασφάλεια που έτσι απλόχερα μου δόθηκε από την στιγμή που γεννήθηκα.

Καθημερινά ζω μέσα στην ανασφάλεια, και ακόμα και για το επόμενο δευτερόλεπτο δεν γνωρίζω αν θα αναπνέω. Φοβάμαι πολύ, μα είναι ένα αίσθημα που έχει γίνει μέρος του εαυτού μου, έχω μάθει πλέον να ζω με αυτό, και μάλλον αυτό με τρομάζει πιο πολύ απ’ όλα. Έχω γίνει φίλη με τον τρόμο. Ζω όλη μέρα μαζί του, η αθώα μου ψυχή έβγαλε φτερά και πέταξε μακριά μου από το πρώτο άκουσμα πυροβολισμών. Συνεχώς, αναζητώ ελπίδες, προσπαθώ να μην γίνομαι απαισιόδοξη, να βλέπω το μέλλον με θετική διάθεση. Αυτό όμως είναι τόσο θόλο, που αρχίζω  να πιστεύω πως κάθε μέρα όλο και πιο πολύ απομακρύνεται από έμενα.

Κοιμάμαι και ξυπνάω με το όνειρο, πως κάποια στιγμή αυτός ο πλανήτης θα ξεχειλίζει από αγάπη και ειρήνη. Ίσως να είμαι ονειροπόλα, μα κάπως πρέπει να με προστατέψω από όλο αυτό, που μου θυμίζει ταινία δράσης. Δεν γνωρίζω τι μου ξημερώνει αύριο, και ούτε θα ήθελα να ξέρω. Θέλω μονάχα να σταματήσει αυτός ο πόλεμος, να σταματήσει σαν να ξυπνώ από έναν εφιάλτη. Αγαπημένο μου ημερολόγιο, σε αφήνω για τώρα, ελπίζω να τα πούμε σύντομα.

 

Νάσια Ν.

 

 

 

#peace

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s