«Πατέρας» μονάχα για τον τίτλο. @haveatea.gr

logotelikoaspro

 

haveateanobody.png

 

 

 Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή! 

 

Πραγματικά, αν έγραφα πιο παλιά για εσένα «πάτερα», θα ήταν τα λόγια μου γεμάτα μίσος, οργή. Μα τώρα δεν έχω πια την ανάγκη να βγάλω κανένα μίσος από μέσα μου, τώρα πια νιώθω για πρώτη φορά μετά από τόσο καιρό μια άπλετη ηρεμία, που γαληνεύει τη ψυχή μου. Η ηρεμία μου διαλυόταν κάθε φορά που σε έφερνα στη σκέψη μου, άλλωστε.

Πάντοτε ζήλευα τις οικογένειες που ήταν ενωμένες, που είχαν εκεί, για στήριγμα τους, έναν πατέρα δυνατό, άξιο και περήφανο. Πάντοτε κοιτούσα με απορία εκείνα τα κοριτσάκια που ερχόντουσαν πρώτα στο πάρτυ κρατώντας απ’ το χέρι τον πατέρα τους. Κάθε φορά, ένιωθα ένα κενό, που ουσιαστικά ήταν «καλυμμένο» από μια πραγματική ύπαρξη, μα συναισθηματικά ήταν απούσα. Πάντοτε ήσουν αδιάφορος για εμένα, μπαμπά, σα να μην υπήρχες, σα να μην ήθελες πραγματικά να υπάρχεις στη ζωή μου.

Μικρή τρόμαζα, το ομολογώ, με τις φωνές και τις παρατηρήσεις σου. Ένιωθα πάντοτε μια μόνιμη ανασφάλεια δίπλα σου, ούτε λόγος για προστασία. Ένιωθα πως κάποιος από τους δυο δεν άνηκε σε εκείνο το σπίτι, κάποιος έπρεπε να αποχωρήσει. Εκείνη τη μέρα που τελικά αποφάσισες να φύγεις, ήταν το καλύτερο δώρο που ποτέ μπορούσες να μου κάνεις. Μεγάλωσα μόνη, έγινα ακόμη πιο δυνατή και εξελίχθηκα από εκείνο το μικρό κι ανασφαλές κοριτσάκι, σε ένα ισχυρό και σίγουρο κορίτσι.

Μπορώ πια, να σταθώ απέναντι σου με ισχύ και τόλμη, να σε αντιμετωπίσω πρόσωπο με πρόσωπο. Στέκομαι πια στα πόδια μου και ωριμάζω μέρα με τη μέρα και περισσότερο. Ξέρεις, εσύ με έκανες, σχεδόν με ανάγκασες, να γίνω δυνατή. Εναντίον σου, εξαιτίας σου. Θύτης και θύμα σε μια μάχη που άθελα μου ξεκίνησε. Αντίπαλος με κάτι που ουτοπικά θα έπρεπε να αγαπώ και να μάχομαι για αυτό. Δεν ένιωσα ποτέ να σ’ αγαπώ, προσπάθησα πολύ να ψάχνω το ένα, το μοναδικό, το όμορφο συναίσθημα ανάμεσα σε τόσα που με φόβιζαν.

Παρ’ όλα αυτά, θέλεις να μπεις ξανά στη ζωή μου, να ξέρεις τι κάνω, πως περνώ τη ζωή μου. Έκανες πίσω όταν οι ευθύνες σου χτύπησαν την πόρτα, και μιας και πια μπορώ και μόνη να φροντίσω τον εαυτό μου, αποφασίζεις να εμφανιστείς ξανά. Δεν σε μισώ, θα ήμουν αδύναμη αν σε μισούσα ακόμη, σε συγχωρώ, γιατί είμαι άνθρωπος και αντιλαμβάνομαι τα λάθη μας. Μα αρνούμαι να σε δεχτώ και πάλι πίσω. Ήθελα να ήσουν εκεί όταν σε χρειαζόμουν κι όχι μονάχα, τώρα, που εσύ μπορεί να με χρειάζεσαι. Ελπίζω να ‘σαι καλά, μα να ‘σαι μακριά μου. Γιατί μονάχα έτσι νιώθω σίγουρη, πως μπορώ πια να προχωρήσω μπροστά, αφήνοντας τα λάθη πίσω μου. Πάντα με πιάνω, να σκέφτομαι αν….μα ο καιρός περνά κι εγώ δεν έχω χρόνο πια για άλλες υποθέσεις.

 

Ιωάννα

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s