Για να «ζήσω», πρέπει να σε «σκοτώσω». @haveatea.gr

logotelikoaspro

 

haveateasurvivinginlove.png

 

 

 

 Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή! 

 

Ήθελα πολύ καιρό να γράψω κάτι. Ένα γράμμα σε σένα. Δεν μ’ άφησες να σου πω ό, τι είχα στο μυαλό μου και ό, τι έπρεπε να ακούσεις. Νόμιζα θα ερχόταν η στιγμή που θα στα έλεγα από κοντά. Δεν ήρθε μέχρι τώρα και δεν έχω άλλο τρόπο. Έφτασε η ώρα να τα ακούσεις, να στα πω έξω από τα δόντια.

Ήξερες ότι για μένα ήσουν τα πάντα. Όταν οι άλλοι μου τόνιζαν τα αρνητικά σου, εγώ έβλεπα μονάχα τα θετικά σου. Σε είχα δημιουργήσει στο μυαλό μου ως τον ιδανικό άνθρωπο που μπορεί να με κάνει ευτυχισμένη και τίποτα δεν μου άλλαζε αυτή την εικόνα. Σε θαύμαζα. Δεν ξέρω γιατί. Μου άρεσαν όλα αυτά που έκανες. Που με έπιανες από το χέρι και τρέχαμε στο πεζοδρόμιο και μας κοιτούσαν περίεργα όλοι, που χόρευες σαν κινούμενο σχέδιο όταν άκουγες ένα συγκεκριμένο τραγούδι. Με έκανες και γελούσα. Πάντα άκουγες τους άλλους, πάντα ήσουν εκεί όταν σε χρειάζονταν. Δεν έδινες λύσεις σε κανέναν, μα τους άκουγες.

Όμως έφυγες. Ξέχασες τα «πάντα και τα ποτέ». Ήρθαν όλα αντίθετα. Μίλησες τόσο άσχημα. Γιατί; Ποτέ δεν κατάλαβα. Πως γίνεται μέσα σε λίγες μέρες να άλλαξαν όλα; Γκρέμισες τα πάντα χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς να σε νοιάξουν οι συνέπειες. Απορώ, δεν σκέφτηκες ποτέ πως ένιωσα; Δεν ενδιαφέρθηκες ποτέ πως ήμουν εγώ μέσα μου; Σκέφτηκες πόσο με κατέστρεψες; Είχες πει πως δε θα με πλήγωνες ποτέ, μα το θέμα είναι ότι εγώ σε είχα πιστέψει τότε.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα τελευταία σου λόγια. «Σε μισώ». Ποιον; Ποιον μισείς; Εμένα; Τι έκανα και με μισείς; Δεν θα έλεγα αυτή την κουβέντα ούτε στον χειρότερο μου εχθρό και εσύ την είπες σε εμένα με αποτέλεσμα να μισήσω εγώ τον εαυτό μου που σου είχε δώσει τόσα δικαιώματα και σε άφησε να τον ποδοπατήσεις. Ναι, τον ποδοπάτησες, τον διέλυσες και αυτός ακόμη άνοιγε τα χέρια και έλεγε «Χτύπα, αντέχω ». Δεν με προστάτεψε ούτε αυτός, ούτε εσύ. Και εγώ σας είχα εμπιστευτεί και τους δύο.

Είπες τόσα λόγια…Τα εννοούσες όντως; Τα πίστευες όλα αυτά για μένα;  Δεν έδειξες σεβασμό σε τίποτα. Δεν ήθελες και δεν θα καταλάβω ποτέ τον λόγο. Πολλά δεν θα καταλάβω από αυτό το τέλος. Μακάρι να μπορούσες να μου εξηγήσεις γιατί συμπεριφέρθηκες έτσι. Όχι γιατί θέλω να διορθώσω κάποια πράγματα και συμπεριφορές που ίσως σε πείραξαν. Απλά για να μου φύγει η περιέργεια. Να μου φύγει η απορία πως γίνεται ένας άνθρωπος να είναι τόσο επιπόλαιος και διπρόσωπος. Πως γίνεται το πρωί να λέει  «σ’αγαπώ» και το βράδυ «σε μισώ». Ήμουν τόσα χρόνια με έναν τέτοιο άνθρωπο; Ήσουν έτσι τόσα χρονιά και απλά δεν ήθελα να το δω και να το παραδεχτώ;

Έχασα τον κόσμο κάτω από τα πόδια μου, μιας και όλος ο κόσμος μου είχε δημιουργηθεί γύρω από σένα. Ήσουν το στήριγμα μου, ο λόγος που κοιμόμουν και ξυπνούσα χαρούμενη. Σε πίστεψα. Είχα αποθέσει όλες τις ελπίδες μου πάνω σου. Έφυγες και μου έλειπες. Μου έλειπες αφάνταστα. Σε ήθελα δίπλα μου. Είχα εθιστεί σε σένα ακόμα και αν δεν ήθελα να το παραδεχτώ. Κορόιδευα τον εαυτό μου για να καταφέρω να πω αληθοφανή ψέματα στους υπόλοιπους και να με πιστέψουν. Κανένας δεν με πίστευε, είμαι σίγουρη. Έβλεπαν πόσο είχα αλλάξει, μου το λέγανε όλοι. Δεν με αναγνώριζα. Έπεφτα στο κενό και το καταλάβαινα ότι δεν  υπήρχε γυρισμός. Δεν μπορούσα να πιαστώ από πουθενά. Αν δεν υπήρχαν συγκεκριμένα άτομα γύρω μου για να μου απλώσουν το χέρι και να γραπωθώ από εκείνους για να μπορέσω σταδιακά να επανέλθω, δεν ξέρω πως θα ήμουν. Εσένα όμως δεν σε ένοιαξε ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Εγώ όμως ήμουν πάντα εκεί για σένα όταν με είχες ανάγκη. «Μα καλά για αυτόν στεναχωριέσαι;», ρωτούσαν κοινοί γνωστοί. Για εσάς ήταν «αυτός», μα για μένα ήταν τα πάντα.

Με έκανες να φοβάμαι. Φοβάμαι να πιστέψω τα λόγια των ανθρώπων. Ακόμα και όταν βλέπω στα μάτια τους ότι λένε αλήθεια. Φοβάμαι να εκφράσω τα συναισθήματα μου, νομίζω ότι όλα θα έχουν άσχημο τέλος και αντί να σκεφτώ το «ταξίδι», σκέφτομαι τον «προορισμό», ο οποίος δεν θα είναι ένα όμορφο νησί αλλά ένα κακοτράχαλο και απόκρημνο βουνό. Και δεν ήμουν έτσι, εξαιτίας σου έγινα.

Όμως τέρμα με εσένα. Το πήρα απόφαση. Θα κάνω όνειρα και δεν θα είσαι μέσα σε αυτά. Θα χαμογελάω και δεν θα είναι εξαιτίας σου. Σε περίπτωση που με χρειαστείς και με ψάξεις δεν θα είμαι εκεί για σένα. Πάτησα επιτέλους ξανά γερά στην γη και για να συνεχίσω πρέπει να «σκοτώσω» ότι σε θυμίζει. Εσύ το έκανες κατευθείαν, εγώ άφησα αρκετό καιρό να περάσει. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα ξεστομίσω τέτοια κουβέντα αλλά για να ζήσω, επιβάλλεται να σε «σκοτώσω».

 Να προσέχεις!

 

Γλυκερία

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s