Πρόχειροι έρωτες καλύπτουν τα κενά; @haveatea.gr

logotelikoaspro

 

haveateahopeless.png

 

Άνθρωπος. Είμαι άνθρωπος. Δε ξέρω εάν ξεκινήσαμε μόνοι μας ως άνθρωποι πάνω σε τούτο τον πλανήτη, σε αυτή την υδρόγειο, που ονομάζουμε γη, μα ένα είναι σίγουρο: Εν έτει 2018 κανένας, από όσο τουλάχιστον γνωρίζω, δεν είναι μόνος του γιατί δε λαχταρά ανθρώπινη συντροφιά. Για πολλούς και διαφορετικούς λόγους, κάποιος καταλήγει μόνος του τελικά. Ίσως για λίγο, για πολύ, ίσως και μέχρι το τέλος.

Κάποια χρονική στιγμούλα, στη μικρή και περιπετειώδη ζωή μας, έρχεται ο έρως. Το συναίσθημα αυτό έχει συμβολιστεί μέσα στα χρόνια με πολλές μορφές. Σκίτσα, ζωγραφιές, ποιήματα και πολλά ακόμα ανθρώπινα δημιουργήματα. Μα εγώ θα το πω με απλά, κατανοητά λόγια: Είναι φίλε μου εκείνο το αίσθημα που η καρδιά σου χτυπάει τόσο δυνατά μόνο και μόνο στη σκέψη ενός ατόμου, που θαρρείς πως θα βγει από το στήθος σου. Η αδυναμία που νιώθεις να σταθείς όρθιος στα πόδια σου όταν το αντικρίζεις, η επιθυμία να βρίσκεσαι δίπλα σε αυτό το άτομο 24 ώρες το 24ωρο, η ανάγκη να μοιραστείς το είναι σου μαζί του και κυρίως ο ακατάπαυστος και ασίγαστος πόθος, που νιώθεις να σε παρασέρνει σαν τον δυνατό αέρα.

Βιώνοντας λοιπόν αυτή τη σφοδρή καταιγίδα συναισθημάτων, παραδίνεσαι και το ζεις,-ελπίζω. Όταν όμως η καταιγίδα περάσει και το όνειρο ξεθωριάσει, ίσως να αποφασίσεις ή και να αποφασίσει κάποιος άλλος για εσένα, πως ήρθε η στιγμή να τελειώσει αυτό το ποίημα. Και εκεί είναι που μερικές φορές τα θαλασσώνουμε, για τα καλά. Και ναι,είναι φυσιολογικό να νιώσεις χαμένος, μικρός, χωρίς ταυτότητα, γιατί μέχρι τώρα προσδιόριζες την ύπαρξη σου μέσα από αυτό το ποίημα. Και ξαφνικά -πούφ! Καπνός, σύννεφα, ομίχλη.

Μα προσωπικά πιστεύω, πως δεν υφίσταται  μεγαλύτερο λάθος απ’το να αναζητήσεις άλλο πρόχειρο ποίημα, που θα καλύψει βιαστικά και χωρίς ουσία το κενό αυτό στην ύπαρξη σου. Η μοναξιά είναι που κινεί τότε τα νήματα, η έλλειψη της στενής επαφής και η σκέψη εκείνη πως δε θα ξαναβρεθεί ποτέ ποίημα σαν το πρώτο, τόσο μοναδικό…Και σκέφτεσαι πως ένα σ’αγαπώ από όπου και αν προέρχεται θα σε λυτρώσει.Μα όχι, δυστυχώς.

Η ενέργεια αυτή αρχικά πληγώνει εσένα, γιατί αργά ή γρήγορα θα καταλάβεις πως δε συμπληρώνεται το κενό αυτό έτσι. Δε θα βιώνεις τα ίδια συναισθήματα, απλά επειδή θες να τα νιώσεις. Κι έτσι μαζί με εσένα πληγώνεται ακόμη ένα άτομο, κάτι που αργότερα καταλαβαίνεις πως ανήκει στα λάθη σου και δύσκολα διορθώνεται.

Η αγάπη, ο έρωτας και κάθε άλλη λέξη, που έχει χρησιμοποιηθεί ανά τους αιώνες για να προσδιορίσει  τον καταιγισμό αυτόν συναισθημάτων, απαιτεί χρόνο για να ξαναφωλιάσει στη καρδιά μας. Είναι μεγάλο κρίμα και άδικο να παραπετάμε τη καρδιά μας όπου βρούμε για λίγα ψίχουλα ενδιαφέροντος, μονάχα από φόβο.

Αν πεθάνει μια αγάπη

δε πεθαίνει και η ζωή

ότι πέρασε περνάει

μα μπορεί να αναστηθεί

Παθών και μαθών.

 

Έλενα

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s