Το φοιτητικό το σπίτι. @haveatea.gr

logotelikoaspro

 

haveateateen.png

 

Στερηθήκαμε πολλά μέχρι να περάσουμε σε μια σχόλη της επιλογής μας. Χάσαμε τρία χρόνια από τα καλύτερα που μας δόθηκαν για την εφηβική μας ζωή. Πλέον περάσαμε κάπου μακριά από τους δικούς μας. Σε ένα μέρος άγνωστο για εμάς, που ποτέ δεν είχαμε ενδεχομένως πάει. Δεν ξέρουμε δρόμους, πλατείες, μέρη, στενά, καφετέριες αλλά κυρίως δε ξέρουμε τους ανθρώπους, τα άτομα της ηλικίας μας.

Καταφέρνουμε να βρούμε ένα σπίτι. Το σπίτι μας. Ένας χώρος διαμορφωμένος με τα χρώματα, τις φωτογραφίες, τα έπιπλα του δικού μας γούστου. Τις αναμνήσεις μας, τις στιγμές μας, τα ατελείωτα ξενύχτια με τους κολλητούς μας. Το κλάμα μας, τα hangover μας, τότε που κανένας από την παρέα δεν είχε χρήματα να βγούμε για ποτό και αρκούμασταν στα 3 λίτρα ρετσίνα με κόλα. Σε αυτούς τους τοίχους που έχουν αντέξει χτυπήματα, έχουν ακούσει τα πάντα. Σοβαρές και γελοίες συζητήσεις, γέλια και στεναχώριες. Άσχημες και όμορφες στιγμές. Παπαγαλία τα μαθήματα της εξεταστικής.

Στο δωμάτιο αυτό, που το κουδούνι έχει ακουστεί αμέτρητες φορές για τη φασαρία που κανείς με την παρέα σου. Ένας φίλος που δεν έχει μιλιά, δεν έχει σάρκα και οστά. Έχει κουφώματα, παράθυρα, είναι φορτωμένος με έπιπλα και ηλεκτρικές συσκευές, αλλά αυτό είναι που θα σε αγαπήσει πραγματικά. Που σε στήριξε όταν ήσουν χάλια και ήθελες την μοναξιά σου. Που σε άφησε μακριά από όλους όταν το είχες ανάγκη.

Έχεις μάθει εκεί να κάνεις τις δουλείες σου, έχεις το πρόγραμμα σου. Είναι εκεί για να γυρνάς 8:00 το πρωί χωρίς να σου γκρινιάξει γιατί άργησες, που ήσουν, που θα πας, τι ώρα θα γυρίσεις, αν έχεις σχολή αύριο, αν γράφεις πρόοδο αύριο ή γιατί τον κουβάλησες πάλι αυτόν εδώ μέσα. Ένας ζεστός φίλος που σε αγαπάει και τον αγαπάς και όταν φύγεις έστω και λίγο θα σου λείψει. Όταν επιστρέψεις θα πάρεις μια βαθιά ανάσα και θα πεις «σπίτι μου, σπιτάκι μου». Το φροντίζεις, το αγαπάς, το νοιάζεσαι. Φροντίζεις όταν φύγεις να το ‘χεις καθαρό, έτοιμο να σε υποδεχθεί. Άσχετα και αν αφήσεις τα πράγματα και πας για καφέ ή ποτό.

Δεν αντέχεις το σπίτι των δικών σου. Δεν είναι όπως τα θες εσύ. Δε μπορείς να τα τακτοποιήσεις γιατί δεν έχεις τον έλεγχο των πραγμάτων εκεί. Περιμένεις υπομονετικά να γυρίσεις πίσω, να βρεις τη γαλήνη σου. Και όταν κλείσεις μια για πάντα το σπίτι αυτό, και είσαι έτοιμος να το παραδώσεις στον επόμενο ένοικο, θα κλάψεις, θα πονέσεις θα συγκινηθείς.. και μια μόνο φράση θα ξεστομίσεις στον καινούριο…«Πρόσεχε το! Το σπίτι μου και τα μάτια σου»

 

Βάσια

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s