Όχι άλλο ψέμα, κόσμε. #yourcupoftea

logotelikoaspro

 

haveatealiars.png

 

 

 Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή! 

 

Τουλάχιστον από εσένα ήθελα να ξέρω την αλήθεια. Στις δίχως φίλτρα σκέψεις σου ήθελα να έχω πρόσβαση. Πίστευα πως δεν ζητούσα πολλά. Αφού είσαι η οικογένεια μου, αφού από όλον τον κόσμο εσένα εμπιστεύομαι περισσότερο, θεώρησα επόμενο να σε εμπιστευτώ και περισσότερο από τους άλλους.

Μπορείς να με καταλάβεις; Σε έναν κόσμο γεμάτο ψεύτικα χαμόγελα ήθελα να ξέρω πως τα δικά σου τουλάχιστον είναι αληθινά. Ήθελα να ξέρω πως ό, τι κι αν κάνεις είναι επειδή το θέλεις εσύ κι όχι επειδή αυτό πρέπει να θέλεις. Στη τελική απλά ήθελα να ξέρω πως είσαι μαζί μου για τους σωστούς λόγους. Πολλά ζητούσα;

Γιατί έπρεπε να με απογοητεύσεις κι εσύ; Γιατί; Δεν αποζητούσα κάτι το παράλογο και ανήκουστο. Να μου λες ξεκάθαρα τις σκέψεις σου ήθελα. Την αλήθεια. Όπου και να κοιτάξω βλέπω το ίδιο ακριβώς πράγμα, την υποκρισία να κρύβεται στο παρασκήνιο της καθημερινότητας και να κινεί τα νήματα. Να ψιθυρίζει στους ανθρώπους τα ψέμματα που πρέπει να πουν, τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσουν.

Βλέπω την ίδια παράσταση να παίζεται ξανά και ξανά, μία λούπα γύρω από το ψέμα, γύρω από κάθε ψέμα. Οι υποκριτές αλλάζουν, οι ρόλοι μένουν. Είναι λίγο αξιοθαύμαστο το πόσο καλά ξέρουν πλέον  όλοι πώς να κινηθούν, τι να πουν, που να σταθούν. Το ψέμα, πλέον τόσο καλά δουλεμένο, μοιάζει σχεδόν αληθινό. Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο απλώνεται στα πόδια κάθε παρατηρητή που δεν έχει πέσει ακόμα θύμα της και ποζάρει σαν σε διαφήμιση σε περιοδικό, να λέει «με χρειάζεσαι απλώς δεν το ξέρεις ακόμα».

Αναρωτιέμαι, δεν κουράζονται; Δεν βαριούνται το ίδιο θέατρο; Ξέρουν πως είναι ψέμματα ή έχουν φτάσει στο σημείο να ξεχάσουν το πρόσωπο της αλήθειας; Πόσο καιρό άραγε έχουν να την κοιτάξουν στα μάτια;

Τους φοβάμαι κάτι ανθρώπους σαν κι αυτούς, τους γεννημένους ηθοποιούς, τους γεννημένους ψεύτες. Νόμιζα πως εσύ ήσουν αλλιώς, γι αυτό άλλωστε νοιάστηκα για εσένα παραπάνω. Φαντάσου λοιπόν τον τρόμο μου όταν σε είδα να στέκεσαι πάνω στην σκηνή μαζί με τους άλλους, να παίζεις έναν ρόλο τρομακτικά όμοιο με εσένα.
Φαντάσου τον τρόπο που ένιωσα κοιτώντας στον καθρέφτη μόνο και μόνο για να με δω κι εμένα στην σκηνή να κρατώ το χέρι σου.

 

Μαρία Ν.

για τη Μαρία.

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s