Οι λέξεις πονάνε. @haveatea.gr

logotelikoaspro

 

haveateapainfulwords.png

 

 

 Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή! 

 

Κοιτάζω να χέρια μου. Το πορφυρό αίμα γυαλίζει καθώς τρέχει γύρω από τους καρπούς μου. Ξέρω ότι τα κοψίματα μου θα αφήσουν ουλές, σημάδια που μόνο εγώ θα μπορώ να βλέπω. Τα λόγια είναι είναι πιο αιχμηρά από κάθε μαχαίρι που θα μπορούσε να αγγίξει την επιδερμίδα μου.

Μια λέξη, άλλη μια πληγή που θα αργήσει να επουλωθεί. Άλλη μια και άλλη μια ώσπου το αίμα ρέει και λερώνει τα ρούχα μου. Τσούζει, πονάει πολύ. Μια φωνή στο κεφάλι μου φωνάζει φτάνει, δεν μπορώ διαχειριστώ άλλο πόνο. Και τότε έρχεται το σκοτάδι και σκορπάει τον πανικό. Και ενώ θα περίμενε κανείς χάος μέσα στο μυαλό μου το μόνο που επικρατεί είναι μια ψυχρή σιγή. Ο πανικός καταλύει όλο μου το σώμα και αρχίζει να τρέμει, να φωνάζει βοήθεια, να εκλιπαρεί για έναν χέρι.

Τα καυτά δάκρυα τρέχουν στα μάγουλα μου ενώ προσπαθώ να υπενθυμίσω στον εαυτό μου να αναπνεύσει. Οι πνεύμονές μου παρακαλούν ικετευτικά για λίγο οξυγόνο. Εισπνοή- εκπνοή. Δεν το είναι τόσο δύσκολο. Είσαι δυνατή, μπορείς. Εισπνοή εκπνοή. Το έχεις ξανά κάνει. Εισπνοή εκπνοή. Σκουπίζω τα δάκρυα μου με την μπλούζα μου. Το αίμα πουθενά.

Κι όμως νιώθω ακόμη έναν πόνο, αυτή τη φορά όχι στα χέρια αλλά βαθιά στο στήθος μου. Όταν κόβω τον ίδιο μου τον εαυτό μόνο με τις σκέψεις μου φαντάζομαι οι λέξεις που λέμε καθημερινά πως σφάζουν τους ανθρώπους που αγαπάμε. Κάπως έτσι έμαθα να εκτιμώ τη σιωπή και να προτιμώ την άγνοια από την απάντηση.

 

Μαρία Α.

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s