Για εσένα, γιαγιά. @haveatea.gr

logotelikoaspro

 

haveateagrandma.png

 

 

 

 Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή! 

 

Αγαπημένη μου,

Είναι τόσα αυτά που θέλω να σου πω και τόσο λίγο το χαρτί για να τα χωρέσει. Τα γράφω εδώ μιας κι έτσι μπορώ να κρύψω τη συναισθηματική μου φόρτιση πίσω από ένα γράμμα. Μπροστά σου με πιάνουν οι ντροπές μου και η συγκίνηση με κατακλύζει, γι’ αυτό και δύσκολα βγαίνουν από το στόμα μου λέξεις με ουσία και νόημα. Κάποτε διάβασα ένα άρθρο που έλεγε ότι τρία είναι τα πράγματα που πρέπει να πεις σε ανθρώπους που εκτιμάς και είναι κομμάτι σου: ευχαριστώ, συγγνώμη και σ’ αγαπάω. Φράσεις που δε σου έχω πει ποτέ με όλη μου την καρδιά και την ψυχή. Ήρθε η ώρα λοιπόν να στις πω..

Είσαι η δεύτερη μου μάνα, η καρδιακή φίλη που απλόχερα μου χάρισε ο Θεός. Είσαι η γιαγιά μου! Σε εσένα βρίσκω καταφύγιο όταν όλα πάνε στραβά και νομίζω ότι όλος ο κόσμος είναι εναντίον μου. Σε εσένα θα έρθω τρέχοντας να κλάψω, να βρίσω και να ουρλιάξω. Ό, τι ευχάριστο μου συμβαίνει θα είσαι η πρώτη που θα το μάθει. Όταν το βάζω κάτω κι είμαι έτοιμη να τα παρατήσω όλα, όταν νομίζω πως η ζωή γίνεται πολύ δύσκολη για να την κουμαντάρω είσαι εκεί να μου βάλεις μυαλό, να με ταρακουνήσεις, να μου δώσεις δύναμη να σταθώ στα πόδια μου και να πάω παρακάτω. Σε ευχαριστώ λοιπόν για όλα αυτά. Σε ευχαριστώ που είσαι εσύ.

Επειδή είσαι πάντα δίπλα μου κι όντας ένα μικρό και βολεμένο άτομο, σε θεώρησα δεδομένη. Πίστευα λανθασμένα ότι θα είσαι για πάντα εδώ όποτε σε έχω ανάγκη. Τα χρόνια περνούσαν κι είχα την εντύπωση ότι ήμουν η μόνη που μεγάλωνε. Σε ρώτησα τις προάλλες την ηλικία σου. Νόμιζα ότι με κορόϊδευες κι ότι ήθελες να διακωμωδήσουμε μαζί αυτό τον αριθμό στην ταυτότητα σου. Πόσο αφελής! Ζούσα στη φούσκα μου τόσα χρόνια, μακριά από την σκληρή πραγματικότητα, κακομοιριάζοντας για τα «σοβαρά» ζητήματα που με απασχολούσαν. Οι παρωπίδες όμως έπεσαν και η αλήθεια με χτύπησε σαν μια βόμβα μεγατόνων.

Συγγνώμη που δεν εκτίμησα την παρουσία σου και σε θεώρησα δεδομένη. Συγγνώμη. Εκτιμάς κάτι μονάχα όταν το χάσεις, λένε. Σου χρωστάω ακόμη μια συγγνώμη για όσες φορές παρεξήγησα τις προθέσεις σου και νευρίασα μαζί σου. Για όσες φορές τόλμησα να υψώσω φωνή και να σου πάω κόντρα. Ποια εγώ; Ένα παιδί χωρίς μυαλό και εμπειρία στη ζωή.

Ξέρεις ότι σπάνια γίνομαι συναισθηματική και λέω μεγάλα λόγια. Θέλω να έχω αυτό το προσωπείο έξω στο κόσμο, πως είμαι σκληρή σαν πέτρα και πως δε νιώθω τίποτα. Έτσι ελπίζω ότι δε θα πληγωθώ. Σε εσένα έχω δείξει μια άλλη πτυχή του εαυτού μου. Με έχεις δει να τσαλακώνομαι και να δείχνω την ευαίσθητη πλευρά μου, αυτή του μικρού κι ευαίσθητου παιδιού που συγκινείται και λυγίζει εύκολα. Παρόλα αυτά δεν έχω ξεστομίσει ποτέ το πόσο σε αγαπώ και σε εκτιμώ. Το δείχνω ναι μεν εμπράκτως αλλά δεν το έχεις ακούσει ποτέ από εμένα. Ξέρεις πως το σ’ αγαπώ είναι μεγάλη λέξη και πρέπει να τη λες όταν πραγματικά το νιώθεις κι όχι για τα τυπικά της υπόθεσης. Συγγνώμη που άργησα τόσο να στο πω…

Σ’ αγαπώ άγγελε μου!

 

Άννα

 

 

 

 

#οικογένεια

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s