Ο πραγματικός εαυτός, που κάπου ξέχασες. @haveatea.gr

logotelikoaspro

 

haveateamemyselfandi.png

 

 

 Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή! 

 

Ξέρεις καλύτερα από εμένα πως οι μόνες στιγμές ουσιαστικής ειλικρίνειας, είναι οι στιγμές αυτοκριτικής. Εκείνα τα λεπτά είσαι ο πραγματικός σου εαυτός, ο εαυτός που όλο τον υπόλοιπο καιρό απέφευγες. Έμαθες να φοράς την γνωστή μάσκα του πρέπει και να προσπαθείς να σε χωρέσεις στις προσδοκίες των γύρω, τα όνειρα, τις ελπίδες, τις προσταγές τους. Και όμως αυτή σου η επιλογή σε πληγώνει όλο και περισσότερο, καθώς δεν νιώθεις εσύ ευτυχισμένος, φορώντας έναν χαρακτήρα πλαστό και ψεύτικο. Έναν χαρακτήρα που δεν ικανοποιεί ούτε αυτούς για τους οποίους τον έφτιαξες.

Απορώ με εσένα. Απορώ γιατί ένας άνθρωπος με τη δική σου προσωπικότητα, κατάντησε να δανείζεται κομμάτια της προσωπικότητας των αδιάφορων αγνώστων για να γίνει κάποιος. Γιατί σε αυτόν τον υποκριτή κόσμο, επέλεξες να είσαι ένας ακόμη υποκριτής, ένας ακόμη ρόλος; Ένας ρόλος που στερείται ουσίας, συναισθήματος, πίστης σε ανθρώπους και αξίες, σε λόγια και πράξεις, σε όνειρα. Να ξέρεις πως αυτή σου η επιλογή σου στέρησε πολλά. Σου στέρησε κυρίως την ζωή. Γιατί η ζωή δεν είναι επιβίωση,  είναι ρίσκο.

Τι και αν κάποια στιγμή τόλμησες και απέτυχες; Θα ορίσει μία στιγμή την κοσμοθεωρία σου; Τι και αν κάποτε πίστεψες σε άτομα που δεν άξιζαν; Θα τιμωρήσεις κάθε επόμενο για τα λάθη ενός προηγούμενου;

Απαλλαγμένος από συναισθηματισμούς απλά βαδίζεις στη ζωή πλησιάζοντας κάθε φορά όλο και πιο κοντά στο τέλος. Απλά υπάρχεις μετανιώνοντας για κάθε στιγμή που δεν εκμεταλλεύτηκες. Το μόνο που είσαι, είναι κάτι άυλο σε έναν κόσμο υλικό.

Έχοντας οι γύρω παραπάνω πυγμή ή και θράσος από εσένα, σε έκαναν να πιστεύεις πως είσαι λίγος, λειψός, κατώτερος. Όμως κάνεις λάθος. Σε κρίνεις λάθος. Όλοι έχουν αδυναμίες, όλοι έχουμε. Δεν τις αφήνουν όμως όλοι να τους κυριεύσουν. Δεν κρίνουν όλοι την πορεία τους βασισμένοι στις αδυναμίες αλλά στη δύναμή τους.

Πίσω από κάθε άγχος και ανασφάλειά σου κρύβεται ο φόβος. Φοβάσαι να αφεθείς, να νιώσεις. Επιλέγεις να σκέφτεσαι αρνητικά και απαισιόδοξα γιατί η ήττα απαιτεί λιγότερες θυσίες από τη νίκη. Γιατί ο ρόλος του  αδρανούς θύματος φαντάζει πιο εύκολος. Γιατί συνήθισες να σε λυπάσαι.

Αφού λοιπόν προτιμάς τη λύπηση, τήρησε ενός λεπτού σιγή  για όλες εκείνες τις στιγμές που φοβήθηκες να νιώσεις. Για τα λόγια που δεν είπες, τους ανθρώπους που έχασες, τις τύψεις που ένιωσες, τις ευκαιρίες που απέρριψες. Για τον εαυτό που κάπου έθαψες. Για όλα εκείνα τα «αν» που ουρλιάζουν τις νύχτες, σαν πέσει το σκοτάδι και μείνεις με μόνο συνομιλητή τον εαυτό σου.

Και -αν- ύστερα από όλα αυτά νιώθεις περήφανος συνέχισε την ανούσια, αχνή, αδιάφορη πορεία σου. Άσε να σε προσπερνούν οι καταστάσεις, οι άνθρωποι, οι εμπειρίες. Να θυμάσαι όμως πως η ζωή δεν παίρνει παράταση. Άπαξ και ο διαιτητής σφυρίξει το τέλος, όσα γκολ και να βάλεις, δεν θα μετρήσει κανένα! Φρόντισε να σκοράρεις όσο είναι καιρός. Φρόντισε να δείξεις την αξία σου, πριν λήξει ο αγώνας.
Καλή τύχη!

 

Έμμα

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s