Χαμένη αθωότητα. @haveatea.gr

logotelikoaspro

 

haveateainnocence.png

 

Μια βόλτα στο πάρκο της γειτονιάς μου ήταν αρκετή για να καταλάβω πως έχουν αλλάξει πολλά από την τελευταία φορά που ήμουν εκεί και έπαιζα.

Το θυμάμαι σαν χθες. Η παιδική χαρά γεμάτη από παιδιά και μητέρες που  η μόνη ανησυχία που είχαν ήταν ποιος θα φτάσει σε μεγαλύτερο ύψος με την κούνια του. Θυμάσαι όταν ανέβαινες ανάποδα την τσουλήθρα; Τι χαρά και αυτή! Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες που τα πόδια σου γλιστρούσαν επιτέλους τα κατάφερες! Λες και ανέβηκες στο πιο ψηλό βουνό. Θυμάσαι εκείνο το παιδί που σε γυρνούσε στο γύρω-γύρω όλοι και φοβήθηκες ότι αν αφήσεις τα χέρια σου θα φύγεις πίσω; Ή όταν πήρες για πρώτη φορά ποδήλατο και στρίμωξες ένα πλαστικό μπουκάλι στη πίσω ρόδα; Εγώ τα θυμάμαι όλα.

Μεγαλώνοντας αφήσαμε την παιδική χαρά και πήγαμε στην πλατεία. Νιώσαμε ότι μεγαλώσαμε και ανεβήκαμε level. Χαμογελάω όταν φέρνω στο νου μου τις φορές που παίζαμε κρυφτό και αντί να κρυφτούμε τρέχαμε ολόκληρα τετράγωνα στη γειτονιά υπολογίζοντας την ώρα που ο φίλος μας θα ελευθέρωνε τα μάτια του. Τι αντοχές και εκείνες! Το ποδόσφαιρο, το βόλεϊ, το σχοινάκι, το κυνηγητό, τα μήλα τα θυμάσαι ή σου φαίνονται πλέον μακρινά; Αν ναι, κοίτα τα σημάδια στα γόνατα σου για να τα θυμηθείς. Εκείνα που έγιναν όταν έτρεξες για να μην σε πιάσουν στο κυνηγητό, αυτά που σου θυμίζουν τις πρώτες φορές που επιχείρησες να κάνεις ποδήλατο χωρίς τις βοηθητικές ρόδες.

Όντως έχουν αλλάξει πολλά από τότε. Πλέον η πλατεία είναι άδεια. Οι μητέρες φέρνουν τα παιδιά τους και χαζεύουν την αρχική του κινητού τους μέχρι να τελειώσουν τα παιδιά τους. Και αυτά τα παιδιά… Δεν τρέχουν πίσω από μπάλες αλλά κυνηγάνε προσφορές. Δεν νιώθουν πλήρεις με το καινούριο τους ποδήλατο αλλά με το καινούριο τους κινητό. Δεν νιώθουν πως σκαρφάλωνουν ψηλά στην τσουλήθρα γιατί το παιχνίδι στον υπολογιστή τους έχει επιτέλους εγκατασταθεί. Παρόλα αυτά ο Δήμος βάφει τις κούνιες και φαίνεται για λίγο ζωντανή η παιδική χαρά μέχρι να τις ξεβαψει ο ήλιος πάλι.

Κάθε φορά που περνάω από το πάρκο της γειτονιάς κάτι μέσα μου σφίγγεται. «Που πήγε η αθωότητα των σημερινών παιδιών;», αναρωτιέμαι για ακόμη μια φορά.

 

Βίκυ

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s