Μοναξιά μου, εσύ έμεινες. @haveatea.gr

logotelikoaspro

 

haveatealoneliness.png

 

 

 Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή! 

 

Μοναξιά… Μια λέξη, χιλιάδες συναισθήματα. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εκεί έξω που είναι μόνοι. Ή είναι ή νιώθουν. Σε πολλές περιπτώσεις την επιζητούν, την χρειάζονται, την αγαπάνε. Από την άλλη πλευρά υπάρχουν και οι άνθρωποι που την κλωτσάνε όσο πιο μακριά μπορούν, δεν την θέλουν και κάνουν τα πάντα για να μην είναι μόνοι.

Και στην τελική τι σημαίνει μοναξιά; Είναι το αίσθημα του να μην έχεις κάποιον να μιλήσεις, να αγκαλιάσεις, να του πεις πως πέρασες τη μέρα σου. Να ξαπλώνεις στο κρεβάτι και να μην έχεις να πιάσεις το χέρι κάποιου, να τριγυρνάς μέσα στο σπίτι σου και να μην έχεις με ποιον να τα πεις . Και το αίσθημα της μοναξιάς κορυφώνεται και σε κάνει να αναλώνεσαι συνέχεια σε σκέψεις. Σκέψεις ανούσιες και περιττές. Μήπως φταις εσύ; Μήπως έχεις κάνει κάτι εσύ; Τι πάει λάθος με τον χαρακτήρα σου; Όχι, όχι μην σκέφτεσαι έτσι. Λέγανε Όλοι. Φτάνει. Κάνεις κακό σε σένα δεν το βλέπεις;

Μα όχι. Δεν το βλέπεις. Το μοναδικό πράγμα που βλέπεις είναι ένα τεράστιο κενό. Που όσο μεγαλώνει τόσο πιο πολύ φωλιάζεις μέσα του. Τόσο άνετα βολεύεσαι στην αγκαλιά του. Χάνεσαι χωρίς ουσία. Δεν θέλεις να δεις τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Ούτε φίλους , ούτε παρέες, ούτε βόλτες. Τίποτα δεν σε γεμίζει πια. Κι όλα είναι τόσο γκρι. Όλα γίνονται από απλή συνήθεια. Και εσύ ακόμη εκεί. Να αγκαλιάζεις την μοναξιά σου. Και αυτή εσένα. Έμαθες πια βλέπεις και δεν μπορείς να την αποχωριστείς. Αυτή σου κρατάει το χέρι κάτι νύχτες που οι δείκτες του ρολογιού σου έχουν κολλήσει. Κάτι ώρες αδιάφορες που το δωμάτιο ξεχειλίζει σιωπή.

Αυτή σε αγκαλιάζει με αγάπη κάθε φορά που μετράς τις πληγές σου στον καθρέφτη. Σου υπενθυμίζει κάθε μέρα πως αυτή θα είναι δίπλα σου όσο χαμηλά και αν πέσεις. Γιατί αυτή βλέπεις αγαπάει τα ελαττώματα σου και εσένα όπως ακριβώς είσαι.

Οι άνθρωποι τρομάζουν μοναξιά μου, οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν, για όσα δεν μπόρεσα να δώσω, να κάνω ή να γίνω. Για όλα εκείνα που με αγάπη τους έδωσα και τα πετάξανε στα σκουπίδια μαζί με τον εγωισμό μου. Για όλα τα είδωλα τους που δεν μπόρεσα να μοιάσω, για όλες τις πληγές μου που δεν λένε να κλείσουν και όλα μου τα όνειρα που τους φαντάζανε αστεία. Γιατί κάθε φορά που πιάνω πάτο, εσύ μου δείχνεις τον δρόμο να ξανά ανέβω. Μη με αφήνεις μοναξιά μου, μη με αφήσεις και εσύ.
Όχι τώρα, τώρα που έμαθα πως «είναι κατάρα όσο αφήνεσαι να νιώθεις και πιο μόνος.» 

 

Σήλια

 

 

 

 

Μάθε περισσότερα για τη Σήλια!

siliasalaga.png

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s