Όχι στα μηνύματα μετά τις 12. @haveatea.gr

logotelikoaspro

 

haveateadrunk.png

 

 

 

 Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή! 

 

Σάββατο βράδυ βγαίνω με την παλιοπαρέα μετά από καιρό να πούμε τα παλιά και τα νέα έχοντας για συντροφιά τη γλυκιά γεύση του κρασιού. Η έξοδος κυλάει όμορφα κι ομαλά με αρκετό γέλιο και πείραγμα,  με άφθονο αλκοόλ και τσιγάρα. Χωρίς να το καταλάβω, νιώθω το κεφάλι μου βαρύ, μια μικρή ζάλη με πιάνει, με αποτέλεσμα το κρυμμένο «εγώ» μου να βγει στην επιφάνεια. Σαν μαριονέτα στα χέρια του «κόκκινου Θεού», γελάω, μιλάω και χορεύω σε υπερβολικό βαθμό, πράγματα που υπό νηφάλιες συνθήκες δε θα έκανα.

Και να’μαι λοιπόν με το κινητό στα χέρια σαν το δολοφόνο με το όπλο πριν κάνει το φόνο. Μια άνιση μάχη γεννάται μέσα μου και ταλαιπωρεί το μυαλό που έχει ρίξει πλέον τα ρολά. «Στέλνω ή δε στέλνω;» αμφινταλαντεύομαι για μερικά λεπτά, ρωτάω φίλους και γνωστούς, μα η απάντηση είναι ένα βροντερό «όχι».. «Ωραία», λέω, «θα στείλω!» και πληκτρολογώντας 5-6 λέξεις στο κινητό, ευτυχώς σωστά ορθογραφημένες και συντακτικά τοποθετημένες. Αφού στείλω το ριψοκίνδυνο αυτό μήνυμα, συνεχίσω και θαυμάζω το δημιούργημα μου με τέτοια υπερηφάνεια και αυτοϊκανοποίηση. Όλα αυτά μέχρι να έρθει το…πρωί!

Ξυπνάω με ένα βάρος στο στήθος μου και με κάποια κενά μνήμης. Θυμάμαι ότι ήπια, αλλά όχι το πόσο, τα γέλια μέχρι δακρύων, τις «φιλοσοφικές» συζητήσεις για το μέλλον, τη σχολή, τη eurovision καθώς και για τους εξωγήινους που μας ελέγχουν κι ζουν αναμεσα μας.  Μες τη νιρβάνα και τη νύστα μου θυμάμαι το «έγκλημα» που διέπραξα εχθές. Κάτι  με σπρώχνει στο να ανοίξω διστακτικά το κινητό,  ελπίζοντας πως όλα ήταν ένα όνειρο. Το άγχος κι ο φόβος ενώνουν τις δυνάμεις τους και πέφτουν με φόρα στο στήθος μου, προκαλώντας δύσπνοια και δυσφορία. Σε κλάσματα του δευτερολέπτου μετατρέπομαι σε ηθοποιό βγαλμένη από αρχαία τραγωδία που απαγγέλει ένα δραματικό μονόλογο, που ακόμη κι ο ίδιος ο Ευριπίδης θα ζήλευε.

Νιώθω ένα γκόμπλιν πιο άσχημο κι από το Σμιγκολ που σιχαίνεται και μισεί τον εαυτό του για αυτό που έκανε. Κάθε λάθος του παρελθόντος μου χτυπάει την πόρτα, αρνητικές σκέψεις αποφασίζουν να κάνουν παρέλαση και ταυτόχρονα η ηττοπάθεια με καλησπερίζει και παίρνει άμεσα δράση. «Αυτομαστιγώνομαι» για ώρα. Τίποτα καλό δε βρίσκω πάνω μου και μέσα μου, γεγονός που φυτεύει την ιδέα της απόρριψης / χυλόπιτας στο μυαλό μου. Η αποδοχή κι η θετική έκβαση των πραγμάτων δεν υπάρχει σαν πιθανό σενάριο. Αποτυχία και πάλι αποτυχία!

Είναι ευρέως γνωστό ότι σε τέτοιες καταστάσεις ζητάς τη βοήθεια των φίλων σου. Παίρνω, λοιπόν, τηλέφωνο και αφηγούμαι με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τα γεγονότα και τους προβληματισμούς μου. Το μόνο που ακούω από την άλλη γραμμή είναι «αφού είσαι χαζή!». «Έχεις δίκιο» λέω και γελάω, αμήχανα, κλείνοντας νευρικά το τηλέφωνο. Επιστρέφω πάλι στη μαυρίλα μου, στην αρνητικότητα μου. Σκέψεις περνούν σε ταχύτητα φωτός απ’ το μυαλό μου -δεν ξανά πίνω ποτέ καταλήγω για άλλη μια φορά. «Ντιν», το messenger χτυπάει. Άραγε η Αλάσκα είναι καλή για ενδεχόμενο μετακόμισης;

 

Άννα

 

 

 

 

 

Μάθε περισσότερα για την Άννα!

annampilida.png

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s