Γεμάτα θρανία, κενοί άνθρωποι. @haveatea.gr

logotelikoaspro

 

haveateaschool.png

 

 

 Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή! 

 

Σχολείο. Μια λέξη χίλια συναισθήματά..Για κάποιους μια γλυκιά ανάμνηση, για άλλους ένας ζωντανός εφιάλτης. Είμαι και εγώ ένα από τα πολλά παιδιά που έχουν αφιερώσει κάποια από τα χρόνια της ζωής τους στην εκπαίδευση, που η  ελληνική πολιτεία θεωρεί σωστή. Μα τελευταία συνειδητοποιώ πόσο σάπιο είναι αυτό το σύστημα.

Δεν πρόκειται να φοβηθώ να πω όσα νιώθω, γιατί μπορώ να γράφω χωρίς να φοβάμαι πως θα μου κόψουν μονάδες, επειδή αυτά που λέω τους θιγούν. Αυτή τους η εκπαίδευση μου ρουφάει όλη την ενέργεια και μέρα με τη μέρα η θηλιά γύρω από τον λαιμό μου μικραίνει. Δεν ξέρω καν από που να ξεκινήσω. Απ’ τις ανύπαρκτες υποδομές ή μήπως καλύτερα από τα «καλογραμμένα» βιβλία;  Ξέρω πολύ καλά πως, πρώτα από όλα εμείς οι ίδιοι οι μαθητές απαξιώνουμε την έννοια «σχολείο και εκπαίδευση», μα και οι συνθήκες δεν ευνοούν.

Το ελληνικό σχολείο αυτόματα από μικρό παιδί σου θέτει το όνειρο του «φοιτητή». Από τα 7 μέχρι τα 17, διαβάζεις μονάχα για να μπεις σε μια σχολή. Και αν τελικά δεν πετύχεις αυτό το «όνειρο» , τότε μάλλον είσαι αποτυχημένος. Τα σχολεία μας δεν εμπνέουν την καλλιτεχνική ή αθλητική διάθεσή ενός μαθητή. Οι χειρωνακτικές ασχολίες είναι για αυτούς που δεν τα καταφέρνουν με το σχολείο, τους «λιγότερο έξυπνους». Και έτσι ξαφνικά όλοι πρέπει να ασχοληθούμε με τις επιστήμες, ενώ στην πραγματικότητά κάτι τέτοιο είναι αδύνατο, αφού δεν γίνεται όλοι να είναι καλοί σε τέτοιου είδους ασχολίες.

Από την άλλη υπάρχουν και οι καθηγητές. Θα υπάρξουν αυτοί που έχουν γεννηθεί για αυτή την δουλειά, θα σου δώσουν όλη την θετική τους ενέργεια, θα προσπαθήσουν να σου μεταφέρουν όσες πιο πολλές γνώσεις μπορούν και ίσως κάπως έτσι να έρθεις πιο κοντά με την εκπαίδευση. Μα οι παραπάνω σχεδόν σκεπάζονται από αυτούς τους καθηγητές που σε αντιμετωπίζουν σαν «another brick in the wall». Και οι τελευταίοι είναι πολλοί.

Τα προβλήματα στην ελληνική εκπαίδευση είναι τόσα πολλά που δύσκολα μπορούν να διορθωθούν. Συνεχώς κάνουμε 1 βήμα μπροστά για να καταλήξουμε στα 10 πίσω, ή τουλάχιστον έτσι το νιώθω εγώ. Μην ξεγελιέστε η παιδεία δεν είναι δωρεάν. Και αυτό γιατί οι περισσότερες οικογένειες πληρώνουν μισή περιουσία σε φροντιστήρια για να αναπληρώσουν την δουλειά που δεν έγινε από τους καθηγητές στο σχολείο. Και ναι ίσως να έχει γίνει θεσμός στην χώρα μας το φροντιστήριο, μα είναι ίσως και η μοναδική λύση για να πετύχεις το «όνειρο» του φοιτητή.

Δεν ξέρω ποια θα μπορούσε να είναι λύση και ούτε γνωρίζω εάν θα ήταν δυνατόν ποτέ να υπάρξει η κατάλληλη εκπαίδευση. Μα είμαι σίγουρη  πως αυτό το σύστημα δεν ευνοεί κανέναν. Σίγουρα, όσο εμείς οι ίδιοι οι μαθητές απαξιούμε για την εκπαίδευση μας, άλλο τόσο θα απαξιούν και οι καθηγητές. Μα εμείς είμαστε εκεί για να μάθουμε από αυτούς κι όχι για να λαμβάνουμε πίσω αμοιβαίες συμπεριφορές. Πρέπει να προβληματιστούμε και να δράσουμε, επιτέλους η εκπαίδευση θα πρέπει, τουλάχιστον, να αγγίξει την ουτοπία που έχουμε φανταστεί.

 

Νάσια Ν.

 

 

 

 

Μάθε περισσότερα για τη Νάσια!

white-background

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s