Όλα γύρω μου σε θύμιζαν. @haveatea.gr

logotelikoaspro

 

haveateawheresmylove.png

 

 

 

 Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή! 

 

Κάθε μου νέο βήμα θυμίζει τα παλιά, με πάει πίσω στ’ αμέτρητα που περπατούσαμε μαζί για ώρες. Κάθε μέρος που συχνάζαμε, ανακαλεί τα λόγια σου αυτά τ’ αδιάφορα απογεύματα που μ’ είχες αγκαλιά. Κάθε μήνυμα με γυρίζει στα παλιά, σ’ αυτά που θα ‘δινα τα πάντα για να ξαναζήσω.

Σε θυμίζουν τα πάντα γύρω μου, μωρό μου. Θυμίζουν εσένα, κι όσα πλάι μου έζησες. Θυμίζουν όσα δε προλάβαμε να ζήσουμε, κι όλ’ αυτά που λαχταρώ δίπλα σου να περάσω. Μα πάλι η λογική παίρνει τη θέση του  «νιώθω» μου, πάλι δυσαρεστημένη προβλέπω το άδειο μας μέλλον. Τ’ ανείπωτα λόγια μας δε θα ειπωθούν ποτέ, τ’ ανεκπλήρωτά μας όνειρα δε θα πάρουν μορφή.

Τα προσωρινά «μούτρα» σου σε ‘μένα πλέον είναι μόνιμα, τα κακόβουλα σχόλια ειλικρινή. Η απώλεια σου επίπονη και προπαντός αδιαπραγμάτευτη. Το κενό σου μεγάλο κι ανεκπλήρωτο. Η παρουσία σου στη ζωή μου αναντικατάστατη, τα λόγια σου δε μοιάζουν με των άλλων. Ήρθαν πράγματι πολλοί, μα ισάξιος σου σε στάθηκε κανείς τους. Προσπάθησαν, θαρρώ, μα οι προσπάθειες τους αποδείχθηκαν εξολοκλήρου ανούσιες. Κατέβαλα πολλές προσπάθειές να πείσω τον εαυτό μου, ρε θα σου κρυφτώ.

Ατύχησα, παρόλ’ αυτά και τώρα είμαι πάλι στο μηδέν που μ’ άφησες. Κανένας τους δε μου ‘δινε το κάτι που αναζητούσα, το κάτι που πλάι σου αποκτούσε αυθόρμητα ουσία. Οι πεταλούδες στο στομάχι μου ολοένα και περισσότερο εξαφανίζονταν, μονάχα εσύ μπορούσες να τις φέρεις πίσω. Μόνο τα δικά σου μάτια μπορούσαν εύκολα  να με ταράξουν ολικά, να με ταξιδέψουν σε κόσμους για τους άλλους αγνώριστους.

Στη δική σου ματιά, έβλεπα τον κόσμο αλλιώς. Το «εγώ» μετατρεπόταν σε «εμείς» και κάθε εμπόδιο δε με τρόμαζε καθόλου. Μη ρωτήσεις το γιατί. Μ’ είχες διαβεβαιώσει πως θα το περάσουμε μαζί. Θα διαιρέσουμε τον πόνο δια του δύο, έλεγες, μίσος για ‘σένα κι ο υπόλοιπος για μένα. Μα κι ολόκληρος δεν με φόβισε ποτέ, αφού κοντά σου μηδενιζόταν αφύσικα και μαγικά. Τα δάκρυα μου ένιωθα να σκουπίζονται απαλά από δύο ζεστά δάχτυλα, ενώ μου ‘λεγες πως θα περάσει ψιθυριστά στ’ αυτί. Τα χείλη σου δεν έχασαν ποτέ τη δελεαστική τους γεύση…

Χάθηκες, παρόλ’ αυτά. Χάθηκε μαζί σου και το «εμείς» που επώδυνα χτίζαμε τόσο καιρό. Χάθηκε η ροή της συνήθειας, της δικιάς μας συνήθειας. Της συνήθειας που ποτέ μου δε βαρέθηκα, ποτέ μου δε μετάνιωσα. Της συνήθειας που όσος καιρός κι αν περνά θα λαχταρώ να γευτώ, αν όχι στο έπακρον, ίσως λιγότερο…

 

Αθηνά

 

 

 

 

Μάθε περισσότερα για την Αθηνά!

athinakapsali

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s