Τα καλύτερα χρόνια, αυτά του δημοτικού. @haveatea.gr

logotelikoaspro

 

haveateachildhood.png

 

Αν μπορούσες να γυρίσεις τον χρόνο πίσω, σε ποια περίοδο της ζωής σου θα μεταφερόσουν; Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι οι περισσότεροι από εμάς θα ήθελαν να ξαναγυρίσουν στα χρόνια του δημοτικού και να ξαναζήσουν τις πιο ανέμελες και αθώες στιγμές τους.

Τα χρόνια του δημοτικού νομίζω θα μείνουν αξέχαστα σε όλους μας. Τα πιο όμορφα χρόνια που δεν είχαμε υποχρεώσεις και το μόνο που μας ένοιαζε είναι τι χρώμα τετράδιο θα πάρουμε και να τακτοποιήσουμε τα αυτοκόλλητα στο sticker album γιατί την επόμενη μέρα θα κάναμε ανταλλαγή  με τους φίλους μας. Όταν θυμώναμε με τον διπλανό μας, τραβούσαμε μια γραμμή στην μέση και του λέγαμε «δεν σε έχω φίλο τώρα» αλλά μόλις χτυπούσε το κουδούνι για διάλειμμα τρέχαμε έξω και καταλήγαμε να παίζουμε μαζί κουτσό ή κυνηγητό καθώς δεν θυμόμασταν τον λόγο που είχαμε μαλώσει μαζί του.

Πόσο έκλαψες στην πρώτη δημοτικού όταν σου κάνανε εκείνο το περιβόητο εμβόλιο; Πόσο πολύ προσπαθούσες να μην κάνεις το παραμικρό λάθος στην ορθογραφία για να σου βάλει η δασκάλα σου αυτοκόλλητο; Αν όμως έκανες και δεν σου έβαζε, στεναχωριόσουν πάρα πολύ και κατέβαζες κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα. Θυμάσαι την Μελέτη που την θεωρούσες  τόσο βαρετό και ανούσιο μάθημα  που απλά κοιτούσες έξω, το ταβάνι, τα παπούτσια του φίλου σου ή σκεφτόσουν τι φαγητό θα έχει κάνει η μαμά σου;

Ποιος μπορεί να ξεχάσει τα λευκώματα που συμπλήρωνε όλη η τάξη, το +φωνώ κάτω από τις περισσότερες απαντήσεις και τα ψευδώνυμα μας που ήταν εμπνευσμένα από τις μεξικάνικες σειρές που βλέπαμε τότε; Μπορείς να θυμηθείς το φυτολόγιο που το προσέχαμε σαν τα μάτια μας και τα όσπρια που φυτεύαμε μέσα σε κεσεδάκια από γιαούρτι και το πρώτο πράγμα που κάναμε κάθε μέρα που πηγαίναμε σχολείο ήταν να βλέπουμε πόσο έχουν μεγαλώσει και να καμαρώνουμε; Όταν χτυπούσε το κουδούνι πήγαινες και εσύ τρέχοντας στο κυλικείο για να αγοράσεις την καθιερωμένη τυρόπιτα που μοσχοβολούσε όλο το κτήριο καθώς ψηνόταν και τα ζελεδάκια σε σχήμα κόκα κόλα για να τα φας μαζί με τους φίλους σου; Θυμάσαι την αναμνηστική φωτογραφία που βγαίναμε μια φορά τον χρόνο  και η μαμά σου σε έντυνε με τα πιο όμορφα ρούχα γιατί κατά βάθος πίστευε ότι μπορεί να κάνεις φωτογράφηση για περιοδικό; Βέβαια εκείνη την μέρα πάντα τύχαινε να πέσεις και να λερωθείς καθώς έπαιζες λάστιχο με τους συμμαθητές σου και προσπαθούσες να ξεμπερδέψεις τα πόδια σου.

Όλα τα cd σου ήταν από τις hi-5,  την Britney Spears,  τους One, την Παπαρίζου και τον Σάκη Ρουβά. Το walkman  σου έπαιρνε φωτιά και άκουγες τα ίδια τραγούδια όλη μέρα. Στα πάρτυ που κάνανε οι συμμαθητές σου για τα γενέθλιά τους ανυπομονούσες να πας και παρακαλούσες τους γονείς σου να σε αφήσουν να μείνεις λίγο παραπάνω. Έβαζες τα πιο καλά σου ρούχα, ακόμα και αν δεν ταίριαζαν μεταξύ τους, εσύ πίστευες ότι είσαι όμορφος και σκεφτόσουν πως θα πεις στην Μαρία ότι την αγαπάς. Και αν η Μαρία σου έλεγε ότι δεν σ’ αγαπάει, τι πειράζει; Ξαφνικά αγαπούσες την Ελένη. Τόσο απλή ήταν η αγάπη τότε. Απλή και αθώα. Δεν στεναχωριόσουν για κανέναν. Περίμενες πως και πώς να παίξεις μπουκάλα, ακόμα και αν έκανες τον δύσκολο, για να δώσεις το πρώτο σου φιλί.

Γυμναστικές επιδείξεις, σκυταλοδρομίες, χορευτικά, αποφοίτηση, εθνικές γιορτές, ποιήματα, θεατρικά, φορεσιές, τραγούδια, χοροί. Από κάτω πάντα ήταν οι γονείς σου και σε καμάρωναν. Σε χειροκροτούσαν συγκινημένοι ακόμα και αν είχες τον πιο μικρό ρόλο. Σκεφτόταν ότι ήσουν μια σταλιά όταν πήγες στην πρώτη δημοτικού, τότε που η τσάντα σου ήταν πιο μεγάλη από σένα, και πλέον έφευγες σχεδόν έφηβος.

Όσοι έχετε κρατήσει φίλους από το δημοτικό, είστε πολύ τυχεροί. Είναι οι φιλίες που αποδεδειγμένα κρατάνε για μια ζωή. Είναι τα άτομα που κάποτε κάνατε σκανταλιές μαζί, μαλώνατε γιατί σου έπαιρναν τις ξυλομπογιές και σε βλέπανε με φόρμες και κοτσιδάκια και πλέον βγαίνατε μαζί για ποτό, γυρνάτε ξημερώματα και είναι εκεί για να σου δώσουν λύση σε όλα και να σε κάνουν μια αγκαλιά θυμίζοντας σου ένα σκηνικό που είχε γίνει μεταξύ σας στην τρίτη δημοτικού μόνο και μόνο για να σε κάνουν να γελάσεις.

Μακάρι τα σημερινά παιδιά να ζούσαν τα χρόνια του δημοτικού όπως τα είχαμε ζήσει εμείς, χωρίς κινητά και social media αλλά με μπάλες, κούκλες και κούνιες. Εύχομαι να τα είχες απολαύσει αυτά τα χρόνια, να τα νοσταλγείς όσο μεγαλώνεις και να τα θυμάσαι ως τα πιο όμορφα και ανέμελα. Και να μην ξεχνάς ότι κάποιες φορές στην καθημερινότητα σου χρειάζεται να γίνεσαι πάλι παιδί. Όχι οποιοδήποτε παιδί. Μα το παιδί που ήσουν τότε.

 

Γλυκερία

 

 

 

 

Μάθε περισσότερα για τη Γλυκερία!

white-background

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s