Έμαθα πια, πως όλοι έρχονται, για να φύγουν. @haveatea.gr

logotelikoaspro

 

haveatealonely.png

 

 

 Νιώσε τα κείμενα μας, με φωνή! 

 

Καιρό πριν, για χρόνια ολόκληρα, σχεδόν μισή απ’ την έως τώρα ζωή μου, πίστευα πως όλα -άσχημα ή όμορφα- ερχόντουσαν για έναν και μοναδικό σκοπό. Πίστευα πραγματικά, πως όλα έχουν προγραμματιστεί, να με πολεμήσουν ή να με χαϊδέψουν. Ήξερα πως ο ερχομός κάθε ανθρώπου, μαζί και η φυγή του, θα σήμαινε κάτι, θα άφηνε κάτι πίσω που θα μου μάθαινε πραγματικά ποια είμαι.

Μικρότερη πληγωνόμουν, δάκρυζα στην ιδέα πως οι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι να έρχονται ξαφνικά και να φεύγουν πάλι απρόσμενα. Αρνιόμουν να το πιστέψω, θαρρώ πως δεν ήθελα βαθιά μέσα μου να πιστεύω πως ο άνθρωπος που μόλις τώρα αντικρίζω γλυκά μπροστά μου, θα με πληγώσει ανεπανόρθωτα. Πληγωνόμουν, στεναχωριόμουν, διέλυα κάθε εσωτερικό απωθημένο είχα με τους ανθρώπους.

Καιρό μετά άλλαξα, κατέστρεψα ακόμη και την παραμικρή ιδέα επιβεβαίωσης πως άνθρωποι θα έρθουν για να μείνουν στη ζωή μου. Άρχισα να πορεύομαι πια με το σκεπτικό πως όποιος περνά, φέρει απλά το ρόλο του περαστικού, έπαψα πια να νοιάζομαι για το πόσο θα κρατήσει η στάση του στο σταθμό μου. Κι εκεί που είχα πειστεί, πως μπορώ και μόνη πια να πορευτώ στο δικό μου δρόμο, ήρθαν εκείνοι.

Φίλοι και γνωστοί, ο έρωτας ο ίδιος, όλοι μαζί μου χτύπησαν ξάφνου την πόρτα της καρδιάς μου. Δε θα σου κρύψω, πως δείλιασα για ένα λεπτό, ποιος ξέρει αν ακόμη ένα παιχνίδι της ζωής μου χτύπαγε την πόρτα για να ανοίξω; Κι όμως άνοιξα, αυθόρμητα σχεδόν μηχανικά, τους άνοιξα διάπλατα την πόρτα μου. Κι εκείνοι ήξεραν πως να εισβάλλουν μέσα μου, διέθεταν εκείνη την αγνότητα ψυχής που χρόνια έψαχνα, σκούπισαν καλά τα πόδια τους πριν μπουν πέρα απ’ την πόρτα, μπήκαν καθαροί κι αυτό ήταν που τους κράτησε για καιρό μέσα μου.

Ακόμη δεν απέβαλλα εντελώς την πραγματικότητα από μέσα μου, ακόμη παραμένει μια μικρή χαραμάδα μεταξύ μένω και φεύγω για τους ανθρώπους της ζωής μου. Δεν παύω ποτέ να είμαι ευγνώμων όμως, για όλα έφεραν ερχόμενοι κοντά μου, για όλα εκείνα που με χαρά τους έδωσα για παρέα τους. Δεν παύω να ελπίζω, ξανά και ξανά, πως ναι, εσύ που διαβάζεις το παραπάνω κείμενο, ήρθες… για να μείνεις.

 

Νάσια

 

 

 

 

Μάθε περισσότερα για τη Νάσια!

nasiakarabatsaki

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s