Ψάχνοντας, να καλύψω το «κενό». @haveatea.gr

logotelikoaspro

 

haveatea-lostdays-bysidelik.png

 

Κατηφορίζω την Αλεξάνδρας, πλάι στο πεδίο του Άρεως, μόνος και ελαφρά μεθυσμένος. Είναι 3 το πρωί και γυρνάω από ένα live όπου θα ‘λεγα πως πέρασα καλά, μα κάτι έλειπε. Επέλεξα την μεριά του πάρκου για να δροσίζομαι λίγο καθώς το καλοκαίρι έχει μπει για τα καλά, μαζί με τα κουνούπια του. Αναλογίζομαι ποιο είναι το κενό που πρέπει να γεμίσω. Υπάρχει εκεί, βαθιά μες την ψυχή μου μα δεν μπορώ να το προσδιορίσω. Κάθε φορά που προσεγγίζω τη λύση του μυστηρίου, αυτό απομακρύνεται.

Στα ακουστικά μου παίζει Curtis Mayfield, κάτι ανάλαφρο για να ρίξει τους τόνους έπειτα από την punk θηριωδία που έζησα. Διασχίζω βιαστικά, πράγμα αχρείαστο, την άδεια λεωφόρο και βαδίζω προς Ομόνοια. Έχω παρκάρει μακριά. Την σκέφτομαι έντονα, την θέλω σαν διακοπές Ιούλιο μήνα, όσο ποθώ την καταξίωση. Ματαιοδοξία. Δεν έχει συγκεκριμένο πρόσωπο. Μια γυναικεία φιγούρα με σπρώχνει στο να ξυπνάω, να δουλεύω και να βγαίνω να διασκεδάσω. Η ανείπωτη ανασφάλεια μου με βγάζει εκτός τροχιάς, διαμορφώνει έναν χαρακτήρα που παραμελεί τα όνειρά του, βλέπει κοντόφθαλμα και αποζητά την πρόσκαιρη ικανοποίηση.

Έτσι και απόψε βγήκα από το σπίτι ανυπόμονος να την δω, ή να γνωρίσω κάποιο άλλο υποκατάστατο που θα με κάνει να νιώσω κάτι, κάποιος. Από το πρωί περίμενα πως και πως να βραδιάσει, αφήνοντας τη μέρα να τσουλήσει άσκοπα. Δεν είμαι στα αλήθεια σίγουρος εάν ζητάω μια προσωρινή ανακούφιση των συναισθηματικών μου αναγκών ή μια ικανοποίηση του τεράστιου Εγώ μου. Ίσως απλά η ερωτική αυτή πλάνη που ζω να είναι ένα τρόπος να δείξω σημαντικός, επηρεασμένος από τα βαθιά μέσα μου ριζωμένα κατάλοιπα της κοινωνίας. Δεν είναι άλλωστε και λίγες οι φορές που παρευρίσκομαι σε περιστάσεις που δεν είναι εφικτή η αναζήτηση συντρόφου, μα διαφαίνονται καταστάσεις όπου θα μπορέσω να παρουσιάσω τις ικανότητες μου στο διάλογο, στη μουσική, σε κάποια τέλος πάντων ασχολία. Μήπως το μόνο συνειδητό μέρος των επιλογών μου είναι ο τρόπος που θα αυτοπροβληθώ;

Πλησιάζω το αυτοκίνητο, μισοπαρκαρισμένο σε ένα πεζοδρόμιο χαμηλά στην Θεμιστοκλέους, γιατί μ’ αρέσει το περπάτημα. Θέλω και σε αυτό να ξεχωρίζω. Εναλλακτικός και καλά, άσχετα εάν δε γυμνάζομαι, δεν τρώω καλά και ακούω κατά βάση μουσικά σκουπίδια. Σημασία έχει τι δηλώνεις. Είμαι ο μόνος άραγε; Όλοι αυτοί οι νυσταγμένοι τύποι που συναντάω στο πρώτο κιόλας φανάρι, νιώθουν το ίδιο; Το κενό τους βλέμμα αυτό μαρτυρά.

 

Νίκος

 

 

 

 

 

Μάθε περισσότερα για τον Νίκο!

sidelik_2

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s