Διστάζουμε να πούμε ένα «καλημέρα». @haveatea.gr

logotelikoaspro

 

haveatea-peopleexisting-bysidelik_2.png

 

“Καλημέρα”. Ακόμη κι αυτή η λέξη βγαίνει δύσκολα πια από τα χείλη δυο αγνώστων. Λες και θα κριθεί σαν αδιάκριτος για ένα απλό βλέμμα, ένα χαμόγελο, ένα τυπικό στη χειρότερη ενδιαφέρον, ο μέσος αστός διστάζει να εκφραστεί ελεύθερα. Κατά τα άλλα, εμείς οι κάτοικοι της πόλης είμαστε η προοδευτική μάζα, η πρωτοπορία στην κοινωνική και τεχνολογική εξέλιξη, ο τόπος όπου οι νέοι, φοιτητές και μη, από την επαρχία έρχονται για να ανοίξουν τα μυαλά τους. Όσο ανοιχτά είναι όμως τα μυαλά, άλλο τόσο κλειστές είναι οι καρδιές. Κλισέ ακούγεται το παραπάνω. Όπως μια “καλημέρα”.

Είναι αλήθεια πως με τη πάροδο του χρόνου απομονωνόμαστε όλο και περισσότερο. Η τεχνολογία, διαθέσιμη στο να μας φέρει πιο κοντά, μα το μόνο που καταφέρνει είναι να φέρει σε επαφή τον παππού στην επαρχία με το εγγόνι και τον ξενιτεμένο πατέρα με τα παιδιά του. Λίγα πράγματα δηλαδή. Αντίθετα, μουδιάζει σε τεράστιο βαθμό την τάση του ανθρώπου για άμεση επικοινωνία, παρέχοντας την εύκολη διέξοδο της εκτόνωσης αυτής της ανάγκης μέσω ενός γραπτού η μη διαδικτυακού διαλόγου. Όλα αυτά ως εδώ γνωστά. Ποια είναι η συνέπεια όμως της παραπάνω κατάστασης;

Έρχεται η στιγμή που η φυσική ροπή σου για επικοινωνία σε βγάζει από το σπίτι. Τα πρωτόγονα ένστικτα, τα ρομαντικά κατάλοιπα μιας άλλη εποχής ή ακόμα και μια τυχαία συνάντηση σε φέρνουν σε κοντινή επαφή με τον συνάνθρωπο. Είσαι όμως άμαθος στο πως να συμπεριφέρεσαι. Φέρεσαι με αγένεια. Θέλω να σε ρωτήσω κάτι για τη ζωή σου από ενδιαφέρον και με απορρίπτεις ως κουτσομπόλη. Καχυποψία στη θέση της εκτίμησης. Υπάρχει όμως και η άλλη περίπτωση, όπου η ευγένεια έχει εξασφαλιστεί μέσω της δήθεν καλής παιδείας σου. Τότε η συζήτηση προχωρά, χωρίς όμως η καχυποψία να υποχωρεί. Μαθημένος να αμύνεσαι λόγω του φόβου για το άγνωστο, όπως σε έχουν διδάξει άλλωστε οι κανόνες του διαδικτύου, δεν ανοίγεσαι καθόλου.

Αγγίζω ζητήματα που “καίνε” κι εσύ αλλάζεις θέμα. Σε κοιτάω στα μάτια μα κοιτάς κάτω. Τα συμπτώματα της “ασθένειας” είναι και φυσικά: Κάθομαι πιο κοντά σου και μετακινείσαι. Λες κι έχω, θαρρείς, ανάγκη τον ιδιωτικό μου χώρο. Έτσι σε μάθανε. Χαϊδεύω τα μαλλιά σου και ταράζεσαι. Καλώς..

Πόσο λίγοι είμαστε τελικά για να μιλάμε για εξέλιξη και πρόοδο; Εμείς που έχουμε αφήσει πίσω τον βασικότερο ίσως πυλώνα μιας κοινωνίας: την επικοινωνία. Πλαστική μονάχα, σαν τροφή από ταχυφαγείο. Ψεύτικη, όπως το στήθος της κοπέλας που λιγουρεύεσαι ή τα φουσκωμένα σου μπράτσα. Όπως το σεξ που βαφτίζω έρωτα, κοροϊδεύοντας τον εαυτό μου. Τυπική σαν “καλημέρα”.

 

Νίκος

 

 

 

 

Μάθε περισσότερα για τον Νίκο!

sidelik_2

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s