Νικόλα, συγγνώμη. #ενέτει2018 @haveatea.gr

logotelikoaspro

 

 

sum up:

15χρονος μαθητής Λυκείου βρίσκεται κρεμασμένος στο μπαλκόνι του σπιτιού του, αφήνοντας αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με τον λόγο αυτοκτονίας του. Το μήνυμα που αφήνει πίσω στους γονείς του, οι λέξεις που βρίσκονται γραμμένες στο ημερολόγιο του καθώς και οι μικρές αναρτήσεις  στα Social Media του, φανερώνουν ένα παιδί με σοβαρά προβλήματα bullying προερχόμενα τόσο από το σχολείο όσο και από τους ίδιους του τους φίλους.

 

Κάπου εδώ, διαβάζοντας με άπλετο δέος τη φράση του μικρού Νικόλα «… πέρασα ωραία… αλλά η κοινωνία δεν είναι ωραία»., οφείλω να ζητήσω ένα συγγνώμη σε εκείνο το μικρό παιδί, που αντίκριζε χιλιάδες μάτια καθημερινά να το κοιτούν, μα κανένα αυτί να τον ακούσει.

Συγγνώμη Νικόλα για την κοινωνία που ζούσες, που ζούμε κι εμείς καθημερινά και που δεν κάνουμε το παραμικρό βήμα μπροστά, για να την αλλάξουμε ριζικά. Συγγνώμη που εθελοτυφλούμε, που κλείνουμε τα αυτιά και το στόμα μας, που διστάζουμε, που φοβόμαστε να γίνουμε η αλλαγή, να φέρουμε την αλλαγή.

Συγγνώμη για όλα εκείνα τα παιδιά που μεγαλώσαμε λάθος, που ποτέ μας δεν τους μάθαμε τι σημαίνει αληθινή αγάπη για τον συνάνθρωπο -ή έστω κι αν τους μάθαμε, δε βεβαιωθήκαμε ποτέ αν την εξέλαβαν σωστά. Συγγνώμη που τους κάναμε να νιώσουν πως το να βρίζουν, να χτυπούν και να κυκλοφορούν στους διαδρόμους του σχολείου με τον τίτλο «Νταήδες του σχολείου» κοτσαρισμένο στο μέτωπο, τους κάνει δυνατούς και όχι τραγικά αδύνατους.

Συγγνώμη που σε θεωρήσαμε ανίκητο, ακαταμάχητο, ανυπέρβλητα δυνατό -ξέρεις η ήττα δεν είναι πάντοτε κακή, αξίζει να ηττηθούμε για να μάθουμε να μαχόμαστε. Συγγνώμη που δε σε βοηθήσαμε, που νομίζαμε πως όλα είναι μια πλάκα που μπορείς να τη διαχειριστείς, που βουλιάζαμε ολοένα και περισσότερο στις δικαιολογίες και τους εφησυχασμούς των πράξεων μας.

Συγγνώμη που δεν σε ακούσαμε όταν ούρλιαζες σιωπηλά, συγγνώμη που δεν σε κρατήσαμε όταν έπεφτες ψυχικά, συγγνώμη που δεν σε αγκαλιάσαμε όταν το είχες περισσότερο ανάγκη από ποτέ. Συγγνώμη που δεν ήμασταν εκεί για εσένα όταν το χρειαζόσουν, και τώρα όλοι μαζικά στεκόμαστε παρόντες μπροστά στο πρόβλημα -έστω κι αν είναι αργά. Συγγνώμη Νικόλα, συγγνώμη σε κάθε Νικόλα.

Σε κάθε Νικόλα που πάλεψε ή παλεύει με τέτοιες καταστάσεις. Σε κάθε παιδί που λυγίζει στις λέξεις τους, που τρομάζει στις απειλές τους, που τρέμει στη μορφή τους. Δε φτάνει μια συγγνώμη για να σώσει το κακό, κίνητρα χρειάζονται, άπλετη αγάπη και στήριξη. Αξίζει να παλεύεις με τους δαίμονες που σε κατακλύζουν, όσο μεγάλοι ή ανίκητοι κι αν σου μοιάζουν. Αξίζει να αντιμετωπίσεις κάθε «δυνατό» που νομίζει πως δε χάνει ποτέ, όχι πάντοτε μόνος σου, μα και με παρέα. Αξίζει να πιάσουμε από το χέρι κάθε παιδί που βλέπουμε μόνο του, να αγκαλιάσουμε κάθε παιδί που κλαίει στα κρυφά, να αντιμετωπίσουμε μαζί του τους «πολλούς», που μόνο πολλοί δε θα ‘ναι πια…

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s