Το «αντίο» ήταν ανέκαθεν ευκολότερο γραπτώς για τους δειλούς. @haveatea.gr

logotelikoaspro

 

fearful-haveatea-bynasia.png

 

Ανέκαθεν τα μηνύματα φάνταζαν ως ανώδυνη, έξυπνη λύση, ιδανική για τους δειλούς, τους υπερβολικούς, τους αναποφάσιστους, για όσους δεν έχουν ιδέα τι εστί ανθρώπινη επαφή. Σε έναν κόσμο που το «σ’αγαπώ» από το ακουστικό έχει καταντήσει καραμέλα. Σε έναν κόσμο που τρέφουμε συναισθήματα από likes, comments και καρδούλες να αιωρούνται στην ατμόσφαιρα. Σε μια τέτοια εποχή τα «αντίο» μοιάζουν ευκολότερα γραμμένα σε μια οθόνη, με εμάς -τους θεατές- να τα παρατηρούμε σα βροχή, που πέφτει με φόρα εμπρός μας.

Κι ενώ όλα κυλούσαν όμορφα – ή και όχι, ας είμαστε ρεαλιστές-, το καμπανάκι ειδοποίησης, σου χτύπησε απρόσμενα την πόρτα, κάνοντας τον χαρούμενο ήχο του να έρχεται σε τραγική αντίφαση με τον τελικό σκοπό του.

Και ήρθε η στιγμή που πρώτο διάβασες το «αντίο», το «τελειώσαμε», το «θέλω να μείνω μόνος/η να σκεφτώ». Άλλοτε από τον ανέκαθεν δειλό, που κρυβόταν συνεχώς πίσω από λέξεις και φρασούλες στη θέα του πληκτρολογίου του. Κι άλλοτε από τον αληθινό, τον δήθεν ντόμπρο, τον «κλειστό» για τους άλλους άνθρωπο, που «έλεγε λίγα, μα έκανε πολλά», και που παρόλα αυτά προτίμησε να βολευτεί κι αυτός στην άνεση των λέξεων, στη βολή του απρόσωπου.

Δεν είμαστε εδώ για να κατηγορήσουμε όλους εκείνους που επέλεξαν το μεγάλο τους δάχτυλο, για να κρυφτούν ξωπίσω του και να γλιτώσουν για μια στιγμή από το βλέμμα, την αντίδραση ή τη λογική σου. Είμαστε εδώ για να τους καταλάβουμε, να τους ασπαστούμε, να τους νιώσουμε όπως ακριβώς -δεν- μας ένιωσαν αυτοί και να τους αφήσουμε ήρεμους να πνιγούν με άνεση σε μια κουταλιά νερό που οι ίδιοι έφτιαξαν.

Να τους ενημερώσουμε -ή και να τους υπενθυμίσουμε-, πως η σχέση αποτελείται από δύο και πως ανέκαθεν η δράση φέρνει αντίδραση. Να τους τονίσουμε πως το πουπουλένιο μαξιλάρι που εκείνοι επέλεξαν να καθίσουν, πληκτρολογώντας τότε το αντίο τους, αποτέλεσε σκληρό σανίδι για τον δέκτη τους. Να τους διευκρινίσουμε πως η δειλία τους αυτή, μόνο κρυφή δεν ήταν, μόνο σκληρούς δεν τους έκανε να φανούν μπροστά μας. Να τους ξεκαθαρίσουμε πόσο θα θέλαμε όλο αυτό, να είχε συμβεί πολύ νωρίτερα, πριν καλά – καλά προλάβουμε εμείς οι τολμηροί, να θρέψουμε, να γεννήσουμε, να νιώσουμε στο πετσί μας αληθινά και αυτοτελή συναισθήματα.

 

Γράφει η Νάσια.

 

 

 

 

 

 

f i n d   o u t   m o r e   f o r  Nasia:

@Nasia,Haveatea

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s