Χορεύοντας σε κάθε βήμα. @haveatea.gr

logotelikoaspro

 

dancingwthyou-haveatea-byvasso.png

 

Μου άρεσε ανέκαθεν ο χορός. Αλλά δεν μπορούσα να το φανταστώ πως έτσι θα ήταν και μαζί σου. Κάθε φορά και μια νέα φιγούρα. Κάθε σου πράξη έδινε κι άλλο ρυθμό.

Μα το παράξενο δεν ήταν αυτό παρά εγώ. Δεν δυσκολεύτηκα ποτέ να σε ακολουθήσω. Στριφογύριζες και απλά μου έδινες την ίδια ώθηση. Ήθελα να ακολουθήσω άλλωστε, είχα την διάθεση να χορεύω μαζί σου σε κάθε βήμα. Χόρευα μαζί σου ακόμη και στη βροχή. Κι αν δυσκολεύονταν τα βήματά μας τότε, εμένα μου άρεσε περισσότερο. Μου αρκούσε που τα σώματά μας ακολουθούσαν το ένα το άλλο. Κι αν κάπου χάναμε τα βήματά και παραπατούσαμε, πέφταμε κι οι δυο. Δεν σε άφηνα να τα παρατήσεις, δεν μου επέτρεπες να απογοητευτώ. Και κάπως έτσι η αρμονικότητα επέστρεφε και πάλι κοντά μας. Και συνάμα δυνάμωναν οι φιγούρες, τα πόδια γίνονταν πιο σταθερά και η κάθε στροφή φάνταζε σαν ένα βήμα μόνο.

Χόρευα, για να φτάσω κοντά σου. Γιατί τίποτα δεν προκαλούσε μεγαλύτερη χαρά από το να μου πιάνεις το χέρι και να σε νοιάζει μόνο να ακουμπήσω στο πλευρό σου. Ύστερα ο ρυθμός αποκτούσε τέμπο, χωρίς να καταβάλει κανένας από τους δυο μας ιδιαίτερη προσπάθεια. Οι επιδόσεις μας γίνονταν όλο και καλύτερες, σχεδόν τέλειες. Η πιο ακατόρθωτη κίνηση δεν εμπεριείχε για εμάς βαθμό δυσκολίας.

Όταν έχεις τη διάθεση να χορέψεις, λένε, ότι νιώθεις ευφορία. Κάπως έτσι ένιωθα κι εγώ σε κάθε βλέμμα σου, σε κάθε άγγιγμα.. μια ανεξήγητη ευτυχία θα έλεγα χωρίς καμιά επιφύλαξη. Γιατί έχουν δίκιο που λένε ότι η ευτυχία μετράει μόνο στιγμές. Δε με ένοιαζε τίποτα, το μόνο που ήθελα, να περπατάμε δίπλα – δίπλα. Χορεύοντας ή τρέχοντας δεν είχε σημασία, αρκεί να ήσουν εκεί.

Κι αν με ρωτήσεις τώρα θα σου απαντήσω πως μόνο αυτές τις εικόνες κρατάω σαν την μεγαλύτερη περιουσία του κόσμου. Και κάθε φορά που τις ξανά θυμάμαι είναι σαν να τις ζω από την αρχή, σαν να συμβαίνουν τώρα, τόσο ζωηρές, τόσο έντονες, τόσο γεμάτες που δεν χωράνε ούτε ψήγμα λύπης ή δυσαρέσκειας.

Χορεύοντας μαζί σου έμαθα να ξεχωρίζω το ρυθμό, τα βήματα και την υπέροχη αίσθηση που μπορεί να σου χαρίσει το να γίνεσαι ένα. Οι κινήσεις σου αποτελούσαν τη συνέχεια των δικών μου. Όχι από συνήθεια ή πολλές πρόβες αλλά από μια ανεξήγητη εσωτερική ανάγκη στην οποία ταυτιστήκαμε. Προϋπήρχε και εμείς βρεθήκαμε μπροστά της να την επιβεβαιώσουμε.

 

Γράφει η Βάσω.

 

 

 

 

 

f i n d   o u t   m o r e   f o r  Vasso:

@Vaso,Haveatea

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s