Η αιώνια μάχη με το υποσυνείδητο. @haveatea.gr

logotelikoaspro

instagram-250x250          58e91965eb97430e819064f5

 

illusions-haveatea-bynasia.png

 

Άλλο ένα βράδυ που ξύπνησα απότομα, απρόσμενα. Άλλη μια νύχτα που ξύπνησα, χωρίς και πάλι να το θέλω -ή και να το θέλω παράφορα, για να δραπετεύσω από τα δεσμά του υποσυνείδητού μου. Άλλο ένα πρωινό που με βρήκε κακόκεφη, ξενερωμένη, βαθιά απογοητευμένη με το πρώτο λεπτό, ξύπνια πλέον, να συνειδητοποιώ πόσο αλλιώτικη είναι η πραγματικότητα από το όνειρο.

Άλλο ένα βράδυ που δεν ήθελα κανέναν επισκέπτη στο κρεβάτι κι όμως φρόντισες να έρθεις, την πιο ακατάλληλη στιγμή, να έρθεις πάντοτε την ώρα που δε σε ζητάω, δε σε φωνάζω, δε σε καλώ απεγνωσμένα προς το μέρος μου. Ήρθες, μου θύμισες 2-3 αναμνήσεις από τα παλιά -διάλεξες τις καλύτερες, για να ‘ναι δυσβάσταχτη η προσγείωση στο άνοιγμα των βλεφάρων- και έφυγες με ελαφρά τα βήματα σου, όπως πάντα, αθόρυβα. Έκανες το κομμάτι σου, προξένησες το κακό που πολύ πόθησες και αποχώρησες άνευ ενοχής.

Πρόκειται για αυτήν την αιώνια, όπως ονομάζω εγώ, μάχη με το υποσυνείδητο. Αυτήν την απέραντη αλλά πολύ (πολύ) λεπτή γραμμή μεταξύ θέλω και πρέπει, πραγματικότητας και ονείρου, αλήθειας και ψέματος. Είναι αυτό το μαγικό ταξίδι του μυαλού σου, που μπορεί για πολύ λίγο να σε ταξιδέψει σε μέρη του παρελθόντος, που ούτε κατά τύχη δε θες να ξανά συναντήσεις ή και σε πιθανά μέρη του μέλλοντος που θα ήθελες πολύ να επισκεφθείς.

Είναι αυτή η αίσθηση της πλάνης, που -υποσυνείδητα- σε μαγεύει με το ψέμα και τη γοητεία της. Ουσιαστικά κοροϊδεύεις τον εαυτό σου και τον επιβραβεύεις για αυτό. Είναι εκείνη η ποοολύ κακή στιγμή που γεύεσαι εκείνο το φιλί σαν να ‘ταν η πρώτη φορά, που νιώθεις εκείνη την αγκαλιά σαν να ‘ταν η τελευταία, που αναβιώνεις κάποια στιγμή σου -συνήθως με τον πιο ακατάλληλο και παράλληλα ιδανικό άνθρωπο που θα μπορούσε να πρωταγωνιστήσει- και που ξυπνάς άλλοτε από ένα τηλεφώνημα, ένα χτύπημα στην πόρτα σου ή από την ίδια σου τη συνείδηση που βαρέθηκε τα ίδια και τα ίδια.

Ξυπνάς και ξανά ζεις σχεδόν κάθε πρωινό, την πιο μεγάλη ξενέρα των συναισθημάτων σου, ζεις και νιώθεις στο πετσί σου την τεράστια απόκλιση του τώρα με το τότε, του σήμερα με το αύριο, της αληθινής ζωής με την πλασματική.

 

Γράφει η Νάσια.

 

 

 

 

f i n d   o u t   m o r e   f o r  Nasia:

@Nasia,Haveatea

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s