Εκείνοι που ποτέ δεν έφυγαν, οι φίλοι. @haveatea.gr

logotelikoaspro

instagram-250x250          58e91965eb97430e819064f5

 

 

friendship-haveatea-bynasia.png

 

Ανέκαθεν πίστευα πως μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα χάδι της στιγμής, μπορεί να αποτελέσει την ομορφότερη παρηγοριά σε ο, τι κι αν σ’ απασχολεί, σε ο, τι κι αν σε καίει. Συνήθως, αναζητούσα, μανιωδώς πολλές φορές, μια αγκαλιά για να κρυφτώ, μια παλάμη για να αγγίξω, δυο χείλη για να κρεμαστώ. Ποτέ μου δεν ξεχώρισα φίλους και γνωστούς, ξένους και δικούς μου. Πάντοτε φοβόμουν, πάντοτε δίσταζα, πάντοτε έκρυβα και κάτι από τον κόσμο μου, μη τυχόν και τους προδώσω το είναι μου και σκεφτούν να το εκμεταλλευτούν.

Φοβόμουν έως και με το πέρας των ημερών -και εμπειριών μοιραία- αδιαφορούσα για το πόσοι σε αριθμό μπαίνουν ή βγαίνουν τελικά απ’ τη ζωή μου. Έμοιαζε η αλλαγή προσώπων στον κύκλο μου συνήθης ρουτίνα μου μετά βίας είχα μάθει να αγαπώ. Δεν εμένα σε πρόσωπα, δεν κολλούσα σε υποσχέσεις, μου έφτανε απλά να ζω τη στιγμή και άκρως ρεαλιστικά να αρπάζω από αυτή ο, τι μπορούσε μονάχα να μου προσφέρει.

Πολύ σύντομα κατάλαβα, εκείνη ακριβώς τη στιγμή που περισσότερη ανάγκη δεν τους είχα ποτέ άλλοτε, πως εκεί, σε μια γωνία κρυμμένοι, σχεδόν «παρατημένοι» απ’ τη ρουτίνα μου βρίσκονταν εκείνοι οι 2-3 ιδανικοί άνθρωποι, που μου άπλωναν το χέρι, να πιαστώ, κάθε φορά που κόντευα να πέσω. Τυφλή, σχεδόν ανόητη, αρνιόμουν πολλές φορές να τους δω, άλλοτε έκανα πως δεν τους βλέπω ούτε στο βάθος κι άλλοτε απλά τους προσπερνούσα.

Εκείνοι εκεί, ποτέ τους δεν έφυγαν, έμειναν μόνιμοι και σταθεροί, κάνοντας τεράστια με απόκλιση τη διαφορά τους ανάμεσα στα τόσα «μέσα – έξω» που ανοιγόκλειναν την πόρτα μου. Κι άλλοι, κι ας έφυγαν μοιραία, κι ας διώχθηκαν επίμονα αλλά άθελα μου, γύρισαν ξανά, με το πιο γλυκό συγγνώμη ή την πιο αγνή αίσθηση των ευθυνών, και είναι / εδώ / πιο πολύ από ποτέ.

Κι εγώ, ξυπνώντας πια από το λήθαργο, σκουπίζοντας τα θολωμένα μάτια μου, βλέποντας πια καθαρά, τους βλέπω πιο πολύ από ποτέ μου, ολοζώντανους και ακίνητους, εκεί στη θέση τους, όχι πια στη γωνία τους, αλλά στο κέντρο μου, εκεί ακριβώς όπου ανήκουν.

 

Γράφει η Νάσια.

 

 

 

 

f i n d   o u t   m o r e   f o r  Nasia:

@Nasia,Haveatea

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s